مگر میرفت آن دیوانه دل شاد
فتادش چشم بر بقال استاد
بدو گفتا که ای مرد نکو نام
شکرداری سپید و مغز بادام
چنین گفتا که دارم هر دو بسیار
ولیکن تا پدید آید خریدار
بدو دیوانه گفت آخر کجایی
چرا آن هر دو خوش را خوش نخایی
اگر این هر دو بفروشی بصد ناز
ازین هر دو چه خوشتر میخری باز
بیک یک دم که در زیر دل و جانست
که میداند که چه اسرار پنهانست
هزاران بحر پر اسرار کامل
بیک دم میتوانی کرد حاصل
ترا این پند بس در هر دو عالم
که برناید زجانت بی خدا دم
اگر تو باز داری پاس انفاس
بسلطانی رسانندت ازین پاس
خدا را یاد کن تا کی ز اشعار
خموشی پیشه کن تا کی ز گفتار
اگرچه شعر در حد کمالست
چو نیکو بنگری حیض الرجالست
یقین میدان که هر حرف از کتابت
بتست و بت بود بی شک حجابت
کنون بیدار شو از خواب مستی
رها کن بعد ازین این بت پرستی
دریغا فوت شد عمری که یک دم
اگر گویی به ارزد هر دو عالم
مرا گر عمر بایستی خریدن
نبودی یک زمانم آرمیدن
همه عمرم اگر یک دم بماندست
همی دانم که صد عالم بماندست
چرا چندین سخن میبایدم راند
چو میدانم که می بربایدم خواند
بگو چندین سخن کی رانمی من
اگر یک حرف بر خود خوانمی من
اگر بودی ازآنجا رنگ و بویم
نبودی رنگ و بوی گفت و گویم
دریغا کانچ دانستم نکردم
غم خود وقت کار خود نخوردم
اگر صد سال پویم راه دین را
ندانم کرد استغفار این را
گر استغفار یک یک دم کنم من
ندانم تا بعمری هم کنم من
ولیکن چون خداوند کریم است
ببخشد گرچه این جرمی عظیم است
عجب نیست ار بفضل جاودانی
بیک بیتم ببخشد رایگانی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت از دیوانهای صحبت میشود که به یک بقال میگوید که اگرچه او دارای انواع خوراکیهاست، اما باید به ارزش واقعی آنها و خریدارهایش فکر کند. دیوانه سپس اشاره میکند که وجود یک لحظه با خداوند و آگاهی از اسرار آن بسیار ارزشمندتر از دنیای مادی است. او به بقال توصیه میکند که به یاد خدا باشد و خود را از بند گفتوگوها و قیدهای دنیایی آزاد کند. همچنین تأکید میکند که عمر انسان به اندازه یک لحظه با خداوند ارزش دارد و نباید غفلت کرد. در نهایت، او بر اهمیت استغفار و رحمت خداوند تأکید میکند.
هوش مصنوعی: یک دیوانه که دلش شاد بود، به طور ناگهانی بر بقال استاد (فروشنده) چشمش افتاد.
هوش مصنوعی: به او گفتند ای مرد نیکو نام، که تو مانند شکر سفید و مغز بادام هستی.
هوش مصنوعی: او (شکردار) میگوید که من هر دو چیز (روز خوش و خوشی) را دارم ولی تا زمانی که کسی برای خرید آنها پیدا نشود، اهمیتی ندارد.
هوش مصنوعی: دیوانه به او میگوید که چرا در جایی حضور نداری و از آن دو چیز خوشمزه و لذیذی که داری، استفاده نمیکنی یا آنها را نمیفروشی.
هوش مصنوعی: اگر این دو چیز (دل و جان) را با ناز و نعمت بفروشی، از این دو چیز؛ باز هم چه چیز خوشتر و بهتر میخری؟
هوش مصنوعی: در یک لحظه که در عمق دل و جان انسان وجود دارد، شخصی پیدا میشود که رازهای نهفته را میداند.
هوش مصنوعی: در یک لحظه، میتوانی از هزاران دریا که مملو از اسرار هستند، بهرهمند شوی و به نتایج شگفتانگیز دست یابی.
هوش مصنوعی: این پند برای تو در هر دو جهان کافی است که بدون یاد خدا حتی یک نفس هم از وجودت بالا نرود.
هوش مصنوعی: اگر تو محافظت کنی از نفسهایت و آنها را در کنترل خود داشته باشی، به مقام سلطنت و قدرتی خواهی رسید که به خاطر آن این مراقبت را انجام میدهی.
هوش مصنوعی: خدا را به یاد داشته باش و از سکوت و خاموشی خود بیرون بیا، زیرا نباید برای همیشه نسبت به سخن گفتن و ابراز خودت ساکت بمانی.
هوش مصنوعی: اگرچه شعر به خودی خود بینقص و کامل است، اما اگر دقیقتر بنگری، مانند قاعده و حالتی است که مردان در زمان عادت ماهانه دارند و بر این اساس ناقص و بیارزش به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: بدان که هر کلمهای از نوشتهات همچون بت است و این بتها بهراستی حجاب و مانع از درک حقیقتاند.
هوش مصنوعی: اکنون از خواب غفلت بیدار شو و از مستی رهایی پیدا کن، و دیگر به بتپرستی یعنی عشق و وابستگی بیقاعده به چیزهای بیارزش ادامه نده.
هوش مصنوعی: افسوس، عمری که گذشته است، اگر یک لحظهاش هم به گفتن ارزش داشته باشد، به دو جهان میارزد.
هوش مصنوعی: اگر عمر مرا میشد خرید، هیچ وقت نمیخواستم حتی برای یک لحظه استراحت کنم.
هوش مصنوعی: اگر تمام عمر من حتی یک لحظه باقی بماند، میدانم که در آن یک لحظه، مثل صد دنیا باقی میماند.
هوش مصنوعی: چرا باید صحبتهای زیادی کنم وقتی میدانم که در دل و جانم، فروغ عشق وجود دارد که مرا میرباید و به خود مشغول میسازد؟
هوش مصنوعی: چرا باید به بیان چندین سخن بپردازم وقتی که میتوانم با یک جمله به طور مستقیم حرف خود را بزنم؟
هوش مصنوعی: اگر تو از آنجا (جایی که رنگ و بویی وجود ندارد) بودی، من هم رنگ و بوی سخن و گفتوگویم را نداشتم.
هوش مصنوعی: آه، افسوس که هرچه آموختم، به درد من نخورده است و در زمان نیاز به خودم توجه نکردم.
هوش مصنوعی: اگر من به مدت صد سال هم در پی حقیقت و راه دین باشم، باز هم نمیدانم که آیا با استغفار کردن (از گناهان) به نتیجه میرسم یا خیر.
هوش مصنوعی: هرچند که من هر لحظه از خداوند طلب بخشش کنم، اما همچنان نمیدانم که آیا به مدت زندگیام هم میتوانم به این کار ادامه دهم یا خیر.
هوش مصنوعی: اما چون خداوند رحمت و بزرگوار است، اگرچه این گناه بسیار بزرگ باشد، باز هم او میتواند ببخشد.
هوش مصنوعی: تعجبی ندارد اگر خدای بزرگ و بینظیر، بخشش کند تنها به خاطر یک بیت شعر، بدون هیچ هزینه و چشمداشتی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.