حبذا کارنامهٔ ارژنگ
ای بهار از تو رشک برده به رنگ
صحنت از صحن خلد دارد عار
سقفت از سقف چرخ دارد ننگ
داده رنگ ترا قضا ترکیب
کرده نقش ترا قدر بی‌رنگ
صورت قندهار پیش تو زشت
عرصهٔ روزگار نزد تو تنگ
وحش و طیرت به صورت و به صفت
همه همواره در شتاب و درنگ
تیر ترکانت فارغست از تاب
تیغ گردانت ایمنست از زنگ
داعی زایر صریر درت
هم ز یک خطوه هم ز یک فرسنگ
حاکی مطربان خمت به صدا
هم در آن پرده هم بر آن آهنگ
لب نائیت می‌سراید نای
دست چنگیت می‌نوازد چنگ
بوده بر یاد خواجه بی‌گه و گاه
جام ساقیت پر شراب چو زنگ
مجد دین بوالحسن که فرهنگش
خاک را فر دهد هوا را هنگ
آنکه عدلش در انتظام امور
شکل پروین دهد به هفتو رنگ
وانکه سهمش در انتقام حسود
ناف آهو کند چو کام نهنگ
تا بود پشت و روی کار جهان
گه شکر در مذاق و گاه شرنگ
باد پیوسته از سرشک حسد
روی بدخواه تو چو پشت پلنگ
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این قطعه به وصف کوشک و سرای مجدالدین ابوالحسن عمرانی می‌پردازد و زیبایی‌های آن را به تصویر می‌کشد. او بهار را به عنوان نشانه‌ای از زیبایی نسبت به دیگر رنگ‌ها معرفی می‌کند و به باغ و سقف این سرای مجلل می‌پردازد. در اینجا، روزگار و زندگی در حضور چنین مکان زیبایی، کوچک به نظر می‌رسد. همچنین، شاعر از آوای سازهای مطرب و نغمه نای در فضا سخن می‌گویید و کیفیت زندگی در این کوشک را پر جلوه و با صفا توصیف می‌کند. در نهایت، او مجدالدین و ویژگی‌هایش را ستایش می‌کند و عدالت و نفوذ او در امور را برمی‌شمارد.
هوش مصنوعی: کارنامهٔ ارژنگ، که به موفقیت‌ها و ویژگی‌های او اشاره دارد، ستودنی است و ای بهار! تو به خاطر زیبایی‌ات حسادت کرده‌ای به رنگ و جلوه‌های او.
هوش مصنوعی: محل تو از باغ بهشت زیباتر است و سقف تو از آسمان، شرمنده و ننگین است.
هوش مصنوعی: سرنوشت تو (قضا) رنگی خاص بخشیده و آن نقش و تصویر تو (چهره‌ات) را به گونه‌ای ترکیب کرده که تاثیر و ارزشی کم‌رنگ دارد.
هوش مصنوعی: چهرهٔ قندهار در مقابل تو زشت و ناپسند است و دنیا در برابر تو کوچک و محدود به نظر می‌رسد.
هوش مصنوعی: پرندگان و وحشیان به لحاظ شکل و ویژگی، همیشه در حال تردید و نوسان هستند.
هوش مصنوعی: تیر دل‌باختهٔ تو از آسیب شمشیرها بی‌خبر است و گردن تو از زنگ خطر در امان است.
هوش مصنوعی: دعوت کنندهٔ زائر، صدای دروازهٔ تو را از نزدیک و حتی از دور می‌شنود.
هوش مصنوعی: صدای مطربان در این کوشک، هم‌زمان با آن پرده و بر همان آهنگ، شوق و نشاط را منتقل می‌کند.
هوش مصنوعی: آوای نی از لب تو به گوش می‌رسد و ساز چنگ به وسیله‌ی دست تو نواخته می‌شود.
هوش مصنوعی: یاد خواجه به‌طور مداوم در ذهن من وجود دارد و هر زمان که جام شرابی از دست تو می‌نوشم، یادآور آن لحظات شاداب است که مانند زنگ طنین‌انداز می‌شود.
هوش مصنوعی: مجدالدین ابوالحسن که دانش و فرهنگ او باعث می‌شود خاک ارزشی معادل آسمان پیدا کند.
هوش مصنوعی: کسی که عدالتش در سامان‌دهی کارها، به ستارهٔ پروین زیبایی و رنگی خاص می‌بخشد.
هوش مصنوعی: کسی که از حسادتش به دیگران انتقام می‌گیرد، مانند نهنگی بزرگ و قوی خواهد بود که توانایی گرفتن و تصرف بیشتر قیمتی‌ها را دارد، در حالی که آن حسد به او آسیب می‌زند و او را به جایی می‌رساند که اندکی از زیبایی و نازکی آهو برخوردار باشد.
هوش مصنوعی: دنیا گاه خوشی و لذتی شبیه شکر دارد و گاه تلخی و سختی‌ای مانند شرنگ (ماده‌ای تلخ). این حالت‌ها دائما در حال تغییر هستند.
هوش مصنوعی: همیشه باد حسد از چشمان بدخواهان، مانند پوست سخت و خشن پلنگ، به سمت تو می‌وزد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون برو ن کرد زو هماره و هنگ
در زمان درکشید محکم تنگ
بسپاریم دل بجستن جنگ
در دم اژدها ویشک نهنگ
چه فسون ساختند و باز چه رنگ
آسمان کبود و آب چو زنگ
که دگرگون شدند و دیگر سان
به نهاد و به خوی و گونه و رنگ
آن شد از ابر همچو سینه غرم
[...]
ای فگنده امل دراز آهنگ
پست منشین که نیست جای درنگ
تو چو نخچیر دل به سوی چرا
دهر پوشیده بر تو پوست پلنگ
دل نهادی در این سرای سپنج
[...]
شاه کرده است رای زی پوشنگ
هامراهش میست و ساغر و چنگ
گه شرابی همی خورد بشتاب
گه سماعی همی کند بدرنگ
شادی نو کند بهر منزل
[...]
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.