وصل تو گر زمانه نصیب رقیب کرد
شکر خدا که درد تو ما را نصیب کرد
در عشق صرفه یی نبرد جز کسی که او
دنیا و آخرت همه صرف حبیب کرد
عمری است کاشنای شگان در توام
بر من سگ تودوش نگاهی غریب کرد
پندم مده که هیچ دل از دست رفته ات
نشنیده ام که گوش به پند ادیب کرد
گلبانگ اهلی از گل رویت بلند شد
فیض جمال گل مدد عندلیب کرد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به عشق و رنج مرتبط با آن میپردازد. او از محبوب خود یاد میکند و بیان میکند که حتی اگر دنیا و زمانه برای دشمن آماده باشد، او شکرگزار درد و رنج عشق خود است. شاعر بر این باور است که عشق واقعی تنها به دست کسی میرسد که همهٔ وجودش را صرف محبوب کرده باشد. همچنین، او خودش را به عنوان یک عاشق متعهد معرفی میکند که در برابر اندوه جدایی تسلیم نمیشود و مفاهیم عشق و جمال محبوب را ستایش میکند. در پایان، شاعر اشاره میکند که صدای عشقش از زیبایی محبوب بلند شده و به راستی عشق او را به طرز عمیقتری درگیر کرده است.
هوش مصنوعی: اگرچه زمانه باعث شده که محبوب من به دیگران برسد، اما شکر خدا که من درد و عشق تو را دارم.
هوش مصنوعی: در عشق، فقط کسی موفق است که تمام دنیای خود و آخرتش را صرف دوستش کند و از هیچ چیز دریغ نکند.
هوش مصنوعی: مدت طولانی است که من در جستجوی محبت و توجه تو هستم، ولی تو با نگاهی بیتوجه و عجیب به من نگریستهای.
هوش مصنوعی: به من نصیحت نکن که هیچ قلبی که از دست رفته باشد را تا به حال نشنیدهام که به حرفهای اهل علم توجه کرده باشد.
هوش مصنوعی: صدای زیبای اهلی از چهره زیبای تو بلند شد و لطف و زیبایی گل، بلبل را کمک کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.