از عامه مشو ملول اگر با درکی
کو واسطه گشت تا تو صاحب ترکی
گر حاصل شاخ جمله میبود ثمر
میسوخت شجر ز غایت بی برگی
|
|
غیرفعال و فعال کردن دوبارهٔ حالت چسبانی نوار ابزار به بالای صفحات |
|
|
راهنمای نوار ابزار |
|
|
پیشخان کاربر |
|
|
اشعار و ابیات نشان‌شدهٔ کاربر |
|
|
اعلان‌های کاربر |
|
|
ادامهٔ مطالعه (تاریخچه) |
|
|
خروج از حساب کاربری گنجور |
|
|
لغزش به پایین صفحه |
|
|
لغزش به بالای صفحه |
|
|
لغزش به بخش اطلاعات شعر |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن لغزش خودکار به خط مرتبط با محل فعلی خوانش |
|
|
فعال یا غیرفعال کردن شماره‌گذاری خطوط |
|
|
کپی نشانی شعر جاری در گنجور |
|
|
کپی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
همرسانی متن شعر جاری در گنجور |
|
|
نشان کردن شعر جاری |
|
|
ویرایش شعر جاری |
|
|
ویرایش خلاصه یا برگردان نثر سادهٔ ابیات شعر جاری |
|
|
شعر یا بخش قبلی |
|
|
شعر یا بخش بعدی |
از عامه مشو ملول اگر با درکی
کو واسطه گشت تا تو صاحب ترکی
گر حاصل شاخ جمله میبود ثمر
میسوخت شجر ز غایت بی برگی
با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این رباعی به پیامی درباره‌ی عدم ناامیدی از مردم و جامعه اشاره دارد. او تأکید می‌کند که اگر دلیلی برای ناامیدی وجود داشته باشد، تنها به دلیل فقدان درک و فهم صحیح است. همچنین، به این نکته می‌پردازد که درست مانند درختی که اگر میوه ندهد ممکن است به دلیل کمبود معانی و دلایل دیگر باشد، انسان‌ها نیز نمی‌توانند درک و احساسات خود را به درستی ابراز کنند. در نهایت، شاعر تشویق می‌کند که به جای ناامیدی، باید تلاش برای درک بهتر و ارتباط مؤثر با دیگران ادامه یابد.
هوش مصنوعی: از مردم ناامید نشو، اگر با درکی درست به مقامی رسیدی، تو هم به خواسته‌ات خواهی رسید.
هوش مصنوعی: اگر تمام شاخه‌ها میوه می‌داشتند، درخت به خاطر بی‌ثمر بودنش، میسوخت و خراب می‌شد.
در حال بارگذاری آرایه‌های ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
ای طرفهٔ خوبان من! ای شهرهٔ ری!
لب را به سپید رگ، بکن پاک از می
...
...
هستی که ظهور می‌کند در همه شیئ
خواهی که بری به حال او با همه پی
رو بر سر می حباب را بین که چسان
می وی بود اندر وی و وی در می وی
یک روز جمال خویش اگر بنمائی
پرنور شود ز ماه تا ماهی
هنگام صَبوح ای صنمِ فرخْ‌پی
برساز ترانه‌ای و پیش آور می
کافکند به خاک صد هزاران جَم و کیْ
این آمدنِ تیرمه و رفتنِ دِی
هست از دم من همیشه چرخ اندر دی
وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی
هر روز چو مه به منزلی داری پی
آخر چو ستاره شوخ چشمی تا کی
معرفی ترانه‌هایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیه‌ای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیه‌گذاری باید در گنجور نام‌نویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.