الهی از آن خوان که بهر پاکان نهادی نصیب من بینوا کو؟ اگر نعمتت جز بطاعت نباشد پس آنرا بیع خوانند لطف و عطا کو؟ اگر در بها مزد خواهی ندارم و اگر بی بهادهی بخش ما کو؟ اگر از سگان توام استخوانی و اگر از کسان توام مرحبا کو؟ الهی یک دل پر درد دارم و یک جان پر زجر، خداوندا این بیچاره را چه تدبیر؟ بار خدایا درماندم نه از تو لکن درماندم در تو، اگر غایب باشم گوئی کجائی؟ و چون بدرگاه آیم در رانگشائی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این مناجات به خداوند میگوید که اگر نعمتها و بخششهای او تنها از طریق طاعت ممکن باشد، او را در وضعیتی دشوار و بینوا مییابد. او به شدت به درد و زجر خود اشاره میکند و از خدا درخواست میکند تا در این شرایط، به او لطف کند و حتی اگر به اندازه استخوانی از سگها هم به او عطا کند، خوشحال خواهد بود. شاعر احساس میکند که در تلاش برای برقراری ارتباط با خداست، اما وجودش را در راهیابی به درگاه او ناتوان میبیند و از خدا میخواهد که به او کمک کند تا این احساس تنهایی و غیبت را برطرف سازد.
هوش مصنوعی: خداوندا، از سفرهای که برای بندگان پاکت نهادهای، نصیب من بیچاره کجاست؟ اگر نعمتهایت تنها در سایه اطاعت تو قرار دارد، پس لطف و عطایت کجاست؟ اگر به بها چیزی نمیخواهی، من نه چیزی دارم و نه چیزی برای پرداخت! اگر به من به عنوان سگی از سگهای خودت استخوانی میدهی، پس چه از کسانت به من توجهی نمیکنی؟ خداوند، دل پر درد و جان پر رنجی دارم؛ ای پروردگار، چه تدبیری برای این بیچاره در نظر داری؟ بار الها، گویی درماندهام نه به خاطر خودت، بلکه در وجود تو؛ اگر از تو دور باشم، گویی کجایم؟ و هر زمان به درگاهت بیایم، چه بر من خواهد گذشت؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.