چو نای بر دل من تنگ شد فضای جهان
رسد به عرش نفیرم ز تنگنای جهان
نه این کبودی چرخ است بلکه شد نیلی
ز زخم سیلی صاحبدلان قفای جهان
مجو دوام طرب زانکه چار حد دارد
به شاهراه حوادث طرب سرای جهان
فتاد رخنه به دیوار دین و پنداری
که هست کنگره کاخ دلگشای جهان
تفاوت خوشی و ناخوشی که در گذر است
بود خشونت سوهان عمرسای جهان
طلسم گنج حقیقت گشای و دم درکش
که ناگهان کشدت در دم اژدهای جهان
وفا مجو ز جهان هر که بود ز اهل وفا
به زیر خاک شد ای خاک بر وفای جهان
قرارگاه تو ملک بقا بود تا چند
شوی فریفته ملک بی بقای جهان
بتاب رخ ز جهان و جهانیان جامی
که قبله گاه امید تو بس خدای جهان



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی زاهدانه و عارفانه در بیوفایی و ناپایداری دنیا است. شاعر از تنگی جهان چون نای مینالد و میگوید شادی و وفای دنیا پایدار نیست و گذر خوشی و ناخوشی عمر را میفرساید. او خواننده را به گشودن گنج حقیقت و دل بستن به جهان باقی فرامیخواند و در بیت پایانی به خود سفارش میکند که از دنیا و مردمانش روی بگرداند و تنها به خدا امید ببندد.
هوش مصنوعی: فضای جهان مانند درون نای بر دل من تنگ شده است، و نالهام از این تنگنای جهان، همچون بانگ نای، به عرش میرسد.
هوش مصنوعی: این رنگ کبود آسمان رنگ طبیعی چرخ نیست؛ بلکه پشت گردن جهان از سیلیهایی که اهل دل بر آن زدهاند کبود و نیلی شده است. یعنی عارفان جهان را خوار شمرده و بر سرش کوفتهاند.
هوش مصنوعی: در جهان شادی پایدار مجوی، زیرا خانهٔ شادی جهان از چهار سو به شاهراه حادثهها میرسد و همیشه در معرض گزند است.
هوش مصنوعی: در دیوار دین شکاف افتاده است و تو گمان میکنی این شکافها کنگرههای زیبای کاخ دلانگیز جهان است. یعنی ویرانی دین را آراستگی دنیا میپنداری.
هوش مصنوعی: خوشی و ناخوشی جهان هر دو گذرا هستند و دگرگونی آنها مانند زبری سوهانی است که عمر را میساید و کم میکند.
هوش مصنوعی: طلسم گنج حقیقت را بگشا و خاموش باش و راز را فاش مکن، زیرا ممکن است اژدهای جهان ناگهان تو را در یک دم فرو ببلعد.
هوش مصنوعی: از جهان وفا مخواه؛ هر کس که اهل وفا بود به زیر خاک رفت. خاک بر سر وفای جهان باد.
هوش مصنوعی: جایگاه حقیقی تو جهان جاودانه است؛ تا کی فریفتهٔ ملک ناپایدار این جهان میشوی؟
هوش مصنوعی: جامی، شاعر به خود میگوید: از جهان و مردمانش روی برگردان، زیرا قبلهٔ امید تو تنها خداوندِ جهان است و او بس است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
نسیم عدل همی آید از هوای جهان
شعاع بخت همی تابد از لقای جهان
گزارد مژده میمون صدا خروس فلک
فکند سایه خورشید بر همای جهان
جز او که جای ندارد نداند اینکه چه کرد
[...]
چگونه کس کند آرام در سرای جهان
که کرده اند به آب و هوا بنای جهان
چو ناله ای که مریضی کند به حالت نزع
به گوش هوش چنان می رسد صدای جهان
کبود گشته فلک بسکه پشت پا زده اند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.