چون ملک توران‌شاه و ایبک به در جیرفت رسیدند، در ماه اردیبهشت سنه ست و ستین و خمسامئه ملک ارسلان و اتابک محمد، با حشمی که حاضر بود، بیرون شدند و بر در جیرفت مصاف شد . بعد از آن که آسیای حرب در دوران آمده دانه عمر ارباب طعن و ضرب را آرد کرد، در اثنای محاربه، از آمد قضای بد تیری بر پهلوی او امد و چون اواخر اردیبهشت بود، و هوای جیرفت به غایت گرم شده بود و ملک ارسلان خفتانی گران در بر داشت و اثر گرما در وی ظاهر می‌شد و در حرب تردد بسیار کرده، از زخم تیر و ثقل پوشش و هوای گرم، روی باز جیرفت نهاد و در موضعی که آن را شهرستان خوانند از مرکب جدا شد. لشکر کرمان را از این حادثه منکر، دست مقابلت سست شد و پای مقاومت بر جای نماند. شعر:

اتابک محمد پسر ملک ارسلان، یولق ارسلان را بها خواص خدم ملک ارسلان و غلامان خویش برگرفت و روی به دارالملک بردسیر نهاد و ترتیب محاصره ساخت و در شهر متحصن شد و در در جیرفت پیش از این مصاف مجدالدین محمود را از تولیت عمل وزارت مصروف گردانیده بودند و دوات شرکت ملک در پیش زین الدین مهذب که کدخدای طرمطی بود نهاده در خدمت یولق ارسلان موسوم به اسم وزارت بردسیر آمد. او نیز رکاب متابعت اتابک گرفت و توران‌شاه غالب آمد و هنوز رمقی در ملک ارسلان باقی بود که ترکی از لشکر توران‌شاه شیر سرخ نام، به سروی رسید و او را در خون غلتان دید از اسب فرود آمده جامه را چاک زد و خاک بر سر کرد.

در این اثنا اتابک بهاءالدین ایبک در رسید و بر صورت ماجری مطلع گردید. فرود آمد سر ملک ارسلان برکنار گرفت هنوز نفسی با وی مانده بود؛ آبی خواست و ایبک مطهره‌ای با خود داشت شربتی آب به وی داد بعد از خوردن آب آتش حیاتش انطفا پذیرفت و عمر عزیزش بر باد رفته از عرصه خاک، مرغ روحش به گلشن افلاک پرواز کرد. و گوهر روح به خزانه بقا فرستاد در این ماتم زار از نوادر ملک و ملت سوگوار شدند و بر دو لب دل افکار ندا در دادند. شعر:

یکی از افاضل کرمان در مرثیه ملک ارسلان قصیده‌ای نظم کرده چند بیت از آن ثبت افتاد. نظم:

وصف این مصاف و معرکه مبارک‌شاه که مداح ایبک بود بر این گونه شرح می‌دهد شعر: