بس که جان در خاک این در سوختیم
دل چو خون کردیم و در بر سوختیم
در رهش با نیک و بد در ساختیم
در غمش هم خشک و هم تر سوختیم
سوز ما با عشق او قوت نداشت
گرچه ما هر دم قوی‌تر سوختیم
چون بدو ره نی و بی او صبر نی
مضطرب گشتیم و مضطر سوختیم
چون ز جانان آتشی در جان فتاد
جان خود چون عود مجمر سوختیم
چون ز دلبر طعم شکر یافتیم
دل چو عود از طعم شکر سوختیم
چون دل و جان پردهٔ این راه بود
جان ز جانان دل ز دلبر سوختیم
مدت سی سال سودا پخته‌ایم
مدت سی سال دیگر سوختیم
عاقبت چون شمع رویش شعله زد
راست چون پروانه‌ای پر سوختیم
پر چو سوخت آنگه درافکندیم خویش
تا به‌کلی پای تا سر سوختیم
خواه گو بنمای روی و خواه نه
ما سپند روی او بر سوختیم
چون به یک جو می‌نیرزیدیم ما
خرمن پندار یکسر سوختیم
چون شکست اینجا قلم عطار را
اعجمی گشتیم و دفتر سوختیم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شدت عشق و دلدادگی به معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چطور جان و دل خود را در راه او فدای عشق کرده‌اند. او به سال‌ها رنج و دلیری در این مسیر اشاره می‌کند و از سوز درونی ناشی از عشق می‌گوید که در آن هم نیک و بد را با دل پذیرفته و همواره در صبر و انتظار بوده‌اند. احساسات عمیق و شعله‌ور عشق، آنها را همچون شمعی می‌سوزاند و شاعر در نهایت به نتیجه می‌رسد که هر چه در این راه هزینه کنند، تنها برای عشق و نزدیکی به محبوب است. در پایان، خویش را به طور کامل در آتش عشق سوزانده و عملاً به وجود خود رنگی تازه می‌بخشند.
هوش مصنوعی: به دلیل عشق و علاقه‌ای عمیق که به آن در داریم، چنان به رنج و سختی آمده‌ایم که روح‌مان در خاک آنجا سوخته است و دل‌مان آنچنان غمگین شده که مانند خون درون‌مان می‌جوشد و در آغوش آن در می‌سوزد.
هوش مصنوعی: در مسیر عشق او با خوب و بد سازش کردیم و در غم او هم به طور خشک و هم به طور تر (یعنی در حالات مختلف) سوختیم.
هوش مصنوعی: عشق او آنچنان آتشین و قوی نیست که بتواند درد و سوز ما را التیام بخشد، هرچند ما هر لحظه بیشتر و بیشتر در این عشق می‌سوزیم.
هوش مصنوعی: زمانی که به او دسترسی نداریم و بدون او نمی‌توانیم صبر کنیم، در بی‌تابی و اضطراب به سر می‌بریم و به همین سبب به شدت داغان می‌شویم.
هوش مصنوعی: وقتی که آتش عشق جانان در قلب ما افتاد، ما مانند عود (چوب خوشبویی که در مجمر می‌سوزد) سوختیم و تمام وجودمان را سوزاند.
هوش مصنوعی: وقتی از معشوق طعم شیرین عشق را چشیدیم، دل ما مانند چوب عود که به خاطر عطر خوش سوخته باشد، از شوق سوزان شد.
هوش مصنوعی: چون دل و جان ما به عشق این مسیر وابسته بود، جانمان از عشق معشوق و دل‌مان از محبت دلبر سوخت.
هوش مصنوعی: ما به مدت سی سال در عشق و آرزو به حالتی شبیه جنون گرفتار بوده‌ایم و حالا نیز برای سی سال دیگر در عذاب و رنج خواهیم سوخت.
هوش مصنوعی: در نهایت مانند شمع که آتش می‌گیرد، در مقابل زیبایی او (معشوق) به شدت دچار عشق و عاشق‌منشی شدیم و همچون پروانه‌ای که به شعله نزدیک می‌شود، جان‌خود را فدای او کردیم.
هوش مصنوعی: همان‌طور که پروانه در آتش می‌سوزد، ما نیز بعد از اینکه همه‌چیز را فراموش کرده و خود را رها کردیم، خود را به آتش عشق سپردیم و به‌کلی از بین رفتیم.
هوش مصنوعی: هر طور که او بخواهد، چه خود را نشان دهد و چه نه، ما به خاطر زیبایی و احساسی که از دیدن او داریم، جانمان را فدای او کرده‌ایم.
هوش مصنوعی: ما آنقدر بی‌ارزش بودیم که به یک جو نمی‌ارزیدیم، اما در عوض تمام باورها و امیدهایمان را به طور کامل از دست دادیم و نابود کردیم.
هوش مصنوعی: زمانی که قلم عطار (به عنوان شاعر) در اینجا شکست، ما به حالتی شگفت‌انگیز و غیرعادی درآمدیم و همه نوشته‌هایمان به فنا رفت.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.