شبی آن پیر زاری کرد بسیار
که یارب این حجاب از پیش بردار
حجابش چون نماند و او فرو دید
دو عالم چون پیازی توبهتو دید
به هر تویی جهانی پر رونده
چه بر پهلو چه بر سر چه پرنده
گروهی سر نه، بیسر میدویدند
گروهی پر نه، بیپر میپریدند
گروهی جمله را در برگرفته
گروهی لوح را از سر گرفته
جهانی دید از هرگونه مردم
شده هر یک ازیشان در رهی گم
چو پیر آن دید از هش رفت بیرون
ز بیهوشی فتاد و خفت در خون
بماند اندر عجایب روزگاری
که در پرده عجایب دید کاری
چو عمری زین برآمد پیر هشیار
ز حق درخواست آن عالم دگربار
حجاب از پیش چشم پیر برخاست
ندید از کس خیالی از چپ و راست
ز چندان خلق تن گم دید و جان نی
اثر پیدا نه و نام و نشان نی
به زاری گفت ای دانندهٔ راز
کجا شد خلق با چندان تک و تاز؟
خطاب آمد ز دار الملک اسرار
که پیدا نیست اندر دار دیار
نمودی بود کهایشان مینمودند
نماند آن هم که بس نابود بودند
سراب دور همچون آب دیدی
بمردی تشنه چون آنجا رسیدی
دو عالم موم دست قدرت ماست
کل از قدرت بگردد قدرت از خواست
اگر خواهیم در یک طرفه العین
پدید آریم در هر ذره کونین
اگرنه در فرو بندیم محکم
چو ما هستیم مه عالم مه آدم
عزیزا در نگر تا بی نیازی
چگونه جان ما دارد به بازی
ببین تا خود وشاق لاابالی
چه سان میآید از اوج تعالی
کسی داند شدن در قرب آن اوج
که فقر او چو دریا میزند موج
فقیر آن است اندر عالم پیر
که چون آن طفل نستاند به جز شیر



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این حکایت، پیرمردی در جستجوی حقیقت و شناخت عمیقتری از وجود خود و عالم به خداوند درخواست میکند تا حجابها از پیش چشمانش برداشته شود. وقتی این حجابها برطرف میشود، او دو عالم را مانند پیاز میبیند و متوجه میشود که انسانها در جستجوی معنا و حقیقت گم شدهاند. او با دیدن این وضع، دچار حیرت و بیهوشی میشود و از خداوند میپرسد که این همه انسان کجا رفتهاند. پاسخی از ناحیهی قدرت و از عالم اسرار میآید که عالم، تنها در ظاهر وجود دارد و حقیقت آن چیزی جز محو شدن نیست. انسانها نیاز به درک عمیقتری از فقر و وابستگی خود دارند تا به نزدیکی به حقیقت نائل شوند و درکی از بینیازی حقیقی پیدا کنند.
هوش مصنوعی: شبی آن پیر (عطار) بسیار دعا کرد و از خدا خواست که این حجاب (پردهها و مانعها) را از مقابل دیدگانش بردارد تا حقیقت را ببیند.
هوش مصنوعی: وقتی که آن پیر حجاب را از خود برداشت و توانست با دیدی عمیق به عالم نگاه کند، دو جهان را مانند پیازی مشاهده کرد که در آن، هر لایه و سطحی به وضوح نمایان است.
هوش مصنوعی: در هر حالتی که انسان باشد، جهانی به وسیلهٔ او در حال پیمایش و حرکت است، چه این حرکت به سمت پهلو باشد، چه به سمت بالا یا از میان پرندگان.
هوش مصنوعی: گروهی بدون سر، به جهش و دویدن مشغول بودند و گروهی دیگر بدون پر، از زمین کنده شده و میپریدند.
هوش مصنوعی: گروهی همهچیز را در خود جمع کردهاند و گروهی دیگر از بالای سر خود نوشتهای را گرفتهاند.
هوش مصنوعی: عطار در این بیت به تماشای جهانی پر از آدمها اشاره میکند که هر کدام در راهی مختلف گم شدهاند و به نوعی سرگردان هستند. این دلالت بر پراکندگی و تنهایی افراد در زندگی دارد.
هوش مصنوعی: پیر، پس از اینکه جهانی را دید که مردم در راهی گم شدهاند، از حال رفت و در خون خود بیهوش افتاد.
هوش مصنوعی: در روزگاری عجیب باقی میماند که در آن پردههای راز و شگفتی، کارهای عجیب و غریبی دیده میشود.
هوش مصنوعی: پیر هشیار (عطار) که عمری در این حالت زندگی کرده است، از خدا درخواست میکند که او را به آن عالم دیگر (عالم واقعی و الهی) بازگرداند.
هوش مصنوعی: حجاب و مانع از جلوی چشم پیر کنار رفت و او دیگر هیچ خیالی از هیچکس در سمت چپ و راست خود ندید.
هوش مصنوعی: از میان اینهمه انسانها، نه از بدنشان خبر بود و نه از جانشان، و نه نشانی از آنها دیده میشد.
هوش مصنوعی: شخصی با اندوه از دانای راز میپرسد که این همه خلق با وجود آن همه کوشش و تلاش، به کجا رفتهاند و چرا اثری از آنها نیست.
هوش مصنوعی: از سرزمین پادشاهی (دار الملک) صدایی به گوش رسید که رازها و اسرار را فاش میکرد، اما در دیار (محل زندگی مردم) هیچ چیزی به وضوح دیده نمیشود.
هوش مصنوعی: ایشان نمایشی را به نمایش میگذاشتند که دیگر اثری از آن نماند، چراکه بهطور کامل از بین رفته بودند.
هوش مصنوعی: سراب که دور به شکل آب دیده میشود، وقتی یک فرد تشنه به آن نزدیک میشود، متوجه میشود که چیزی جز توهم نیست و واقعاً آب وجود ندارد.
هوش مصنوعی: دو جهان در اختیار قدرت ماست و همه چیز به خاطر قدرت، از اراده ما دور میشود.
هوش مصنوعی: اگر بخواهیم با قدرت خود، یک واقعیت جدید را از هیچ ایجاد کنیم، میتوانیم در هر ذره از جهان آن را تحقق بخشیم.
هوش مصنوعی: اگر ما را به طور محکم در محدودیتها قرار ندهند، چون انسانها و جهان، ما نیز مانند آنها هستیم.
هوش مصنوعی: ای عزیز، بنگر که چگونه بی نیازی و بینیازی به چه شکلی در زندگی ما وجود دارد و چه تأثیری بر روی روح و جان ما میگذارد.
هوش مصنوعی: ببین چگونه فردی لاابالی و بیپروا از اوج عظمتی که دارد، بهراحتی به زندگی و دنیای مادی توجه میکند و از آن دور نمیشود.
هوش مصنوعی: کسی میتواند به اوج قرب و نزدیکی به خدا برسد که فقر او مانند دریا، بسیار عمیق و پراهمیت باشد.
هوش مصنوعی: فقیر کسی است در این عالم که مانند کودک شیرخواره، هیچ چیزی جز شیر نمیخواهد و از دنیا صرفاً به نیازهای اولیهاش قانع است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.