جان به لب آوردهام تا از لبم جانی دهی
دل ز من بربودهای باشد که تاوانی دهی
از لبت جانی همی خواهم برای خویش نه
زانکه هم بر تو فشانم گر مرا جانی دهی
تو همی خواهی که هر تابی اندر زلف توست
همچو زلف خویش در کار پریشانی دهی
من چو گویی پا و سر گم کردهام تا تو مرا
زلف بفشانی و از هر حلقه چوگانی دهی
من کیم مهمان تو، تو تنگها داری شکر
میسزد گر یک شکر آخر به مهمانی دهی
من سگ کوی توام شیری شوم گر گاه گاه
چون سگان کوی خویشم ریزهٔ خوانی دهی
چون نمییابند از وصل تو شاهان ذرهای
نیست ممکن گر چنان ملکی به دربانی دهی
من که باشم تا به خون من بیالایی تو دست
این به دست من برآید گر تو فرمانی دهی
کی رسم در گرد وصل تو که تا میبنگرم
هر دمم تشنه جگر سر در بیابانی دهی
داد از بیداد تو عطار مسکین دل ز دست
دست آن داری که تو داد سخن دانی دهی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، عاشق با شدت احساساتش به معشوق میگوید که حاضر است جان خود را فدای او کند و از او طلب محبت و توجه میکند. او در وضعیت نا امیدی و پریشانی به سر میبرد و خواهان کمکی از سمت معشوق است تا او را به آرامش برساند. عاشق از معشوق میخواهد که همچون دوست، او را مورد لطف قرار دهد و مانع از دوریاش شود. او خود را در وضعیت پایینتری میبیند و از معشوق انتظار دارد با محبت و سخاوت، او را به وصال نزدیک کند. در پایان، عطار از درد و رنج خود میگوید و از معشوق درخواست میکند تا به سخنان او گوش دهد.
هوش مصنوعی: من به شدت به پایان عمر و زندگی نزدیک شدهام و از تو میخواهم تا با لبان خود زندگیام را دوباره به من ببخشی. تو دل مرا از من گرفتهای، پس شاید برای این کار، بهایی بپردازی.
هوش مصنوعی: من از لب تو میخواهم که جانی به من ببخشی، نه به این خاطر که بخواهم آن را بر تو بگذارم، بلکه فقط برای خودم به آن نیاز دارم.
هوش مصنوعی: تو میخواهی که هر تابی که در زلف توست، همانند زلف خودت، در کار شگفتی و به هم ریختگی قرار دهی.
هوش مصنوعی: من مانند کسی هستم که پا و سرش را گم کرده و حواسش را ندارد، تا تو مرا در زلف خود بپیچانی و از هر حلقهات چیزی به من بدهی.
هوش مصنوعی: من چه کسی هستم که مهمان تو باشم؛ تو که امکان و تنگیهای فراوان داری. شکر میارزد که اگر یک دانه شکر هم به مهمانی من بدهی.
هوش مصنوعی: من به عشق تو مانند سگی هستم که در کوی تو انتظار میکشد و اگر گاهی به من لقمهای از سفرهات بدهی، به اندازهٔ شیر، شجاع و نیرومند میشوم.
هوش مصنوعی: اگر شاهان (افراد با مقام و قدرت) نتوانند ذرهای از وصال و نزدیکی تو را به دست آورند، هیچ چیز ممکن نیست، حتی اگر تو مانند یک پادشاه بزرگ به کسی (در اینجا به من) اجازه دربانی بدهی.
هوش مصنوعی: من چه کسی هستم که تو برای خون من بیتابی کنی؟ اگر تو فرمان بدهی، این کار برای من ممکن خواهد بود.
هوش مصنوعی: هرگز به وصال تو نمیرسم، چون هر بار که به تو نگاه میکنم، مانند تشنهای هستم که در بیابانی بیآب و علف، جگرم تشنه میشود.
هوش مصنوعی: عطار، که خود را در زمرهٔ مسکینان میداند، از ظلمی که محبوبش به او روا داشته شکایت میکند و میگوید که تو به راحتی سخن میگویی، اما دل او از این بیداد به تنگ آمده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.