کسی کو هرچه دید از چشم جان دید
هزاران عرش در مویی عیان دید
عدد از عقل خاست اما دل پاک
عدد گر دید ، از گفتِ زبان دید
چو این آن است و آن این است جاوید
چرا پس عقل احول این و آن دید
چو دریا عقل دایم قطره بیند
به چشم او نشاید جاودان دید
کسی کو بر احد حکم عدد کرد
جمال بی نشانی را نشان دید
به جان بین هرچه می‌بینی که توحید
کسی کو محو شد از چشم جان دید
چو دو عالم ز یک جوهر برآمد
در اندک جوهری بسیار کان دید
ازل را و ابد را نقطه‌ای یافت
همه کون و مکان را لامکان دید
یقین می‌دان که چشم جان چنان است
که در هر ذره‌ای هفت آسمان دید
ولی هر ذره‌ای از آسمان نیز
به عینه هم زمین و هم زمان دید
چه جای آسمان است و زمین است
که در هر ذره‌ای هر دو جهان دید
چه می‌گویم که عالم صد هزاران
ورای هر دو عالم می‌توان دید
همی در هرچه خواهی هرچه خواهی
به چشم جان توانی بی‌گمان دید
تو در قدرت نگر تا آشکارا
ببینی آنچه غیر تو نهان دید
چو هر دو کون در جنب حقیقت
بسی کمتر ز تاری ریسمان دید
اگر یک ذره رنگ کل پذیرد
عجب نبود چنین باید چنان دید
اگر یک ذره را در قرص خورشید
کسی گم کرد چه سود و زیان دید
کسی کز ذره ذره بند دارد
نیارد ذره‌ای زان آستان دید
اگر یک ذره سایه پیش خورشید
پدید آمد ندانم تا امان دید
دو عالم چیست از یک ذره سایه‌ست
که آنجا ذره‌ای را خط روان دید
طلسم نور و ظلمت بی‌قیاس است
ولیکن گنج باید در میان دید
کسی کان گنج می‌بیند طلسمش
فنا شد تا دو عالم دلستان دید
گزیرت نیست از چشمی که جاوید
ندید او غیر هرگز غیب‌دان دید
ز خود گم گرد ای عطار اینجا
که تا خود را توانی کامران دید
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی بینش عمیق و درک واقعی انسان از جهان است. عطار به خواننده می‌گوید که تنها با چشمان جان می‌توان حقیقت را دید و در هر ذره‌ای همه‌ی عوالم را تجربه کرد. او به تفکیک‌های ذهنی عقلی می‌پردازد و اظهار می‌کند که عقل محدود است و نمی‌تواند به عمق توحید و وحدت برسد. در نهایت، شاعر به اهمیت فنا در ذات و گم شدن از خود اشاره می‌کند تا فرد بتواند به درک حقیقی از جمال الهی و عالم نائل گردد.
هوش مصنوعی: کسی که با چشم دل خود می‌بیند، می‌تواند عظمت و زیبایی‌های بسیاری را حتی در یک موی انسان مشاهده کند.
هوش مصنوعی: عدد و حساب از عقل سرچشمه می‌گیرد، اما دل پاک اگر عددی ببیند، آن را از گفتار زبان می‌فهمد، نه صرفاً به صورت عددی و انتزاعی.
هوش مصنوعی: اگر این چیز همان است و آن چیز نیز همین است و همه چیز جاودانه است، پس چرا عقل ناتوان تنها این و آن را می‌بیند و درک می‌کند؟
هوش مصنوعی: عقل مانند دریا است که همواره تنها یک قطره را می‌بیند؛ بنابراین، در چشم او نمی‌شود به جاودانگی دست یافت و دید.
هوش مصنوعی: کسی که بر یکتایی خداوند، عدد و شمارش را حاکم قرار دهد، زیبایی بدون نشانه را دریافت می‌کند.
هوش مصنوعی: اگر با چشم دل بنگری، هر چیزی که می‌بینی نشانهٔ توحید است، زیرا کسی که در عشق و شناخت خدا به کلی محو شده، تنها با چشم جان خود می‌تواند آن را مشاهده کند.
هوش مصنوعی: دو جهان (عالم ماده و عالم معنا) از یک حقیقت پیشین (جوهر) به وجود آمده‌اند و در این حقیقت واحد، معانی و شکل‌های بسیار را مشاهده می‌کند.
هوش مصنوعی: ازل و ابد، یعنی زمان‌های نامحدود و آغاز و پایان را در یک نقطه‌ی کوچک مشاهده کرد، و همه‌ی موجودات و مکان‌ها را در حالی که بی‌مکان و بی‌حد و مرز است، دید.
هوش مصنوعی: بدان که چشم باطن انسان چنان است که در هر جزئی از هستی، هفت آسمان را می‌بیند.
هوش مصنوعی: هر ذره از آسمان به شکل واضح، هم زمین و هم زمان را مشاهده می‌کند.
هوش مصنوعی: آسمان و زمین به قدری در هم تنیده‌اند که می‌توان در هر ذره از دنیا هر دو جهان را مشاهده کرد و هیچ مرزی میان آنها نیست.
هوش مصنوعی: من همیشه از دیدن جهانی صحبت می‌کنم که فراتر از تمام جهان‌های موجود است و در آن صدها هزار دنیا وجود دارد که می‌توان آنها را مشاهده کرد.
هوش مصنوعی: هر چیزی که بخواهی، با چشم جان (بینش باطنی) خود می‌توانی بی‌تردید آن را ببینی.
هوش مصنوعی: به قدرت و توانایی خود توجه کن تا به روشنی ببینی چیزهایی را که غیر از تو پنهان است.
هوش مصنوعی: هر دو عالم در کنار حقیقت (یعنی وجود خدا یا واقعیت مطلق) بسیار کوچک‌تر از تار و پود یک ریسمان هستند.
هوش مصنوعی: اگر یک ذره از وجود ما مثل رنگ کل (یعنی رنگی بی‌نهایت و جامع) را بپذیرد، تعجبی ندارد و باید این گونه نگریست.
هوش مصنوعی: اگر کسی یک ذره را در خورشید گم کند، چیزی از آن خورشید کم نمی‌شود و این گم کردن هیچ فایده‌ای یا ضرری به همراه ندارد.
هوش مصنوعی: کسی که به اندازه‌ی یک ذره هم به چیزهای کوچک وابسته است، نمی‌تواند به آن آستان بزرگ و والایی نظر اندازد.
هوش مصنوعی: اگر حتی یک ذره سایه در برابر خورشید نمایان شود، نمی‌دانم چطور می‌توان آن را در امان دید.
هوش مصنوعی: دو عالم، یعنی دنیا و آخرت، چیزی بیشتر از یک ذره سایه نیست، و در آنجا، می‌توان خطی را که در حقیقت به روان (روح) مربوط است، مشاهده کرد.
هوش مصنوعی: نور و ظلمت قابل مقایسه نیستند، ولی برای دست‌یابی به گنج واقعی، باید میان این دو را درک کرد و دید.
هوش مصنوعی: هر کس که گنج واقعی را می‌بیند، طلسم و محدودیت‌های آن برایش از بین رفته و او دیگر زیبایی دو جهان را می‌بیند.
هوش مصنوعی: تو نمی‌توانی از چشمی فرار کنی که هرگز چیز پنهانی را مشاهده نکرده است، چون غیر از او هیچ کس عالم غیب را ندیده است.
هوش مصنوعی: ای عطار، خود را فراموش کن و از خودت دور شو، زیرا فقط در این حالت است که می‌توانی به مقام واقعی و موفقیت دست یابی.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
می‌خواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
چو تنها دایه را در بوستان دید
تو گفتی روی بخت جاودان دید
جهان را عقل راه کاروان دید
بضاعتهاش خوان استخوان دید
همه ترکیب عمرش در فنا یافت
همه بنیاد سودش بر زیان دید
خرد خیره شد آنجا کز جهالت
[...]
چو پیر آن گوشت الحق نه چنان دید
سراسر یا جگر یا استخوان دید
صف دهلی چو آن صف را نهان دید
گریز و عجز دشمن در گمان دید
زمین پر سبزه و آب روان دید
سرا و قصر و باغ و بوستان دید
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.