هر نفسی شور عشق در دو جهان افکنی
آتش سودای خویش در دل و جان افکنی
جان و دل خسته را ز آرزوی خویشتن
گه به خروش آوری گه به فغان افکنی
گر به سر کوی خویش پردهٔ عشاق را
گل کنی از خاک و خون کار به جان افکنی
گر بگشایی ز بند گوهر دریای عشق
بی دل و جان صد هزار سر عیان افکنی
هر نفسی روی خویش باز بپوشی به زلف
تا دل عطار را در خفقان افکنی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل کوتاه معشوق را خطاب میکند و از قدرت او در برانگیختن شور عشق در دو جهان سخن میگوید. معشوق گاهی عاشق را به فریاد و ناله میکشاند، آبروی عاشقان را در کوی خود به خاک و خون میآمیزد و اگر گوهر عشق را آشکار کند، رازهای بسیاری پدیدار میشود. در بیت پایانی، عطار از پنهان شدن چهرهٔ معشوق پشت زلف میگوید که دل او را به اضطراب میاندازد.
هوش مصنوعی: ای معشوق، تو هر لحظه شور و هیجان عشق را در هر دو جهان میاندازی و آتش شیدایی و آرزوی خود را در دل و جان عاشقان شعلهور میکنی.
هوش مصنوعی: تو جان و دل خستهٔ عاشق را با آرزوی دیدار خودت گاهی به خروش و فریاد درمیآوری و گاهی به ناله و زاری میاندازی.
هوش مصنوعی: اگر در کوی خود پرده و آبروی عاشقان را با خاک و خون به گل بیامیزی، کار آنان را به جان میرسانی و جانشان را به خطر میاندازی.
هوش مصنوعی: اگر گوهر دریای عشق را از بند و صدف بیرون آوری و آشکار کنی، صدهزار راز را آشکار میکنی و عاشقان در برابر آن دل و جان از دست میدهند.
هوش مصنوعی: تو هر لحظه دوباره چهرهات را با زلف میپوشانی تا دل عطار را به تپش و اضطراب دچار کنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.