درآمد آن فقیر از خانقاهی
نهاده بر سر از ژنده کلاهی
یکی گفتش بطیبت ای خردمند
کلاه ار میفروشی قیمتش چند
جواب این بود آن درویش دین را
بکل کون نفروشم من این را
بسی خلقم خریدار کلاهاند
بکل کون از من می بخواهند
بنفروشم که دانم بهتر ارزد
که یک نخ زو دو گیتی گوهر ارزد
چه دانی تو که من در سر چه دارم
چو من خود بی سرم افسر چه دارم
دلا بیدار شو گر هست دردیت
که ناوردند بهر خواب و خوردیت
گرفتم جملهٔ عالم بخوردی
ندانی جستن از مردن بمردی
ترا تا کی ز تو ای آفت خویش
تویی آفت تو هم برخیز از پیش
بگو تا کی ز بی شرمی و شوخی
چه سنگین دل کسی، گویی کلوخی
بکن هرچت همی باید کژ و راست
اگر این را نخواهد بود واخواست
اگر چون خاک ره زر خواهدت بود
ز خاک راه بستر خواهدت بود
ترا چرخ فلک در چرخه انداخت
که بر یک جو زرت صد نرخه انداخت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: درویشی با کلاهی ژنده از خانقاه بیرون میآید و کسی به شوخی بهای کلاهش را میپرسد؛ درویش میگوید آن را به همهٔ هستی نمیفروشد، چون یک نخ آن به دو جهان میارزد و ارزشش در بیخودیِ صاحب آن است. سپس عطار به دل خطاب میکند که برای خواب و خوراک آفریده نشده، همهٔ جهان را هم که بخورد از مرگ نمیرهد، آفتش خودِ اوست و بازخواست در پیش است؛ پس دلبستگی به زر و دنیا بیهوده است، چون بستر آخر خاک است.
هوش مصنوعی: آن درویش تهیدست از خانقاهی بیرون آمد، در حالی که کلاهی کهنه و وصلهدار بر سر داشت.
هوش مصنوعی: کسی به شوخی به او گفت: ای مرد خردمند، اگر این کلاه را میفروشی، بهایش چند است؟
هوش مصنوعی: آن درویش دیندار پاسخ داد: من این کلاه را حتی در برابر همهٔ هستی نمیفروشم.
هوش مصنوعی: مردم بسیاری خریدار این کلاهاند و میخواهند آن را به بهای همهٔ جهان از من بخرند.
هوش مصنوعی: نمیفروشم، چون میدانم بیش از این میارزد؛ حتی یک نخ آن به اندازهٔ گوهرِ هر دو جهان ارزش دارد.
هوش مصنوعی: تو چه میدانی که من در سر چه اندیشه و رازی دارم؟ من که از خود و سرِ خود گذشتهام، تاج و افسر را چه ارزشی برایم هست؟ یعنی ارزش این کلاه در فقر و بیخودیِ صاحب آن است.
هوش مصنوعی: ای دل، اگر دردِ طلب داری بیدار شو، زیرا تو را برای خوابیدن و خوردن نیافریدهاند.
هوش مصنوعی: گیرم که همهٔ جهان را به دست آوردی و خوردی؛ باز هم راهی برای گریختن از مرگ نمیدانی و سرانجام میمیری.
هوش مصنوعی: ای کسی که بلای جان خویشی، تا کی گرفتار خودت خواهی بود؟ آفتِ تو خودِ تویی، پس خودت را از سر راه بردار.
هوش مصنوعی: بگو تا کی بیشرمی و گستاخی میکنی؟ چه سنگدلی هستی که گویی کلوخی بیاحساسی.
هوش مصنوعی: هر کار درست و نادرستی که میخواهی بکن، به شرط آنکه گمان کنی بازخواستی در کار نیست؛ یعنی چون بازخواست هست، بیندیش.
هوش مصنوعی: حتی اگر زر به فراوانی خاک راه برایت فراهم شود، سرانجام بستر تو خاک گور خواهد بود.
هوش مصنوعی: گردش روزگار تو را گرفتار ساخت و چنان به مال دلبستهات کرد که بر یک جو زر صدگونه حساب و چانه میزنی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.