الهی دریغا که روزگار بر باد دادیم و شکر نعمت ولی نعمت نگزاردیم دریغا که قدر عمر خویشتن نشناختیم و از کار دنیا به اطاعت مولی نپرداختیم، دریغا که عمر عزیز بسر آمد و روزگاربگذشت
ای خداوندان مال الاعتبار الاعتبار
ای خداوندان قال الاعتذار الاعتذار
پیش از این کاین جان عذر آور فروماند ز نطق
پیش از آن کین چشم عبرت بین فروماند ز کار
تو به پیش آرید و نادم از گنه کاری خویش
چشم گریان جان لرزان رو سوی پروردگار



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از خداوند، به خاطر تلف شدن عمر و عدم شکرگذاری برای نعمتها مینالد. او بیان میکند که بشر به جای اطاعت از خداوند، در دنیا غرق شده و از ارزش عمر خود غافل مانده است. با تأکید بر حتمی بودن گذر زمان و پشیمانی قبل از فوت، شاعر از خداوند میخواهد که در این لحظههای آخر، عذر گناهان را بپذیرد و نادم را به سوی خود راهنمایی کند. روح نارضایتی و نیاز به بخشش در چهره این مناجات احساس میشود.
هوش مصنوعی: ای کاش میدانستیم که زمان را بیهوده سپری کردیم و شکر نعمتهای کسی را که به ما لطف داشت به جا نیاوردیم. ای کاش ارزش عمر خود را میدانستیم و به جای پرداختن به کارهای دنیوی، به اطاعت از مولای خود میپرداختیم. افسوس که عمر گرانبها به پایان رسید و روزگار گذشت.
هوش مصنوعی: ای صاحبان مقام و اعتبار، ای کسانی که در گفتار و سخنرانی خود، به عذرخواهی و توجیهات میپردازید.
هوش مصنوعی: قبل از اینکه این جان از گفتوگو بازماند، چشم عبرتناک از کار و حیرت، در میماند.
هوش مصنوعی: به جلو برو و از خطاهای خود پشیمان باش. با چشمانی گریان و قلبی لرزان به سوی پروردگارت حرکت کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.