به وقت نزع پیری زار بگریست
بدو گفتند پیرا گریه از چیست ؟
چنین گفت او که اندر قرب صد سال
دری میکوفتم من در همه حال
کنون خواهد گشاد آن در به یک بار
از آن میگریم از حسرت چنین زار
که آگه نیستم کاین در به عادت
شقاوت میگشاید یا سعادت
فرو میافتم از چرخ برین من
کجا آیم ندانم بر زمین من
مثالم کعبتین شش سو آید
که تا خود بر کدامین پهلو آید
در آن ساعت که جان از تن رها شد
دو عالم آن زمان از هم جدا شد
ازین سو تن به بیهوشی فرو رفت
وزان سو جان به خاموشی فرو رفت
که داند؟ کاین دو را کز هم جدا شد
کجا بود و کجا آمد کجا شد؟
جوامردا ازین نبود زیانت
که گویی خواب خوش باد ای جوانت
اگر بیتی خوشت آید ز جایی
من بیچاره را گویی دعایی
مرا کاری برآید روزگاری
ترا بزیان نیاید هیچ کاری
دعایی زود رو چون گشت نزدیک
مرا نوری بود درخاک تاریک
مرا راحت ترا باشد ثوابی
خلاصم باشد ار باشد عقابی
تو خوش بنشسته در دنیای فانی
که من در خاک چون باشم نهانی
زهی ناخوش رهی در پیش ما را
زهی بی شفقتی بر خویش ما را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت پیری در دم مرگ میگرید، چون صد سال در درگاهی را کوبیده و اکنون که آن در گشوده میشود، نمیداند به سوی سعادت باز میشود یا شقاوت، و سرنوشت خود را به تاسی نامعلوم تشبیه میکند. سپس عطار از جدایی تن و جان و بیخبری از سرانجام آن دو سخن میگوید. در پایان از خواننده میخواهد که اگر بیتی از شعرش را پسندید، برای او دعا کند تا در گور نوری باشد، و از غفلت آدمی در برابر راه دشوار مرگ افسوس میخورد.
هوش مصنوعی: پیری هنگام جان دادن سخت گریست. از او پرسیدند: ای پیر، چرا گریه میکنی؟
هوش مصنوعی: پیر گفت: نزدیک صد سال در هر حالی دری را میکوبیدم؛ یعنی عمرم را در طلب و عبادت درگاه حق گذراندم.
هوش مصنوعی: اکنون آن در ناگهان به رویم گشوده میشود و از حسرت و نگرانی چنین زار میگریم.
هوش مصنوعی: زیرا نمیدانم که این در، چنانکه رسم آن است، به سوی بدبختی گشوده میشود یا به سوی نیکبختی.
هوش مصنوعی: گویی از آسمان بلند فرو میافتم و نمیدانم بر کجای زمین فرود خواهم آمد؛ یعنی از سرانجام خود بیخبرم.
هوش مصنوعی: حال من مانند تاس ششپهلوست که معلوم نیست بر کدام پهلو مینشیند؛ سرنوشتم نامعلوم است.
هوش مصنوعی: در لحظهای که جان از تن رها میشود، دو عالم، یعنی جهان تن و جهان جان، از یکدیگر جدا میشوند.
هوش مصنوعی: از این سو تن بیهوش و بیجان بر زمین میافتد و از آن سو جان در خاموشی فرو میرود.
هوش مصنوعی: چه کسی میداند این دو که از هم جدا شدند، از کجا آمده بودند، کجا بودند و به کجا رفتند؟
هوش مصنوعی: ای جوانمرد، اگر برای من بگویی «خواب خوش باد روانت»، زیانی به تو نمیرسد. شاعر از خواننده میخواهد پس از مرگش برای او دعا کند.
هوش مصنوعی: اگر از جایی بیتی از شعر من به دلت نشست، برای منِ بیچاره دعایی کن.
هوش مصنوعی: شاید روزی از دعای تو کار من سامان یابد، و تو هم در این کار هیچ زیانی نمیبینی.
هوش مصنوعی: دعا زود به مقصد میرسد و چون به من برسد، در خاک تاریک گور برایم نوری خواهد شد.
هوش مصنوعی: دعای تو برای من آسایش است و برای تو پاداش. اگر عذابی در کار باشد، به سبب آن از عذاب رهایی مییابم.
هوش مصنوعی: تو در این دنیای ناپایدار آسوده نشستهای؛ بیندیش که من پنهان در خاک چه حالی خواهم داشت.
هوش مصنوعی: چه راه ناخوش و دشواری پیش روی ماست، و ما چه اندازه به حال خود بیرحم و بیاعتناییم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.