از صومعه آن به که به میخانه بری پی
جاوید نهی پشت فراغت به خم می
پوشیده قدح نوشی و هرگز نخروشی
کز کی بود آیین قدحنوشی و تاکی
اینجا نبود ازکی و تا کی قدح آشام
چندان که شود اول و آخر ز میان طی
یک لحظه فروداشت کن ای مطرب مجلس
کز دایره ام برد برون زمزمه نی
هر نغمه ات از نی که رود سوی عدم باز
بیم است که جانم برود در عقب وی
از چله کجا گرم شودصوفی خود بین
چون چله وی سردتر است از چله دی
گر زنده دلی رو به در میکده جامی
چون بهر صبوحی شنوی نعره یا حی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: جامی در این غزل رفتن به میخانه را بر ماندن در صومعه برتری مینهد و میگوید در عالم مستی پرسش از آغاز و انجام بیمعناست و زمان از میان برمیخیزد. سپس از اثر جانستان نوای نی سخن میگوید و از نوازنده میخواهد دمی دست نگه دارد. در پایان چلهنشینی صوفی خودبین را سردتر از زمستان میخواند و زندهدلان را به میخانه و بانگ «یا حی» فرامیخواند.
هوش مصنوعی: بهتر آن است که از صومعه و خانقاهِ زاهدان به میخانه بروی و برای همیشه با آسودگی به خم می تکیه کنی.
هوش مصنوعی: پنهانی قدح بنوشی و هرگز فریاد و جدل نکنی که آیین بادهنوشی از چه زمانی آغاز شده و تا کی ادامه دارد.
هوش مصنوعی: اینجا، در میخانه، پرسش «از کی» و «تا کی» معنا ندارد؛ آنقدر قدح بنوش که آغاز و انجام و قید زمان از میان برخیزد.
هوش مصنوعی: ای نوازندهٔ مجلس، لحظهای دست نگه دار، زیرا زمزمهٔ نی مرا از خود بیخود کرده و از دایرهٔ اختیار و هوش بیرون برده است.
هوش مصنوعی: هر نغمهای که از نی تو برمیخیزد و دوباره به نیستی بازمیگردد، بیم آن دارم که جان من نیز در پی آن برود و از تن جدا شود.
هوش مصنوعی: صوفی خودبین از چلهنشینیاش گرم و پرشور نمیشود، زیرا چلهٔ او از چلهٔ زمستان (دی) هم سردتر و بیاثرتر است.
هوش مصنوعی: ای جامی، اگر دلت زنده است، هنگامی که برای بادهٔ صبحگاهی بانگ «یا حی» را میشنوی، به سوی در میخانه روی کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
چون آب ز بالا بگراید سوی پستی
وز پست چو آتش بگراید سوی بالا
علم و عمل خواجه اسماعیل شنیزی
ما را ز نه چیزی برسانید به چیزی
ما کبک دری بوده گریزیده ز کبکی
او کرده دل ما چو دل باز گریزی
تا ما ز پی تنقیت و تقویت او
[...]
اذا ما خلوت الدّهر یوما فلا تقل
خلوت و لکن قل علیّ رقیب
یک دم زدن از حال تو غافل نیم ای دوست
صاحب خبران دارم آنجا که تو هستی
اندر غزل خویش نهان خواهم گشتن
تا بر لب تو بوسه دهم چونش بخوانی
ای یافته از روی تو و رای تو دنیا
حسنی و جمالی و شکوهی و بهایی
از فهم تو و فکرت تو بر فلک طبع
نوری و شعاعی و فروغی و ضیایی
احوال مرا نزد تو دانی که نباشد
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.