گر سینه بخست شاه سنجر ما را
کم نیست خمار عشق در سر ما را
گر دل برُبود یار دلبر ما را
پیکان بَدَل دل است در بر ما را
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشانشدهٔ کاربر |
|
|
اعلانهای کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شمارهگذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این رباعی به زخمی اشاره دارد که از تیر سلطان سنجر به سینهٔ شاعر رسیده است. شاعر میگوید این زخم از عشق و وفاداری او به شاه نکاسته است. سپس با نکتهای لطیف، پیکانِ نشسته در سینه را جانشین دلی میداند که معشوق پیشتر ربوده است و به این ترتیب زخم شاه را به نشانهٔ عشق بدل میکند.
هوش مصنوعی: اگر سلطان سنجر با تیر سینهٔ ما را زخمی کرد، از مستی و شور عشق ما به او چیزی کم نشده است و هنوز سرمان پر از همان عشق است.
هوش مصنوعی: اگر یار دلربا دل ما را برد، اکنون پیکان تیری که در سینهٔ ما نشسته جانشین آن دل شده است. یعنی زخم تیر شاه را چون یادگار و جایگزین دل، با عشق میپذیرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون غنچه دلیست عطر پرور ما را
چون نافه دماغیست معطر ما را
از گلشن طبع خویشتن میآئیم
گردون سبد گلیست بر سر ما را
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.