گلیمی بود آن شوریده جان را
بمردی داد تا بفروشد آن را
بدو آن مرد گفت این بس درشتست
بنرمی همچو پشت خارپشتست
خرید آن مرد ارزان و هم آنگاه
خریداری پدیدار آمد از راه
بدو گفتا گلیمی نرم داری؟
چنین گفتا که دارم تا زر آری
چو زر القصّه پیش آورد درویش
نهادش آن گلیم آن مرد در پیش
بدو گفتا گلیمی بینظیرست
که از نرمی بعینه چون حریرست
یکی صوفی سوی او هوش میداشت
خریدش تا فروشش گوش میداشت
همی یک نعره زد گفت ای یگانه
مرا بنشان درین صندوق خانه
که میگردد حریر اینجا گلیمی
سفالی میشود دُرّ یتیمی
که من در جوهر خود چون سفالم
ز صندوقت بگردد بو که حالم
اگر بر تو نخواهد گشت حالت
نخواهد بود عمرت جز وبالت
چو در ظلمت گذاری زندگانی
چه حیوانی چه تو چون میندانی
همه اعضای خود در بندِ دین کن
اگر خود را چنان خواهی چنین کن
مبین مشنو مگو الّا بفرمان
که تا کافر نمیری ای مسلمان
چو مَردت می نهبینم در هدایت
ز کافر مُردنت ترسم بغایت
برای عبرتست این طاق و ایوان
تو جز شهوت نمیبینی چو حیوان
ببازاری که دائم سودِ جان بود
چگونه بایدت دائم زیان بود



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: دیوانهای گلیمش را به مردی میدهد تا بفروشد. مرد آن را زبر میخواند و ارزان میخرد، سپس همان گلیم را به خریداری با نام ابریشمِ نرم و به بهای گران میفروشد. صوفیای که ماجرا را دیده، از آن دکان که گلیم را ابریشم و سفال را مروارید میکند میخواهد که او را هم بپذیرد تا گوهر بیارزش او دگرگون شود. عطار از این حکایت نتیجه میگیرد که اگر حال آدمی دگرگون نشود، عمرش وبال است. او خواننده را به پیروی از دین در دیدن و شنیدن و گفتن، و به عبرت گرفتن از جهان به جای شهوتپرستی فرا میخواند.
هوش مصنوعی: آن دیوانهٔ شوریدهحال گلیمی داشت و آن را به مردی داد تا برایش بفروشد.
هوش مصنوعی: آن مرد به دیوانه گفت این گلیم بسیار زبر است و نرمیاش مانند پشت خارپشت است؛ یعنی هیچ نرم نیست و ارزشی ندارد.
هوش مصنوعی: آن مرد گلیم را خودش به بهای ارزان خرید و همان وقت خریداری از راه رسید.
هوش مصنوعی: خریدار از او پرسید آیا گلیم نرمی داری؟ مرد گفت دارم، به شرط آنکه زر بیاوری.
هوش مصنوعی: خلاصه، وقتی آن درویشِ خریدار زر را آورد، مرد همان گلیم را پیش او گذاشت.
هوش مصنوعی: و به او گفت این گلیمی بیمانند است که از نرمی درست مانند ابریشم است.
هوش مصنوعی: صوفیای حواسش به آن مرد بود و از لحظهٔ خریدن تا فروختن، سخنان او را گوش میداد.
هوش مصنوعی: صوفی فریادی زد و گفت: ای یگانه، مرا هم در این صندوقخانه و دکان خود بنشان.
هوش مصنوعی: زیرا در اینجا گلیم زبر به ابریشم بدل میشود و سفال بیارزش مروارید یگانه میگردد.
هوش مصنوعی: من در ذات خود مانند سفال بیارزشم؛ شاید از صندوق تو حال من هم دگرگون شود و ارزشمند گردم.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خواننده میگوید: اگر حال تو دگرگون نشود و از پستی به کمال نرسی، عمرت جز بار گناه و وبال نخواهد بود.
هوش مصنوعی: وقتی زندگی را در تاریکی نادانی بگذرانی، چون حقیقت را نمیشناسی، میان تو و حیوان چه فرقی هست؟
هوش مصنوعی: همهٔ اندامهایت را در بند فرمان دین قرار ده؛ اگر میخواهی آنگونه که شایسته است باشی، چنین کن.
هوش مصنوعی: جز به فرمان خدا نگاه مکن، نشنو و سخن مگو، تا ای مسلمان، کافر از دنیا نروی.
هوش مصنوعی: چون تو را مردِ راه هدایت نمیبینم، بسیار میترسم که کافر بمیری.
هوش مصنوعی: این گنبد آسمان و ایوان جهان برای عبرت گرفتن ساخته شده، اما تو مانند حیوان جز شهوت چیزی در آن نمیبینی.
هوش مصنوعی: در بازار دنیا که همیشه میتوان برای جان سود به دست آورد، چرا باید تو همیشه زیان کنی؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.