الهی این بوده و هست و بودنی، من بقدر شأن تونادانم و سزای تو را نتوانم در بیچارگی خود گردانم، روز بروز برزیانم، چون منی چون بود از نگریستن، در تاریکی بفغانم که خود بر هیچ چیز هست ماندنم ندانم، چشم بر روی دارم که تو مانی و من نمانم، چون من کیست اگر آن روز ببینم اگر به بینم بجان فدای آنم



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این مناجات به ناتوانی و درماندگی خود در برابر عظمت خداوند اشاره میکند. او میدانید که مقام و شأن خداوند فراتر از درک اوست و هر روز بر زبونی و بیچارگی خود میافزاید. با احساس ضعف و ناامیدی از تاریکیهای وجودش، در پی روشنی و قرب به خداوند است. او در پایان به شوق و عشق خود نسبت به دیدار معشوق اشاره میکند و تمام وجودش را فدای دیدار او میکند.
هوش مصنوعی: خدایا، تو هستی و همیشه بودهای، اما من نمیتوانم به اندازه شأن تو درک کنم و شایستگیهای تو را در ناتوانی خودم بیان کنم. هر روز بیشتر درگیر مشکلات میشوم و از دیدن خودم در تاریکی فریاد میزنم، چون نمیدانم که چگونه بر چیزی پایدار بمانم. فقط به تو نگاه میکنم، چون تو هستی و من نیستم. اگر روزی تو را ببینم، جانم را فدای تو میکنم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.