جانا دهنی چو پسته داری
در پسته گهر دو رسته داری
صد شور به پسته در فتاده است
زان قند که مغز پسته داری
قندیم فرست و مرهمی ساز
زین بیش مرا چه خسته داری
در هر سر موی زلف شستت
صد فتنهٔ نانشسته داری
گفتی به درست عهد کردم
صد عهد چنین شکسته داری
در تاز و جهان بگیر کز حسن
صد ابلق تنگ بسته داری
یک گل ندهی ز رخ به عطار
وانگاه هزار دسته داری


با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به محبوب خود خطاب میکند و زیباییهای او را توصیف میکند. او از دهن محبوب مانند دانههای پسته یاد میکند و از شیرینی و جذابیتش میگوید. شاعر به خستگیاش از دوری و وعدههای شکسته محبوب اشاره میکند و از او میخواهد که لطفی به او کند. همچنین به زیباییهای مو و رخسار محبوب اشاره میشود و نهایتاً از محبوب میخواهد که برایش گلی هدیه بیاورد، در حالی که میداند محبوب هزاران چیز دیگر در چنته دارد.
هوش مصنوعی: ای جانا، تو به اندازهای شیرین و خوشطعمی مانند پسته، و در دلت دو گونه گوهری درخشان و ارزشمند داری.
هوش مصنوعی: پستهای که در آن شور و هیجان وجود دارد، به خاطر قندی است که در مغز آن وجود دارد، و این نشاندهندهٔ تأثیر شیرینی و جذابیت مغز پسته بر حالت و احساسات است.
هوش مصنوعی: من شیرینزبانم، بنابراین برای التیام دردهایم قند بفرست و مرهمی بساز، چرا بیش از این مرا خسته و ناتوان میداری؟
هوش مصنوعی: در هر تار موی زلف زیبای تو، صد فتنه و مشکلی وجود دارد که نادیدهاش گرفتهای.
هوش مصنوعی: به من گفتی که به درستی با من پیمان بستهای، اما اکنون صدها عهد خود را شکستهای.
هوش مصنوعی: تو به خاطر زیباییت در دنیا و سنجش عشق، مانند صد اسب نیکو، در تنگنای دلتنگی و کینهها به سر میبری.
هوش مصنوعی: تو حتی یک گل از چهرهات به عطار نمیدهی، اما در عوض، هزار دسته گل در اختیار داری.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.