تا من بنده را به یزد بردند در افواه بود که انشاء حضرت به من می‌دهند و تقلید آن عمل می‌فرمایند، اتّفاق را روز عید که جماعت عجایز را بیرون فرستادم این سخن شایع شد و خواجه اتابک مجد الدّین پیش من آمد و این معنی باز میان نهاد و گفت اشارت پادشاه چنین است که این عمل را تقلّد نمایی و چون قربت انشاء و اختصاص طبیبی جمع شوند همگی این حضرت تو باشی و مرافق آن‌را نهایت نباشد، من جواب دادم،

و این حکایت بگفتم که مردی چند سر درازگوش خرید تا بر آن کاری کند و قوتی به دست آورد بیآمد آن کار نداشت و درازگوشان سقط می‌شدند، او را گفتند تو را طالع درازگوش داشتن نیست درازگوش بباید فروخت و شتر خرید، گفت آری از آنچه در پیش داشتم بسیار راحت دیدم تا از آنچه از پس پشت خواهد بود سود بینم.

در حضرت یزد مظنه فراغ و آسایش طبیبی‌ است و من از آن بر این صفت ملولم، عمل انشاء که منشأ رنج و عنا و کدّ دست و شب نخفتن و روز نیاسودن است چون خواهم بود، شعر:

پس کار از مراسلت با مشافهت افتاد . اتابک هرشب من بنده را می‌خواند و این معنی می‌گفت و خطاب از حکیم یا منشی می‌کرد و تازیانه تامیل می‌زد و عطای عنان باز می‌گرفت و من هر لحظه عذری می‌نهادم و دفعی می‌کردم و با خود می‌گفتم:

پادشاهی چنان عادل، لطیف که من در راور به خدمت بارگاه او رسیدم و شرف دست‌بوس یافتم و مخصوص تشریف و انعام او شدم در خانه من علم عدل افراشته باشد و مصاحف ممالک را به اعشار و اخماس عواطف نگاشته خدمت او فرو گذارم و از غروب غربت دموع کربت ریزم، شعر:

مطالب مهارب را تعرّف کردم همه بسته و مسدود بود و گذر بی‌عرض جواز متعذّر، دست در حبال حیل زدم و گرد شفعا برآمدم، شعر:

یاد داشتم بر آن کار کردم، خاتونی از کرمان آنجاست که ملک در تحت حکم اوست و از روی همّت و حوصله بر هزار مرد مقدّم است در حقّ من بنده عنایتی عجب داشت و مراعات به انواع می‌فرمود، قصّه حال با وی بگفتم، در باب من شفاعت کرد و گفت والده‌اش در کوبنان رنجور است یک ماه او را رخصت باید داد تا هم بر فور باز سر خدمت آید. حقّ تعالی مدّت آن جور به سر آورده بود رخصت فرمود بر وعده یک ماه،

(و کم مثلها فارقتها و هی تصّفر)

چند بیت در حسب الحال خویش نظم کرده‌ام اینجا اثبات افتاد. قصیده:

پنجم ماه محرم سنه اربع و ثمانین به کوبنان رسیدم،

و رایات منصوره خدایکان جهان ضاعف اللّه سلطانه به مبارکی به دار الملک جیرفت خرامید و مرا اسباب سفر نامهیّا، پیر خرد چون ارادت من در خدمت بارگاه اعلی اعلاه اللّه صادق دید گفت ای افضل سفر محقّقان از راه دل باشد، چون به تن این ساعت مراسم خدمت و لوازم تهنیت اقامت نمی‌توانی کرد دل را بر موقف اخلاص بر قدم ثنا و دعا بدار،

کوبنان خالی است و خروج از منزل متضمّن فایده‌ای نه، بنشین و حضرت اعلی را خدمتی علمی بساز به حمد اللّه تعالی پادشاه اسلام دام ملکه عالم است و خاطر اشرف و رای انور بر حقایق رموز و دقایق علوم واقف. در راور چون به خدمت بارگاه اعلی اعلاه اللّه مشرّف شدی و در باران از لفظ اشرف مشاهده کردی جوامع سؤالات او که با مذکران کرمان فرمود شنیدی، تعظیم و تبجیل او اهل دانش را معلوم کردی تا این غایت از فضلای کرمان در تاریخ ملکت او هیچ تصنیف نکرده باشند (الفضل للمتقدّم) ضایع نماند. پادشاه حق شناس است، به دیده انصاف و نظر رحمت رنجی که کشیده باشی دریابد و حقّ او مهمل نگذارد، (گر عشق تو نیستی من اینجا کیمی.)

در مراجعت تو به وطن تصوّر فرماید چون آفتاب نوربخش منظور هر دیده‌ای شدی و چون سایه همای مطلوب هرسری گشتی، شعر:

من بنده به اشاره پیر خرد زاویه وحدت گرفتم، سر به گریبان فکرت فرو بردم، در دریای اندیشه غوطه خوردم، لآلی معانی برآوردم، رباعی:

درر و لآلی سخنم دراری لیالی معالی آمد، آن‌را در سمط کتابت نظم دادم، از آن مجموع عقد العلی للموقف الاعلی ساختم، به بازار قبول و اقبال پادشاه دام ملکه آوردم، بر سر مرتعه‌ای، شعر:

ایستادم، در ان بازار سه دلّال روی‌شناس می‌بینم که هیچ جوهرفروش در آن بازار بی‌تقویم ایشان جواهر خویش خرج نتواند کرد، یکی صدر جهان صاحب عادل ملک الوزراء قوام الدّوله و الدّین ادام اللّه دولته که شریک ملک و دستور دولت است.

دوّم حاتم عهد ملک النّواب جمال الدّوله و الدّین ادام اللّه تعالی ملکه که نایب و وکیل در پادشاه است و روز و شب به علم امکان کسوت ملک را می‌طرازد و به قلم احسان بندگان ملک را می‌نوازد. آل برمک از شرم کرمش در خاک آب شدند، آل فرات از لعب مروّاتش شاه مات گشتند، صیت مردیش داستان رستم دستان به خاک افکنده است، کمال مردمیش بساط ذکر حاتم طائی طیّ کرده است، شعر:

دلّال سوّم ناقد بصیر و صیرفیّ خبیر صدر کبیر ملک العلماء نور الدولة و الدین ادام اللّه اقباله. اگر عنایت این سه دلّال یار کمال معرفت رای اعلی اعلاه اللّه آید صفقه من مربح است و خدمت من منجح و اگر بنده در خدمت پادشاه دام ملکه چند شبی سرمه از دود چراغ ساخت و روزی چند پیک نفس را در بادیه اندیشه تاخت به فرّ دولت قاهره ثبّتها اللّه مجموعی پرداخت که ملوک را از بهر تقویم اخلاق و تهذیب عادات قانونی شافیست و دستوری کافی و اهل تاریخ را از بهر مطالعت اخبار و تصفّح حکایات روضه پر ازهار است و حدیقه پراثمار و اهل کتابت و طلّاب بلاغت را درجی پرغرور است و برجی پردرر، شعر:

پیش از من بنده صاحب کلیله و دمنه و صاحب سندباد آن رموز و حکایات را کسوت عبارت پوشیده‌اند و در حلّه براعت عرض داده‌اند، ناقدان که عقل ممیّز و فاضلان که طبع مبرّز دارند اگر انصاف دهند سمین سخن از غثّ و جدید فضل از رثّ جدا کنند، بیت:

بر دقایق این سخن آنکس واقف باشد که ذوق سخن دارد، شعر:

امید به فضل حقّ عزّ اسمه چنان‌که این جمع سبب اجتماع اهواء و اتّفاق آراء خلایق گردد و در خدمت پادشاه بحر و برّ ادام اللّه ملکه و امداد رعایات ربّانی و انصار عنایات آسمانی به جناب اعلی متواتر و مترادف و رونق ملک و قوّت دولت علی مرّ الأیّام متزاید و متضاعف انّه القادر علی ذلک و المتطول به.

تمّ کتاب عقد العلی للموقف الاعلی یوم الرابع عشر من جمادی الاولی سنة ۱۰۷۵ من هجرة النبویه.