یکی بینندهٔ معروف بودی
که ارواحش همه مکشوف بودی
دمی گر بر سر گوری رسیدی
در آن گور آنچه می‌رفتی بدیدی
بزرگی امتحانی کرد خردش
بخاک عمر خیّام بردش
بدو گفتا چه می‌بینی درین خاک
مرا آگه کن ای بینندهٔ پاک
جوابش داد آن مرد گرامی
که این مردیست اندر ناتمامی
بدان درگه که روی آورده بودست
مگر دعویِ دانش کرده بودست
کنون چون گشت جهل خود عیانش
عَرَق می‌ریزد ازتشویر جانش
میان خجلت و تشویر ماندست
وزان تحصیل در تقصیر ماندست
بر آن دَر حلقه چون هفت آسمان زد
ز دانش لاف آنجا کی توان زد
چو نه انجام پیداست و نه آغاز
نیابد کس سر و پای جهان باز
فلک گوئیست و گر عمری شتابی
چو گویش پای و سر هرگز نیابی
که داند تا درین وادیِ مُنکَر
چگونه می‌روم از پای تا سر
سراپای جهان صد باره گشتم
ندیدم چارهٔ بیچاره گشتم
سراپای جهان درد و دریغست
که گر وقتیت هست آن نیز تیغست
مرا این چرخ چون صندوقِ ساعت
ز بازیچه رها نکند بطاعت
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، یک بیننده معروف که از احوال مردگان آگاه است، به سر خاک عمر خیام می‌رسد. او با درخواست بزرگ‌تری درباره‌ٔ آنچه در گور می‌بیند، مواجه می‌شود و پاسخ می‌دهد که مردی در ناتمامی است. او به عجز و جهل آن فرد اشاره کرده و می‌گوید که اکنون که دانشش نمایان شده، در عرق و خجالت به سر می‌برد. در ادامه، بیننده به ناامیدی و بی‌چاره‌گی انسان‌ها در درک دنیای هستی و رازهای آن اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند چرخ فلک، انسان‌ها هرگز از سلسلهٔ درد و رنج رها نخواهند شد.
هوش مصنوعی: شخصی بود معروف که توانایی دیدن ارواح را داشت و از حال آنها آگاه بود.
هوش مصنوعی: اگر بر سر قبر کسی بایستی، در آنجا آنچه که در زندگیش بر او گذشته، مشاهده خواهی کرد.
هوش مصنوعی: عمر خیام، شاعر و فیلسوف، در زندگی‌اش آزمونی دشوار را تجربه کرد که به او نشان داد بزرگی و عظمت در مقابل حقایق زندگی چقدر بی‌ارزش است، و در نهایت همه ما به خاک سپرده خواهیم شد.
هوش مصنوعی: از او پرسیدند که در این زمین چه می‌بینی، و او را خواستند که مرا از حال خود باخبر کند، ای بینندهٔ پاک و خالص.
هوش مصنوعی: آن مرد بزرگوار به او پاسخ داد که این شخص در حال ناتمامی و ناقص بودن است.
هوش مصنوعی: بدان که آن جایگاهی که به آن رجوع کرده است، شاید به خاطر ادعای دانش و فضیلتی بوده که دارد.
هوش مصنوعی: اکنون که جهل و نادانی‌اش برایش آشکار شده، از ترس و نگرانی روحش، عرق می‌ریزد.
هوش مصنوعی: او در میان شرم و ناتوانی در عمل گرفتار شده و به همین دلیل نتوانسته علم و دانش را درست به دست آورد.
هوش مصنوعی: او به درِ دانش و معرفت (که به آن هفت آسمان تش比ح شده) می‌زند، اما چون به این مقام نرسیده است، نمی‌تواند به ادعای علم و فضل بپردازد. در واقع، کسی که در حقیقت به دانش نرسیده، نمی‌تواند از آن به خود فخر بفروشد.
هوش مصنوعی: وقتی که نه پایان مشخصی وجود دارد و نه آغاز، هیچ‌کس قادر نیست به سر و سامان یا ساختار جهان پی ببرد.
هوش مصنوعی: اگر چه فلک و زمان به سرعت در حال حرکتند، اما به‌طور کامل نمی‌توانی به پایانی یا ابتدایی برای زندگی دست پیدا کنی.
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌داند که در این دنیای پر از مشکلات و دشواری‌ها (وادی مُنکر) من چگونه از سر تا پای خودم را می‌گذرانم.
هوش مصنوعی: در سراسر جهان بارها سفر کرده‌ام و در هیچ‌کدام نتوانسته‌ام راهی برای نجات بیچارگان پیدا کنم.
هوش مصنوعی: در سراسر جهان، غم و حسرت وجود دارد و اگر زمانی هم برای شادمانی پیدا شود، مانند شمشیری است که به شدت دردناک است.
هوش مصنوعی: من در این دنیا مانند عروسکی درون صندوق ساعت هستم که این چرخ و زمان به هیچ‌وجه مرا رها نمی‌کند و همیشه به اطاعت و تسلیم در برابر خودش مجبورم می‌کند.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.