طره شبرنگ و جعد مشکسای خویش بین
در خم هر موی صد دل مبتلای خویش بین
بر لب بام آ شبی هر سو چو من افتاده ای
سر نهاده زیر دیوار سرای خویش بین
برنشان پای تو رخ سوده ام شب تا سحر
از رخم اینک نشان بر خاک پای خویش بین
ز آرزوی یک نظر می میرم ای سلطان حسن
سرکشی از سر بنه سوی گدای خویش بین
برگ گل دیدن ز جیب غنچه گر داری هوس
دامن پیراهن از چاک قبای خویش بین
چند می پرسی کزین گونه چرا بیدل شدی
آینه بردار و شکل دلربای خویش بین
می روی تند و چو جامی صد گرفتار از قفا
آخر ای بی رحم یک بار از قفای خویش بین



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل عاشق پیوسته از معشوق میخواهد که «ببیند»: زلفی که دلها را اسیر کرده، عاشقانی که پای دیوار خانهاش افتادهاند و نشان چهرهٔ عاشق بر خاک پایش. او معشوق را پادشاه زیبایی و خود را گدای او میخواند و پاسخ پرسش «چرا بیدل شدی» را به آینه و چهرهٔ خود معشوق حواله میدهد. در پایان، جامی خود را یکی از صدها گرفتاری میداند که در پی معشوق شتابان رواناند و از او تنها یک نگاه به پشت سر میخواهد.
هوش مصنوعی: به گیسوی سیاه و زلف پیچیدهٔ خوشبوی خود نگاه کن و ببین که در پیچ هر تار مویت صد دل گرفتار و دلبستهٔ تو شده است.
هوش مصنوعی: شبی بر لب بام خانهات بیا و ببین که هر طرف عاشقی مانند من افتاده و سر بر پای دیوار خانهات نهاده است.
هوش مصنوعی: تمام شب تا سحر چهرهام را بر جای پای تو مالیدهام؛ اکنون نشان چهرهام را بر خاکی که پایت بر آن رفته است ببین.
هوش مصنوعی: ای پادشاه زیبایی، از آرزوی یک نگاه تو در حال مردنم؛ غرور و سرکشی را کنار بگذار و به این گدای خود نگاهی کن.
هوش مصنوعی: اگر آرزو داری برگ گل را که از گریبان غنچه بیرون میزند ببینی، به دامن پیراهنت که از شکاف قبایت پیداست نگاه کن؛ یعنی پیراهن لطیف تو از میان قبا مانند گلبرگی از دل غنچه است.
هوش مصنوعی: تا کی از من میپرسی که چرا اینگونه دل از دست دادهام؟ آینه را بردار و چهرهٔ دلربای خودت را ببین تا علت را بدانی.
هوش مصنوعی: تو تند و شتابان میروی و صدها گرفتار مانند جامی به دنبالت میآیند؛ ای بیرحم، دستکم یک بار پشت سرت را نگاه کن.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
آینه بردار و حسن جان فزای خویش بین
انتخاب نسخهٔ صنع خدای خویش بین
در خرامش بر قفا چشم افکن ای زنجیر مو
یک جهان مجنون کشان اندر قفای خویش بین
ای که برافتادگان چون باد میرانی سمند
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.