گلیمی بود آن شوریده جان را
بمردی داد تا بفروشد آن را
بدو آن مرد گفت این بس درشتست
بنرمی همچو پشت خارپشتست
خرید آن مرد ارزان و هم آنگاه
خریداری پدیدار آمد از راه
بدو گفتا گلیمی نرم داری؟
چنین گفتا که دارم تا زر آری
چو زر القصّه پیش آورد درویش
نهادش آن گلیم آن مرد در پیش
بدو گفتا گلیمی بینظیرست
که از نرمی بعینه چون حریرست
یکی صوفی سوی او هوش میداشت
خریدش تا فروشش گوش میداشت
همی یک نعره زد گفت ای یگانه
مرا بنشان درین صندوق خانه
که میگردد حریر اینجا گلیمی
سفالی میشود دُرّ یتیمی
که من در جوهر خود چون سفالم
ز صندوقت بگردد بو که حالم
اگر بر تو نخواهد گشت حالت
نخواهد بود عمرت جز وبالت
چو در ظلمت گذاری زندگانی
چه حیوانی چه تو چون میندانی
همه اعضای خود در بندِ دین کن
اگر خود را چنان خواهی چنین کن
مبین مشنو مگو الّا بفرمان
که تا کافر نمیری ای مسلمان
چو مَردت می نهبینم در هدایت
ز کافر مُردنت ترسم بغایت
برای عبرتست این طاق و ایوان
تو جز شهوت نمیبینی چو حیوان
ببازاری که دائم سودِ جان بود
چگونه بایدت دائم زیان بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، دیوانهای گلیمی را به مردی میفروشد و مرد دیگری برای خرید گلیم نرم و نازک به او مراجعه میکند. با خرید گلیم و تحسین آن، صوفیای وارد میشود و گلیم را برای مضامین معنویاش میخرد. او دربارهٔ حقیقت زندگی، لزوم بندگی و آگاهی از خویشتن ندا میدهد و هشدار میدهد که زندگی بدون شناخت خود، به مانند زندگی حیوانهاست. در نهایت، او به مخاطب توضیح میدهد که برای نجات جان و روح خود، باید در مسیر درست گام بردارند و از شهوتهای دنیوی پرهیز کنند.
هوش مصنوعی: شخص دیوانهای گلیم خود را به مردی سپرد تا این مرد آن گلیم را بفروشد.
هوش مصنوعی: آن مرد به دیوانه گفت که این گلیم خیلی بزرگ و ضخیم است و مانند پوست خارپشت سخت و زبر است.
هوش مصنوعی: مردی که گلیم را خرید، قیمت ارزانی پرداخت کرد و در همان زمان، خریداری دیگر از راه رسید.
هوش مصنوعی: او از مردی که گلیم میفروخت پرسید آیا گلیم نرمی داری؟ و مرد پاسخ داد که تا زمانی که زر (پول) بدهی، گلیم نرم دارم.
هوش مصنوعی: درویش در برابر مردی که زر (پول) برای خرید گلیم آورد، گلیم را در مقابل او گذاشت.
هوش مصنوعی: به او گفتند که این گلیم بینظیر است و آنقدر نرم است که دقیقاً مانند حریر میباشد.
هوش مصنوعی: یک صوفی به دیوانه نزدیک شده و به او توجه کرده بود و برای خرید گلیم او آماده شده بود، به طوری که تا زمانی که حرف میزد به فروش او گوش میداد.
هوش مصنوعی: دیوانهای فریاد زد و گفت: ای بینظیر! مرا در این خانهٔ کوچک بنشان.
هوش مصنوعی: در این جمله به این نکته اشاره میشود که اگر یک کالای نازک و زیبا مانند حریر در اینجا وجود داشته باشد، در نتیجه گلیم (پوشش ساده و بیارزش) نیز میتواند به اندازهی سنگین و ارزشمند مانند درّ (مروارید) محسوب شود. به عبارت دیگر، ارزش واقعی یک چیز بستگی به شرایط و محیط آن دارد.
هوش مصنوعی: من به جوهر وجود خود مانند سفال هستم که بوی حالم از صندوق تو (یعنی وجود تو یا قلب تو) خارج میشود.
هوش مصنوعی: اگر حال تو تغییر نکند، عمرت جز افسوس و عذاب چیزی نخواهد بود.
هوش مصنوعی: وقتی در زندگی در تاریکی و نادانی به سر میبری، چه تفاوتی دارد که تو انسان باشی یا یک حیوان، زیرا هر دو در نادانی و بیخبری یکسانند.
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به مقام و مرتبهای که مورد نظر است برسی، باید تمام وجودت را وقف دین و اصول آن کنی.
هوش مصنوعی: ای مسلمان، هرگز چیزی را که به دیگران مربوط است، بیان نکن و فقط به خاطر فرمان خداوند سخن بگو؛ زیرا تا زمانی که از کفر و ناپاکی رهایی نیابی، نمیتوانی به درستی مسلمان باشی.
هوش مصنوعی: من تو را در راه هدایت نمیبینم و از مردن تو به عنوان کافر بسیار میترسم.
هوش مصنوعی: این طاق و ایوان در واقع نمادی است از زندگی و دنیا که باید برای عبرت گرفته شود، اما تو فقط به لذتهای دنیوی و شهوتها مینگری و از عمق معناهای آن غافلی، مانند حیوانی که صرفاً به غریزههای خود توجه دارد.
هوش مصنوعی: در بازاری که همیشه سود و نفع روحی وجود دارد، چگونه میتوانی دائماً دچار زیان و خسارت باشی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.