ز خورشید جمال عالم آرا
جهان پر شد ز انوار تجلی
جهان شیدای حسنش گشت یکسر
چه حسنست و چه رویست این تعالی
بخود از حسن یارم جلوه کرد
نقوش غیر شد زان جلوه پیدا
درون پرده هر ذره حسنش
چو خورشید جهان تابست هویدا
که تا کفار ره یابند بایمان
نقاب زلف از رخسار بگشا
بهر جا رو کند عاشق مهیاست
خرابات و می و شاهد در آنجا
ز قید خود اسیری باش آزاد
ببزم وصل مطلق بیخودی آ



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عرفانی دربارهٔ تجلّی جمال حق است. به بیان شاعر، جهان از پرتو این جمال پر شده و کثرتِ موجودات از جلوهٔ آن پدید آمده است، چنانکه در پسِ هر ذره آشکار است. شاعر از معشوق میخواهد نقابِ زلف را بردارد تا کافران نیز ایمان آورند، و میگوید عاشق در هر جا میکده و شاهد را حاضر میبیند. در پایان به خود سفارش میکند که از قید خودی رها شود و با بیخودی به وصلِ مطلق برسد.
هوش مصنوعی: از خورشیدِ جمالِ معشوق که جهان را میآراید، همهٔ عالم از نورهای تجلّی او پر شده است.
هوش مصنوعی: سراسر جهان شیفتهٔ زیبایی او شد. این چه زیبایی و چه رویی است، والا و بلندمرتبه است.
هوش مصنوعی: زیبایی یارم بر خودش جلوه کرد و از همین جلوه نقشهای «غیر»، یعنی کثرتِ موجودات، پدید آمد. اشاره به این باور عرفانی است که عالم از تجلّی حق بر خود ظاهر شده است.
هوش مصنوعی: زیبایی او در پشتِ پردهٔ هر ذره، مانند خورشیدِ جهانتاب، آشکار است. یعنی هر ذره پردهٔ جمال حق است و او در همه چیز پیداست.
هوش مصنوعی: شاعر به معشوق میگوید: نقابِ زلف را از چهره کنار بزن تا کافران هم به ایمان راه پیدا کنند. زلف نماد پردهٔ کثرت و رخسار نماد وحدت و حقیقت است.
هوش مصنوعی: عاشق به هر سو که رو کند، میکده و شراب و شاهد برایش آماده است. یعنی عارف در هر جا جلوهٔ معشوق را میبیند.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خود (اسیری) میگوید: از بندِ خودی رها شو و با بیخودی به مجلسِ وصلِ مطلق درآی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گل خندان خجل گردد بهاری
که تو رنگ از بهار و گل به آری
بسیم ومشک نازد جان ازیرا
که سیمین عارض و مشکین عذاری
نگار قندهاری قند لب نیست
[...]
پدید آورد آن را از هیولی
چهار ارکان بدین هر چار معنی
دیُم یک عندلیب خوشنوایی
که مینالید وقت صبحگاهی
به شاخ گلبنی با گل همی گفت
که یارا بی وفایی بی وفائی
همای کلک تو مرغی است لاغر
که از منقار او شد ملک فربی
هر آنکس کو تو را بیند بپرسد
که این خورشید تابنده است یا نی
بسا کاخا که محمودش بنا کرد
که از رفعت همی با مه مرا کرد
نبینی زآن همه یک خشت بر پای
مدیح عنصری ماندهست بر جای
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.