چون هوای باغ با این شکل موزون کردهای
از لب خندان درون غنچه را خون کردهای
بر لب جو نیست این گل بل کز اندام چو گل
پیرهن را بر کنار جوی بیرون کردهای
نیست هم در آب عکس گل که بهر شست و شوی
جا درون آب با اندام گلگون کردهای
بود پابرجا به سان کوه صبرم لیک تو
کوه را از پایمال هجر هامون کردهای
هرچه خوبان را بود یکسر تو تنها داری آن
وز همه بر سر معنبر کاکل افزون کردهای
دل ز دور خط تو بیرون نمییارد شدن
میندانم زیر لب بازش چه افسون کردهای
میدمد بوی جنون عشق جامی زین غزل
گویی استمداد فیض از روح مجنون کردهای



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی عاشقانه در وصف معشوقی که به باغ آمده و در جوی آب تن میشوید؛ شاعر با حسن تعلیل، گل کنار جوی را پیراهن او و عکس گل در آب را تن گلگون او میداند. سپس از ویران شدن صبر کوهمانندش در هجران و اسیر شدن دلش در خط و کاکل یار میگوید. در پایان، جامی شور جنونآمیز غزلش را به یاریجستن از روح مجنون مانند میکند.
هوش مصنوعی: ای معشوق، چون با این قامت موزون و زیبا هوای گردش در باغ کردهای، با لب خندانت دل غنچه را از رشک خونین کردهای.
هوش مصنوعی: آنچه بر لب جوی میبینم گل نیست؛ بلکه تو پیراهن از تن گلمانندت بیرون آورده و بر کنار جوی نهادهای.
هوش مصنوعی: آنچه در آب پیداست هم عکس گل نیست؛ تو برای شستوشو با تن گلگونت در آب فرو رفتهای.
هوش مصنوعی: شکیبایی من مانند کوه استوار بود، اما تو با جدایی، آن کوه را لگدکوب کردی و چون دشت هموار و نابود ساختی.
هوش مصنوعی: هر زیبایی که در همهٔ خوبرویان هست، همه را تو بهتنهایی داری و افزون بر همه، کاکلی خوشبو چون عنبر بر سر داری.
هوش مصنوعی: دل من نمیتواند از حلقهٔ خط و موی نورستهٔ گرد چهرهٔ تو بیرون رود؛ نمیدانم زیر لب باز چه جادویی بر آن خواندهای.
هوش مصنوعی: ای جامی، از این غزل بوی دیوانگی عاشقانه برمیخیزد؛ گویی از روح مجنون یاری و فیض خواستهای.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.