این مجلس خواجهٔ جهانست
یا شکل بهشت جاودانست
یا منشاء ملک و نشو دین است
یا موقف عرض انس و جانست
اوجش فلکیست کز بلندی
معیار عیار آسمانست
صحنش حرمی که در حریمش
از سایه و آفتاب امانست
راز دل زهره و عطارد
در زخمهٔ مطربش نهانست
سقفش به صدا پس از دو هفته
بیهیچ مدد نشید خوانست
خورشید مروق ار ندیدی
در ساغر ساقیانش آنست
تا قبهٔ آسمان گردان
گرد کرهٔ زمین روانست
این قبله نشانهٔ زمین باد
چونانکه نشانهٔ جهانست
خرم ز نشستن وزیری
کز مرتبه پادشا نشانست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به ستایش مجلسی میپردازد که آن را بزم مخدوم معرفی میکند. این مجلس را بهشتی جاودان و محل تجمع انسانها و ارواح میداند که در آن آرامش و امنیت وجود دارد. وصفهای شاعرانه از بلندیهای آسمان و زیبایی صحن و صفای آن حکایت میکند و آن را نماد روحانی و زمینی میشناسد. همچنین، در این بزم، رازهایی که به سیارات و موسیقی مرتبط است، نهفته است و به قدری زیبا و دلنواز است که حتی خورشید نیز در ساغر آن نمایان است. در نهایت، شاعر نشستن وزیری در این بزم را دلیلی بر برتری آن مکان میداند.
هوش مصنوعی: این مجلس، مانند آقایی در دنیا است یا شبیه بهشتی ابدی به نظر میرسد.
هوش مصنوعی: این مجلس یا منشأ حکومت و رشد دین است، یا جایی است که انسانها و روحها در آن قرار دارند.
هوش مصنوعی: بالاترین نقطهاش آسمانی است که از ارتفاعش برای سنجش و مقایسهٔ ارزش آسمان به کار میرود.
هوش مصنوعی: محل او مانند یک حرم امن است که در آن از هیچ چیزی، چه سایه و چه آفتاب، در امان هستی.
هوش مصنوعی: راز عشق زهره (ونوس) و عطارد (هرمزد) در نوا و آهنگ ساز (مطر) پنهان است.
هوش مصنوعی: صدای سقف این بزم پس از دو هفته بیکمک، همچنان شاداب و دلنشین است و خوانی از آن برمیخیزد.
هوش مصنوعی: اگر خورشید را در ساغر ساقیها نمیبینی، بدان که آن کس که آن را در ساغر ریخته، خود موجودی بسیار نورانی و درخشان است.
هوش مصنوعی: تا وقتی که گنبد آسمان به دور کرهٔ زمین میچرخد و در حال حرکت است.
هوش مصنوعی: این قبله، علامت و نشانهای برای زمین است، همانطور که نشانهای برای کل جهان محسوب میشود.
هوش مصنوعی: خوشحالی از نشستن وزیری که به اندازهٔ پادشاه مقام و منزلت دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
عشق تو قضای آسمانست
وصل تو بقای جاودانست
آسیب غم تو در زمانه
دور از تو بلای ناگهانست
دستم نرسد همی به شادی
[...]
من سر نخورم که سر گرانست
پاچه نخورم که استخوانست
آشفتن چشمهای مستت
دود دل یار مهربانست
وین طرفه که درد چشم او را
خونابه ز چشم ما روانست
دو فتنه به یک قرینه برخاست
[...]
جهد ادبش بدان چه دانست
می کرد چنانچ می توانست
ماهی، که لبش بجای جانست
گر ناز کند،به جای آن است
از چشم دلم نمیشود دور
هر چند ز چشم سرنهانست
گر در طلبت هزار باشند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.