آنچه در قعر جان همی‌یابم
مغز هر دو جهان همی‌یابم
وانچه بر رست از زمین دلم
فوق هفت آسمان همی‌یابم
در رهی اوفتاده‌ام که درو
نه یقین نه گمان همی‌یابم
روز پنجه هزار سال آنجا
همچو باد وزان همی‌یابم
غرق دریا چنان شدم که در آن
نه سر و نه کران همی‌یابم
گم شدم گم شدم نمی‌دانم
که منم آنچه آن همی‌یابم
خاک بر فرق من اگر از خویش
سر مویی نشان همی‌یابم
گاه گاهی چو با خودم آرند
جای خود لامکان همی‌یابم
آنچه آن کس نیافت و جان درباخت
من ز حق رایگان همی‌یابم
هر دم از آفتاب حضرت حق
جای صد مژدگان همی‌یابم
گوییا ای نیم من آنکه بدم
خار را ضیمران همی‌یابم
آنکه پهلو نسود با موری
این دمش پهلوان همی‌یابم
گر تو گویی که من نیم خود را
با تو هم داستان همی‌یابم
جان من زان چنین توانا شد
که تنی ناتوان همی‌یابم
ز غم حق که هر دم افزون باد
دل و جان شادمان همی‌یابم
چون نیم در سبب چرا گویم
شادی از زعفران همی‌یابم
گاه خود را چو مور می‌بینم
گاه پیل دمان همی‌یابم
گاه سر را به نور دیدهٔ سر
برتر از هفت خان همی‌یابم
پای جان بر ثری همی‌بینم
فرق بر فرقدان همی‌یابم
چون پری گوشه‌ای گرفتن از آنک
مردم از دیدگان همی‌یابم
من بمردم از آن نگوید کس
کاثری از فلان همی‌یابم
تا گل دل ز خاوران بشکفت
همه دل بوستان همی یابم
طرفه خاری که عشق خود گل اوست
در ره خاوران همی‌یابم
عرش بالا درخت خوشهٔ عشق
خار را گلستان همی‌یابم
از دم بوسعید می‌دانم
دولتی کین زمان همی‌یابم
از مددهای او به هر نفسی
دولتی ناگهان همی‌یابم
دل خود را ز نور سینهٔ او
گنج این خاکدان همی‌یابم
تا که بی‌خویش گشته‌ام من ازو
خویش صاحب قران همی‌یابم
بر تن خویش جزو جزوم را
همچو صد دیده‌بان همی‌یابم
هرچه رفت ارچه من نیم بر هیچ
پای خود در میان همی‌یابم
هر کجا در دو کون دایره‌ای است
نقطهٔ جمله جان همی‌یابم
سر مویی که پی به جان دارد
قید شیر ژیان همی‌یابم
چون ز یک قالبند جملهٔ خلق
همه یک خاندان همی‌یابم
از ازل تا ابد هرآنچه برفت
جمله یک داستان همی‌یابم
جملهٔ کاینات زندگی است
من نه تنها چنان همی‌یابم
همه یک رنگ و او ندارد رنگ
این به عین عیان همی‌یابم
هر وجودی که آشکارا گشت
خود به کنجی نهان همی‌یابم
رخش دل را که جان سوار بر اوست
عقل بر گستوان همی‌یابم
مرغ جان را که علم دانهٔ اوست
از دو کون آشیان همی‌یابم
عقل را آستین به خون در غرق
سر برین آستان همی‌یابم
پنج حس را میان هشت بهشت
چار جوی روان همی‌یابم
نفس خاکی روح بستهٔ اوست
دام دارالهوان همی‌یابم
گردش چرخ را شبان روزی
دایهٔ انس و جان همی‌یابم
آن جهان مغز این جهان است همه
وین جهان استخوان همی‌یابم
هر سبک روح را که اخلاصی است
قیمت او گران همی‌یابم
هر صناعت که خلق می‌ورزند
دانهٔ دام نان همی‌یابم
اهل بازار را ز غایت حرص
پیر بازارگان همی‌یابم
خلق را در امور دنیاوی
زیرک و خرده دان همی‌یابم
رفت نسل کیان کنون بنگر
تا کیان را کیان همی‌یابم
بر سر یوسفان کنعانی
دو سه گرگی شبان همی‌یابم
بر سر هر خری که گاو سر است
رایت کاویان همی یابم
زندگان مردگان بی‌خبرند
مردگان زندگان همی‌یابم
جمله ذره‌های تحت زمین
تاج نوشیروان همی‌یابم
چرخ را همچو گوی سرگردان
در خم صولجان همی‌یابم
روز و شب را که خصم یکدگرند
روم و هندوستان همی‌یابم
خلق را در میان جنگ دو خصم
در خروش و فغان همی‌یابم
از جهان جهنده هیچ مگوی
که جهان را جهان همی‌یابم
اندرین باغ کفر و ایمان را
چون بهار و خزان همی‌یابم
صد هزاران هزار بوقلمون
زیر نه پرنیان همی‌یابم
نقش بندان آفرینش را
جان و دل خان و مان همی‌یابم
ژنده‌پوشان لاابالی را
شاه خسرو نشان همی‌یابم
توسنان را به زجر داغ ادب
برنهاده بران همی‌یابم
پیش چشم کسی که راه ندید
مژه همچون سنان همی‌یابم
هر که دل همچو تیر دارد راست
پشت او چون کمان همی‌یابم
خلق همچو زرند و دنیی را
محک امتحان همی‌یابم
بود و نابود ما که پنداری است
حکمت جاودان همی‌یابم
ذره‌های جهان به عرش خدای
پایه نردبان همی‌یابم
گفتی آن آب را که عرش بر اوست
اشک کروبیان همی‌یابم
رخش فکرت که رستم جان راست
با فلک هم عنان همی‌یابم
قصه خود چگویمت که دو کون
قصه باستان همی‌یابم
هر کجا ذره‌ای است در دو جهان
زیر بار گران همی‌یابم
چیست آن بار عشق حضرت اوست
راستی جای آن همی‌یابم
زیر عرشش دو کون پر عاشق
اوفتاده ستان همی‌یابم
شمع جان های عاشقانش را
نور بخش جنان همی‌یابم
دل ذرات هر دو عالم را
عشق یک دلستان همی‌یابم
در کمالش دو کون را دایم
باز مانده دهان همی‌یابم
در رسن‌های منجنیق شناخت
عقل یک ریسمان همی‌یابم
طوطی روح در رهش چو مگس
دست بر سر زنان همی‌یابم
شیر مردان مرد را اینجا
در پس دوکدان همی‌یابم
جملهٔ خلق را درین دریا
چون نم ناودان همی‌یابم
کوه را تا به کاه بر در او
کمری بر میان همی‌یابم
بر درش سر بریده همچو قلم
عقل بر سر دوان همی‌یابم
راه او از نثار دانهٔ جان
چون ره کهکشان همی‌یابم
بر گواهی او دو عالم را
یک دل و یک زبان همی‌یابم
آسمان و زمین و مطبخ او
آن کفی وین دخان همی‌یابم
خوان کشیده است دایم و هر دم
صد جهان میهمان همی‌یابم
خوانده و رانده‌ای چو درماندند
کرمش میزبان همی‌یابم
بر سر هر چه در وجود آورد
حفظ او پاسبان همی‌یابم
بر همه کاینات تا موری
لطف او مهربان همی‌یابم
بر سر هر که سر نباخت درو
قهر او قهرمان همی‌یابم
در عطاهای دست حضرت او
صد جهان بحر و کان همی‌یابم
بر سر نیستان هست نمای
دست او درفشان همی‌یابم
زرد رویان درگه او را
روی چون ارغوان همی‌یابم
در تماشای او که اوست همه
دو جهان کامران همی‌یابم
هر که سودی طلب کند به از او
همه کارش زیان همی‌یابم
گرچه توفیق کرد تکلیفش
هم دم همکنان همی‌یابم
ملک و جن و انس را که بوند
ره بر کاروان همی‌یابم
ره‌بر و راه و راه‌رو همه اوست
من بدین صد بیان همی‌یابم
غیر چون نیست حکم بر که نهند
حکم او خود روان همی‌یابم
آفتابی است حضرتش که دو کون
پیش او سایه‌بان همی‌یابم
این جهان و آن جهان هر دو یکی است
اثر غیب دان همی‌یابم
معطی جان که خاک درگه اوست
نور عقل و روان همی یابم
جان در اوصاف او همی‌جوشد
تا قلم در بنان همی‌یابم
شعر عطار را که نور دل است
زیور شعریان همی‌یابم
خالقا عفو کن بپوش و مپرس
وایمنم کن که امان همی‌یابم
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قصیده به تجربه‌های باطنی و معنوی خود می‌پردازد و از حالاتی همچون گم‌شدگی، نورانیت و اتحاد با وجودی متعالی سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که در جستجوی حقیقت و عشق الهی، به درک عمیق‌تری از هستی و وجود می‌رسد و به طوری غیرقابل توصیف از این تجارب لذت می‌برد. همچنین، عالم و معرفت را به طور واحد می‌بیند و تفاوت‌ها را در سایه‌ی حقیقت واحد محو می‌یابد. شاعر در نهایت به عشق و نور الهی اشاره می‌کند که به تمامی ذرات وجود معنا و هویت می‌بخشد.
هوش مصنوعی: من در عمیق‌ترین جای وجودم، به فهم و دریافت حقیقت‌هایی می‌رسم که در عین حال، جوهر و حقیقت هر دو دنیا را درک می‌کنم.
هوش مصنوعی: آنچه از دل من برمی‌خیزد و احساس می‌شود، از تمامی هستی و بالاتر از هفت آسمان ارزش دارد و به آن می‌رسد.
هوش مصنوعی: در مسیری افتاده‌ام که در آن نه به یقین می‌دانم و نه به گمان می‌توانم چیزی را بفهمم.
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در آنجا مانند بادی بی‌وقفه می‌گذرانم و به نظر می‌رسد که زمان در آنجا هیچ معنی ندارد.
هوش مصنوعی: چنان در دریای خود غرق شدم که نه سر آن را می‌شناسم و نه کناری برای آن می‌یابم.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به حالت گم‌شدگی و سردرگمی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌داند خود را چگونه پیدا کند یا اینکه آنچه پیدا می‌کند، واقعاً خود اوست یا نه.
هوش مصنوعی: اگر حتی یک تار موی از خودم پیدا کنم، خاک بر سرم شود.
هوش مصنوعی: گاهی اوقات که با خودم خلوت می‌کنم، احساسی از فضایی بی‌حد و مرز و نامتناهی پیدا می‌کنم.
هوش مصنوعی: من به چیزی می‌رسم که آن کس (شخصی که احتمالا اشاره به دیگران دارد) نتوانسته به دست آورد و برای آن جانش را از دست داده است؛ این را من بدون هیچ هزینه‌ای از حق دریافت می‌کنم.
هوش مصنوعی: هر لحظه از نور خورشید وجود خداوند، به جای هزاران بشارت و خوشحالی بهره‌مند می‌شوم.
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که ای نیم من (دوست یا معشوق) کسی باشد که من بدی‌ها را مانند خارها و مشکلات تحمل می‌کنم و به خاطر او به قوت روح و بهره‌مندی از نعمت‌ها می‌پردازم.
هوش مصنوعی: کسی را که در کنار من با مورچه‌ای هم‌پایه نیست، اکنون به عنوان یک پهلوان می‌شناسم.
هوش مصنوعی: اگر تو بگویی که من خودم را با تو هم‌داستان و در یک صف قرار می‌دهم، این سخن را قبول می‌کنم.
هوش مصنوعی: جان من به سبب همین عشق و ارتباط با تو قوی و توانا شده است در حالی که بدنم ضعیف و ناتوان است.
هوش مصنوعی: از آن‌جایی که غم خداوند هر لحظه بیشتر می‌شود، من هم از دل و جان شادمانی می‌گیرم.
هوش مصنوعی: وقتی نمی‌توانم دلیل شادی‌ام را بیان کنم، در عوض، از زیبایی و عطر زعفران لذت می‌برم.
هوش مصنوعی: گاه خود را مانند مور که موجودی کوچک و بی‌پناه است می‌بینم و گاه مانند فیل که بزرگ و نیرومند است، خود را احساس می‌کنم.
هوش مصنوعی: گاهی خود را فراتر از هفت خان می‌بینم و سرم را به نور چشمانم روشن می‌کنم.
هوش مصنوعی: پای جان به ستاره‌ی ثریا می‌رسد و سرم را در میان ستاره‌های دیگر می‌بینم.
هوش مصنوعی: چون پری که در گوشه‌ای پنهان شده، از آنجا که من از دید مردم دور و غایب می‌شوم.
هوش مصنوعی: من از شدت اندوه و ناراحتی مرده‌ام، اما هیچ‌کس از من نمی‌گوید و تاثیردیگری از این وضعیت در بین مردم نمی‌بینم.
هوش مصنوعی: تا زمانی که گل دل از خاوران شکوفا شود، همه دل‌ها را در بوستان یافته‌ام.
هوش مصنوعی: خاری زیبا و شگفت‌انگیز که عشقش گل آن است را در مسیر خاوران می‌بینم.
هوش مصنوعی: درخت عشق که به آن اشاره شده، به گونه‌ای است که با قله‌ای بلند و درخشنده، نماد زیبایی و کمال است و در میان دشواری‌ها و خارها، به گلستانی رسیدم که زیبایی و نعمت را به ارمغان آورده است.
هوش مصنوعی: از دم بوسعید، که یکی از مشایخ بزرگ صوفی و عارف است، می‌فهمم که در این زمان، من از حکمت و برکت الهی بهره‌مند می‌شوم.
هوش مصنوعی: به کمک‌های او، در هر لحظه به‌طور ناگهانی نعمتی بزرگ و ویژه را به دست می‌آورم.
هوش مصنوعی: از روشنایی دل او، که ناشی از سینه‌اش است، در این دنیا بی‌ارزش، گنج و ثروتی برای خود به دست می‌آورم.
هوش مصنوعی: هرگاه که از خود بی‌خود شده‌ام، به واسطهٔ او، خود را صاحب قرآن، یعنی صاحب علم و دانش و معرفت، احساس می‌کنم.
هوش مصنوعی: تن خود را مانند جزئی از یک کل می‌بینم که همچون صد نگهبان در آن حاضر است.
هوش مصنوعی: اگرچه من خود را نمی‌بینم و به هیچ چیزی وابسته نیستم، اما در درون خود باز هم وجودم را حس می‌کنم.
هوش مصنوعی: در هر جایی که در جهان، دایره‌ای وجود دارد، تمام نقاط آن دایره را به عنوان جان می‌شناسم و درک می‌کنم.
هوش مصنوعی: در این بیت، عطار می‌گوید که او به خوبی می‌تواند پیوند بین جسم و جان را درک کند، حتی در حد یک سر مو. همچنین، او در این ارتباط، هویت و خلوص الهی را که به تمام موجودات تعلق دارد، احساس می‌کند.
هوش مصنوعی: تمامی موجودات از یک نوع و شکل هستند و در حقیقت همه آنها را به عنوان یک خانواده می‌شناسم.
هوش مصنوعی: از آغاز تا پایان، هر چیزی که گذشته است، برای من به یک داستان می‌ماند.
هوش مصنوعی: کل جهان نمونه‌ای از زندگی است و من فقط همین را در می‌یابم.
هوش مصنوعی: همه موجودات در دنیا یکسان و مشابه هستند، اما او (خدا یا حقیقت مطلق) رنگ و شکل خاصی ندارد و این حقیقت را به وضوح می‌بینم.
هوش مصنوعی: هر موجودی که در دنیا به وضوح دیده می‌شود، در حقیقت در عمق وجودش یک جنبه پنهان نیز دارد که من در آن احساس می‌کنم.
هوش مصنوعی: دل مانند اسبی است که جان سوار بر آن است و من به واسطهٔ عقل، آن را در میدان زندگی و میدان‌های دیگر می‌یابم.
هوش مصنوعی: من در دو جهان رازی را می‌یابم که مرغ جان من، که علم و دانش غذای اوست، در آن آشیانه دارد.
هوش مصنوعی: عقل را در حالتی مختل و سرشار از اندوه می‌بینم که همچون آستینی خونین، در حال سجده بر درگاه الهی است.
هوش مصنوعی: در میان هشت بهشت، پنج حس انسان را به صورت جریان‌گونه‌ای می‌یابم که در حال انتقال و حرکت است.
هوش مصنوعی: نفس انسانی که در بدن خاکی قرار دارد، همان روحی است که به دام دنیا و تمایلات دنیوی گرفتار شده است.
هوش مصنوعی: چرخ فلک را مانند دایه‌ای می‌بینم که به طور مداوم در حال چرخش است و انس و روح را در هر لحظه برای من فراهم می‌کند.
هوش مصنوعی: جهان معنوی و روحانی، مغز و اصل حقیقت است و این جهان مادی و ظاهری تنها مانند استخوانی است که دور از حقیقت قرار دارد.
هوش مصنوعی: هر روحی که در آن صداقت و خلوص وجود دارد، ارزش و بهاَش را بسیار زیاد می‌بینم.
هوش مصنوعی: هر هنری که مردم به آن مشغول هستند، به نظرم فقط وسیله‌ای است برای کسب روزی و تأمین معیشت.
هوش مصنوعی: اهل بازار را به خاطر حرص بسیار و طمع زیاد، مانند پیران بازارگان، یعنی کسانی که در کسب و کار تجربه دارند و همیشه در تلاشند، می‌بینم.
هوش مصنوعی: مردم را در مسائل دنیوی باهوش و زیرک می‌بینم، اما در عین حال کوچک‌فکر و مبتذل.
هوش مصنوعی: نسل پادشاهان کیان دیگر رفته و نابود شده است، حالا باید ببینیم که چه کسی از آنها باقی مانده و به یادشان در دلمان می‌ماند.
هوش مصنوعی: بر سر یوسفان کنعانی، یعنی بر سر مردان باخصلت و زیبا از سرزمین کنعان، دو یا سه گرگ شبان، یعنی شبانانی بی‌رحم و مکار، حضور دارند که در پی شکار هستند.
هوش مصنوعی: در هر جایی که خرها هستند و گاو بالای آنان قرار دارد، نشانه‌ها و پرچم‌های کاویان (نیاکان ایرانی) را می‌بینم.
هوش مصنوعی: زندگان از حال مردگان بی‌خبرند و مردگان همواره زندگان را نظاره می‌کنند و به آنها آگاهی دارند.
هوش مصنوعی: هر یک از ذره‌های زیر زمین را که می‌بینم، مثل تاج نوشیروان، پادشاه مشهور ایران، بزرگ و ارزشمند می‌دانم.
هوش مصنوعی: من می‌یابم که این دنیا و چرخ فلک، مانند گویی سرگردان در خم و پیچ چوبی (صولجان) در حرکت است.
هوش مصنوعی: روز و شب که با هم در تضاد هستند و به نوعی دشمن یکدیگرند، من در همه جا، از روم تا هندوستان، این تضاد را احساس می‌کنم.
هوش مصنوعی: در میان درگیری و دشمنی دو طرف متخاصم، مردم را در حال شلوغی و ناله می‌بینم.
هوش مصنوعی: از جهان پر هرج‌ومرج هیچ نگو، زیرا من در این هرج‌ومرج، خود جهان را می‌شناسم.
هوش مصنوعی: در این باغ، فرق بین کفر و ایمان را مانند تغییرات بهار و پاییز می‌بینم؛ هر دو در حال تغییر و تحول هستند.
هوش مصنوعی: من در این مکان، به تعداد بسیار زیادی از بوقلمون‌ها که زیر پارچه‌های نرم و لطیف پنهان شده‌اند، برمی‌خورم.
هوش مصنوعی: من در وجود خود آثار و نشانه‌های آفرینش را با تمام وجود احساس می‌کنم.
هوش مصنوعی: ژنده‌پوشان بی‌خیال و بی‌توجه را به‌نوعی نشان و نشانهٔ شاه خسرو، پادشاه اسطوره‌ای ایران، می‌دانم.
هوش مصنوعی: ادب و تعهد را با سختی و مشقت به توسن‌ها، یعنی اسب‌ها، تحمیل کرده و بر آنها سایه انداخته می‌بینم.
هوش مصنوعی: من در مقابل دیدگان کسی که راه را نمی‌بیند، مژه‌هایش را مانند نیزه‌ی تیز می‌یابم.
هوش مصنوعی: هر کسی که دلش همچون تیر و برنده است، پشت سر او را مانند کمان می‌بینم که به سمت هدف نشانه رفته است.
هوش مصنوعی: انسان‌ها مانند طلا هستند و دنیا را به عنوان وسیله‌ای برای آزمایش و سنجش آنان می‌بینم.
هوش مصنوعی: ما که در زندگی دچار آمد و رفت و تغییر هستیم، فکر می‌کنیم که حکمت و خردی همیشگی وجود دارد که آن را می‌شناسم.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به این نکته اشاره دارد که ذره‌های کوچک و ناچیز جهان از نظر او به نوعی به عرش خدا (مقام بالا و الهی) اتصال دارند و او این ارتباط را مانند پایه‌ای برای نردبان می‌بیند که به سمت آن عرش سوق میدهد. این تمثیل نشان‌دهندهٔ عظمت و ارتباط میان موجودات کوچک و خداوند بزرگ است.
هوش مصنوعی: من بر این باورم که آن آبی که پایهٔ عرش بر آن است، همان اشک فرشتگان (کروبیان) است.
هوش مصنوعی: من در فکر و اندیشه‌ام، مانند رستم که جانش به آسمان می‌رسد، همواره با فلک در هماهنگی و هم‌راستایی هستم.
هوش مصنوعی: داستان خودم را چگونه برایت بگویم، در حالی که داستان دو جهان (دنیای مادی و دنیای معنوی) را کهن و قدیمی می‌یابم.
هوش مصنوعی: هرجا که ذره‌ای از وجود و هستی وجود دارد، در این دو جهان، زیر بار سنگین عشق و دشواری، آن را می‌یابم.
هوش مصنوعی: منظور از "بار عشق حضرت او" اشاره به سنگینی و دشواری عشق خداوند است و شاعر می‌گوید که در حقیقت، جای این عشق و بار سنگین را می‌یابد و درمی‌یابد که این عشق چه چیزی است.
هوش مصنوعی: در زیر عرش پروردگار، دو جهان از عشق او پر شده و به زمین افتاده‌اند، و من این حالت را درک می‌کنم.
هوش مصنوعی: عشق الهی در وجود عاشقان، مانند شمعی که جان آنها را نورانی می‌کند، در بهشت به من نمایان می‌شود.
هوش مصنوعی: عشق را به عنوان یک دل واحدی می‌بینم که دل‌های همه موجودات در دو جهان را به هم متصل می‌کند.
هوش مصنوعی: در کمال و زیبایی او (یا عشق) همیشه و به طور مداوم دو جهان (مادی و معنوی) را در حال شگفتی و شوق می‌بینم.
هوش مصنوعی: من در بندهای منجنیق درک و شناخت، مانند یک ریسمان می‌توانم عقل را پیدا کنم.
هوش مصنوعی: من در مسیر روح طوطی مانند مگس هستم که دست بر سر خود می‌مالد، یعنی دائماً در تلاش و حیرانی این روح را دنبال می‌کنم.
هوش مصنوعی: مردان شجاع و قوی‌هیکل را در اینجا در پس دوک‌های پارچه‌بافی می‌بینم.
هوش مصنوعی: در این دریا، سخنان و افکار مردم را مانند قطره‌های باران در ناودان مشاهده می‌کنم.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به مجاز می‌گوید که تا قله کوه، دیوار و مانع بزرگ را به سادگی همچون یک کاه کمربند دور آن می‌بیند. به این معناست که در برابر عظمت و سختی‌های موجود، او چیزی جز زحمت و دشواری نمی‌بیند.
هوش مصنوعی: در درگاه او، سر بریده‌ای را می‌بینم که مانند قلم، عقل را به سر می‌برد، یعنی در برابر عظمت و شکوه او، عقل و هوش آدمی را ضایع می‌کند و انسان هیچ‌گونه آزادی عمل ندارد.
هوش مصنوعی: طریق و روش او مانند ستاره‌ها و کهکشان‌ها به سوی جان و روح انسان است، و این را در آثار و رفتار او مشاهده می‌کنم.
هوش مصنوعی: به گواهی او، من در این دو جهان، همه چیز را با یک دل و یک زبان می‌بینم؛ یعنی همه موجودات در اتحاد و هماهنگی به سر می‌برند.
هوش مصنوعی: من در آسمان و زمین و آشپزخانهٔ او، که به معنای سرای اوست، تنها یک مقداری از غذا و بوی خوش آن را می‌یابم.
هوش مصنوعی: همواره سفره‌ای گسترده است و هر لحظه صدها جهان را به میزبانی می‌طلبم.
هوش مصنوعی: میزبانی به نام «کرامت» دارم که مانند کسی که درمانده و ناامید شده باشد، او را خوانده و به فراخوان خود آورده و دوباره او را طرد نمی‌کند.
هوش مصنوعی: من متوجه می‌شوم که در هر موجودی که به وجود آمده، نگهداری و حفاظت خداوند وجود دارد.
هوش مصنوعی: در تمام عالم حتی تا کوچک‌ترین مخلوق، مهر و محبت خداوند را احساس می‌کنم.
هوش مصنوعی: هر کسی که در برابر او تواضع و سر تسلیم فرود آورد، از قهر و تنبیه او نیز در امان خواهد بود و او قهرمان است.
هوش مصنوعی: در بخشش‌های دست خداوند، دنیایی از ثروت و نعمت را مشاهده می‌کنم که مانند دریاهای بی‌پایان و معادن بزرگ است.
هوش مصنوعی: به دلیل لطف و مهربانی او، همیشه نشانه‌هایی از دستش را در میان نیستان پیدا می‌کنم.
هوش مصنوعی: زرد رویان، یعنی افرادی که چهره بیمار و زردی دارند، در کنار درگاه او را به رنگ ارغوان، یعنی مانند گل ارغوانی، زیبا و دل‌انگیز می‌بینم.
هوش مصنوعی: در تماشای زیبایی او، کسی که در حقیقت همه‌چیز است، من در تمام دنیای دوگانه، خوشبختی را احساس می‌کنم.
هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال نفع و سود باشد، در نهایت همه کارهایش به ضرر و زیان منتهی می‌شود.
هوش مصنوعی: اگرچه موفقیت در کارها بر او حاکم است، اما همچنان در حال و هوای آن کارها خود را می‌یابم.
هوش مصنوعی: هر موجودی از جمله فرشتگان (ملک)، جن‌ها و آدمیان (انس) را که تحت نظر و هدایت او هستند، می‌توانم ببینم؛ زیرا او راهنمای کاروان انسانی است.
هوش مصنوعی: اوست که راهنما، راه و راه‌رو را می‌سازد؛ من با این همه توصیف، به وجود او پی می‌برم.
هوش مصنوعی: جز او کسی نیست که حکم دهد، پس من خود او را در هرجا می‌بینم و در درون خودم هم احساس می‌کنم.
هوش مصنوعی: حضرتش (خدای یکتا) مانند آفتابی است که دو جهان (عالم مادی و معنوی) در برابر او به سایه تبدیل می‌شوند و من این حقیقت را درک می‌کنم.
هوش مصنوعی: این جهان و آن جهان در حقیقت یکی هستند و من به واسطهٔ علم غیبی، این حقیقت را درک می‌کنم.
هوش مصنوعی: منابع حیات و بینش برای من در وجود اوست که خاک درگاهش است. من نور عقل و روح را از او به دست می‌آورم.
هوش مصنوعی: در ویژگی‌های او، جانم به شدت متحرک و زنده می‌شود، به طوری که همچنان که قلم را در دستانم می‌گیرم، به تفکر و نوشتن درباره‌اش می‌پردازم.
هوش مصنوعی: شعر عطار را که برای دل روشنایی و زیبایی است، به عنوان زینت شاعران می‌یابم.
هوش مصنوعی: خداوند، مرا ببخش و پنهان کن از گزند. نپرس چرا، بلکه مرا ایمن کن، چون همواره به رحمت تو امید دارم.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتب‌سازی حاشیه‌ها: محبوب‌ترین | جدیدترین | قدیمی‌ترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.