سؤالی کرد آن دیوانه شه را
که تو زر دوست داری یا گنه را
شهش گفتا کسی کز زر خبرداشت
شکی نبود که زر رادو ستر داشت
بشه گفتا چرا گر عقل داری
گناهت میبری زر میگذاری
گنه با خویشتن در گور بردی
همه زرها رها کردی و مردی
ترا چون جان ببایدکرد تسلیم
چه مقصود از جهانی پر زر و سیم
تو با دنیا نخواهی بود انباز
برو با لقمهٔ و خرقه میساز
اگر بر خاک و گر بر بوریایی
چو با دنیا نیفتی پادشایی
چو تو بی محنتی نانی نیابی
چو تو بی رنج خلقانی نیابی
چرا خود را بسختی درفکندی
بدست تیره بختی درفکندی
ترا چون خرقه و نانی تمامست
فزون جستن ز بهر ننگ و نامست
چرا در بند خلقی باز مانده
جگر پر خون و دل پر آزمانده
شوی از یک جو زر دل بدونیم
که تا گویند او مردیست با سیم
برای نیم نان ای مرد غمناک
چه ریزی آب روی خویش برخاک
عزیزا کاه برگی بار منت
گران تر آمد از صد کوه محنت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: دیوانهای از پادشاه میپرسد زر را بیشتر دوست دارد یا گناه را. شاه میگوید زر را، و دیوانه پاسخ میدهد که پس چرا زر را میگذاری و گناه را با خود به گور میبری. سپس عطار نتیجه میگیرد که آدمی باید به نان و خرقه قناعت کند، از آز و نامجویی بپرهیزد و آبروی خود را برای اندکی مال نریزد، زیرا بار منت از صد کوه رنج سنگینتر است.
هوش مصنوعی: آن دیوانه از پادشاه پرسید: تو زر را بیشتر دوست داری یا گناه را؟
هوش مصنوعی: پادشاه پاسخ داد: هر کس ارزش زر را بشناسد، بیگمان زر را بیشتر دوست دارد.
هوش مصنوعی: دیوانه به شاه گفت: اگر عقل داری، پس چرا گناهت را با خود میبری و زر را به جا میگذاری؟
هوش مصنوعی: تو گناه را با خودت به گور میبری و همهٔ زرها را رها میکنی و میمیری؛ پس در عمل گناه را بیشتر دوست داشتهای.
هوش مصنوعی: وقتی سرانجام باید جان را تسلیم کنی، جهانی پر از زر و نقره چه سودی برایت دارد؟
هوش مصنوعی: تو برای همیشه شریک و همراه دنیا نخواهی ماند؛ پس برو و به لقمهای نان و جامهای ساده قناعت کن.
هوش مصنوعی: اگر روی خاک یا حصیر بنشینی، همین که گرفتار دنیا نشوی، پادشاه واقعی هستی.
هوش مصنوعی: در این دنیا بیزحمت حتی نانی به دست نمیآوری و بیرنج حتی جامهٔ کهنهای نصیبت نمیشود.
هوش مصنوعی: پس چرا خود را به سختی انداختهای و خویشتن را به دست بدبختی و تیرهروزی سپردهای؟
هوش مصنوعی: وقتی یک جامه و یک نان برایت کافی است، بیشتر خواستن فقط برای نام و آوازه و پرهیز از ننگ است.
هوش مصنوعی: چرا گرفتار مردم و داوری آنان ماندهای، با جگری پرخون و دلی آکنده از آز و طمع؟
هوش مصنوعی: برای ذرهای زر دلت دوپاره و پریشان میشود، تنها برای اینکه بگویند او مردی ثروتمند است.
هوش مصنوعی: ای مرد غمگین، چرا برای نیمی از یک نان آبروی خود را بر خاک میریزی؟
هوش مصنوعی: ای عزیز، بار منت دیگران، حتی اگر به سبکی برگ کاهی باشد، از صد کوه رنج و سختی سنگینتر است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.