یکی پرسید از آن شوریده ایام
که تو چه دوست داری گفت دشنام
که هر چیزی که دیگر میدهندم
بجز دشنام منت مینهندم
چرا چندین تو اندر بند خلقی
بدان ماند که حاجتمند خلقی
که گر ناگاه سیمی بر تو بشکست
نگیرد کس بیک جو زر ترا دست
اگر از جوع گردی نیم مرده
برای تکیه کردن نیم گرده
اگر روزی بباشی بهر دو، نان
ترا از پای بنشانند دونان
ببین تا از کرم پروردگارت
نشاند اندر نمازی چند بارت
ترا چون چشم برجانست وجانان
دلت را کی سرجانست و جانان
چو نان از خوان ستانی خوان بود شوم
که بیشک خوان بیش از نان بود شوم
چه گردی گرد خوان و شاه چندین
که مشتی عاجزند و خوار و مسکین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این شعر، شخصیت اصلی به بیان دیدگاه خود نسبت به دشنام میپردازد و میگوید که او دشنام را بیشتر از هر چیز دیگری دوست دارد، زیرا تنها چیزی است که در آن صداقت و حقیقتی نهفته میبیند. او به شرایط ناگوار بشری اشاره میکند و از این میگوید که در دنیای مادی هیچ کس به نیازهای واقعی او توجه نمیکند. او به مخاطب نشان میدهد که حتی اگر در شرایط سختی قرار گیرد، در نهایت مهمترین چیز برای او وجود ارتباطی واقعی و معنوی با پروردگار است و در اینجا درسی از فقر مادی و غنای معنوی ارائه میدهد. در نهایت، او به نقد زندگی مادی پرداخته و بر اهمیت روح و جان در مقایسه با نیازهای دنیوی تأکید میکند.
هوش مصنوعی: یک نفر از آن آدم دیوانه و شیدا پرسید که چه چیزی را دوست داری، او در پاسخ گفت دشنام.
هوش مصنوعی: هر چیزی که به من میدهند جز دشنام، برایم هیچ ارزش و احترامی ندارد.
هوش مصنوعی: چرا تو همچنان در بند مردم هستی، مانند کسی که به آنان نیاز دارد؟
هوش مصنوعی: اگر ناگهان پلید و بدی در زندگیات پیش آید، کسی برای یاری و کمک به تو نخواهد آمد و تو فقط با یک دانه زر (طلا) در دستت خواهی ماند.
هوش مصنوعی: اگر از گرسنگی به شدت نحیف و ضعیف شوی و حالتی نزدیک به مرگ پیدا کنی، دیگر نمیتوانی بر روی پاهای خود بایستی و باید به جایی تکیه کنی.
هوش مصنوعی: اگر روزی به خاطر دو نفر بشود، نان تو را از پای تو خواهند برداشت و به دیگران میدهند که از تو پستتر هستند.
هوش مصنوعی: ببین که تا چقدر از لطف و کرم پروردگارت در نمازهایت نشانده شده است.
هوش مصنوعی: تو از آنجا که چشمت به زندگی و جان است، دل تو چگونه میتواند بیجان و بدون عشق باشد؟
هوش مصنوعی: اگر نان را از سفره (خوان) بردارید، سفره غمانگیز و کمارزش خواهد شد، زیرا سفره برای دلخوشی و بهرهمندی از آن بیش از نان اهمیت دارد.
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به دنیای فانی و ناپایدار اشاره میکند و میگوید که انسانها در برابر قدرت و ثروت (خوان و شاه) به چه اندازه ناچیز و بیارزش هستند. او به قشر ضعیف و فقیر (عاجز، خوار و مسکین) اشاره میکند که در مقایسه با دیگران به حاشیه رانده شدهاند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.