یکی دیوانه چوبی بر نشسته
بتگ می‌شد چو اسپی تنگ بسته
دهانی داشت همچون گل ز خنده
چو بلبل جوش در عالم فکنده
یکی پرسید ازو کای مردِ درگاه
چنین گرم ازچه می‌تازی تودر راه
چنین گفت او که در میدانِ عالم
هوس دارم سواری کرد یک دم
که چون دستم فرو بندند ناکام
نجنبد یک سر مویم بر اندام
اگر هستی درین میدان تو بر کار
نصیب خویشتن مردانه بردار
چو از ماضی و مستقبل خبر نیست
بجز عمر تو نقدی ما حضر نیست
مده این نقد را بر نسیه بر باد
که بر نسیه کسی ننهاد بنیاد
چو یک نقطه‌ست از عمر تو بر کار
هزاران چرخ زن بر وی چو پرگار
خوشی با نقدِ این الوقت می‌ساز
چو بیکاران به پیش و پس مشو باز
اگر تو پس روی و پیش آئی
بلای روزگار خویش آئی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، دیوانه‌ای بر اسب چوبی نشسته و با شوق به سواری پرداختن در دنیای واقعی، دیگران را به تعجب می‌اندازد. زمانی که از او می‌پرسند چرا این‌گونه بی‌قرار است، او اشاره می‌کند که زندگی تنها در لحظه حاضر ارزش دارد و نباید بر گذشته و آینده تکیه کرد. او بر این باور است که عمر ما چون پولی نقد است و نباید آن را به آینده‌ای نامعلوم اختصاص داد. او توصیه می‌کند که باید از هر لحظه به بهترین شکل بهره‌برداری کرد و از پس‌روی و تنبلی پرهیز کرد، زیرا این کار تنها به مشکلات و دردسرها منجر می‌شود.
هوش مصنوعی: یک دیوانه‌ای بر روی چوب نشسته بود و مانند اسبی در بندِ تنگ و محدود می‌شد.
هوش مصنوعی: این دیوانه، دهانی زیبا و خندان دارد که همچون بلبل، شادی و سرور را در جهان پخش می‌کند.
هوش مصنوعی: سوالی پرسیدند از آن مرد درگاه (مردی که دروازه‌نشین و دربار است) که چرا با این شور و شوق در راه می‌تازد و به جلو می‌رود.
هوش مصنوعی: او گفت که در این دنیای پر از دغدغه و شلوغی، آرزوی سوار شدن بر اسب را دارم حتی به مدت کوتاهی.
هوش مصنوعی: وقتی که مرا در این میدان و دنیا از رسیدن به خواسته‌هایم بازدارند، حتی در این شرایط ناکام و بی‌دست و پا هم نمی‌توانم سر یک تار موی خود را بر تنم حرکت دهم.
هوش مصنوعی: اگر در این میدان زندگی هستی، کار خود را با شجاعت و جدیت انجام بده و به سوی نصیب و سهم خود حرکت کن.
هوش مصنوعی: تنها چیزی که در این دنیا داریم، عمرمان است و از گذشته یا آینده هیچ اطلاعی نداریم. بنابراین، عمر ما تنها سرمایه‌ای است که باید آن را به درستی مصرف کنیم.
هوش مصنوعی: این شعر می‌گوید که نباید عمر و زندگی واقعی خود را که نقد و حاضر است، به امید چیزهایی که هنوز نیامده و نسیه (بدهی) هستند، به هدر بدهیم؛ زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بر پایه نسیه و چیزهای نامشخص، بنیانی محکم بسازد.
هوش مصنوعی: زندگی تو تنها یک نقطه است در برابر کارهای بسیاری که می‌توان انجام داد. بنابراین، باید مانند پرگار که دور خود می‌چرخد، بر روی آن نقطه تمرکز کنی و به کارهایی که می‌توانی انجام بدهی، بپردازی.
هوش مصنوعی: خوشی و لذت را با شرایط و موقعیت حاضر هماهنگ کن، همان‌طور که بیکاران با زمان حال زندگی می‌کنند و به گذشته و آینده فکر نمی‌کنند.
هوش مصنوعی: اگر تو به عقب برگردی و به جلو نیایی، به بلای روزگار خود گرفتار خواهی شد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.