من نمیرم زانکه بی جان می‌زیم
جان نخواهم چون به جانان می‌زیم
در ره عشق تو چون جان زحمت است
لاجرم بی زحمت جان می‌زیم
چون بلای خویشتن دیدم وجود
از وجود خویش پنهان می‌زیم
در امید و بیم عشقت همچو شمع
گاه خندان گاه گریان می‌زیم
همچو غنچه از سر تر دامنی
غرق خون سر در گریبان می‌زیم
روز و شب بر خشک کشتی رانده‌ام
گرچه دایم غرق طوفان می‌زیم
از سر زلف تو اندیشم همه
گرچه حالی را پریشان می‌زیم
ماه رویا بر امید خلعتم
بس برهنه این چنین زان می‌زیم
از بر خود خلعت خاصم فرست
زانکه بی‌تو ژنده خلقان می‌زیم
از برونم پردهٔ اطلس چه سود
چون درون پرده عریان می‌زیم
همچو عطار از جهان فارغ شده
سر نهاده در بیابان می‌زیم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به تجربیات و چالش‌های عشق می‌پردازد و بیان می‌کند که او به خاطر عشق به جانان خود، هرچند که زجر می‌کشد، هرگز نمی‌میرد و زندگی‌اش را همچنان ادامه می‌دهد. او از زحمت و غم عشق صحبت می‌کند و خود را در حالتی متناقض از شادی و اندوه توصیف می‌کند. شاعر همچنین احساس می‌کند که وجودش در سایه عشق واقعاً پنهان شده و در عین حال به غم‌ها و شوق‌های درونی‌اش اشاره می‌کند. در انتها، او مانند عطار از عالم ماده دور شده و به حالتی از سکون و تقدیس نسبت به عشق رسیده است.
هوش مصنوعی: من نمی‌میرم زیرا بدون جان زندگی می‌کنم و وقتی به معشوق می‌رسیم، دیگر به جان نیاز ندارم.
هوش مصنوعی: در مسیر عشق تو، زندگی بدون تلاش به مرگ شبیه است، بنابراین بدون زحمت زندگی می‌کنیم.
هوش مصنوعی: وقتی که بلا و سختی‌های خود را دیدم، از خودم و وجود خودم پنهان می‌شوم.
هوش مصنوعی: در عشق تو، گاهی با امید و شادی و گاهی با ترس و اندوه مانند شمعی زندگی می‌کنم.
هوش مصنوعی: مانند غنچه‌ای که از سر ترش یعنی تازه‌گی، در دامنی پر از خون، سر خود را در گریبان پنهان کرده است، ما نیز در غم و اندوه عشق زندگی می‌کنیم.
هوش مصنوعی: من روز و شب در تلاش و کوشش هستم، مانند یک دریانورد که در مسیر خود با مشکلات و چالش‌های زیادی روبه‌روست، اما با وجود آن‌که دائماً در آشفتگی قرار دارم، ادامه می‌دهم و تسلیم نمی‌شوم.
هوش مصنوعی: حتی زمانی که اوضاع ما پریشان است، همیشه به یاد زلف‌های تو هستم و به این فکر می‌کنم.
هوش مصنوعی: من به خاطر امید به برکناری و آزاد شدن از این وضعیت، همچنان در عذاب و بی‌چارگی در می‌گذرانم، زیرا که با چهره‌ی زیبا و دل‌ربای تو، واقعیات تلخ زندگی بر من آشکار شده است.
هوش مصنوعی: از خداوند خواسته‌ام که آن لباس ویژه‌ام را به من بفرستد، زیرا بدون تو در میان مردم به صورت پست و بی‌ارزش زندگی می‌کنم.
هوش مصنوعی: اهمیتی ندارد که پرده‌ای از پارچهٔ گران‌قیمت بر تن من باشد، زیرا در درون، عریانی و بی‌پناهی من وجود دارد.
هوش مصنوعی: مثل عطار، از دغدغه‌های دنیوی رها شده‌ایم و در فضایی آرام و دور از همه چیز، به آرامی زندگی می‌کنیم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.