یار کز ساعد آستین بر زد
بهر تاراج عقل و دین برزد
دست مهرش گرفت جیب دلم
گرچه دامن به قصد کین بر زد
داغ سودا نهاد بر دل گل
تا به رخ خال عنبرین بر زد
رخنه در قبله نیازم کرد
تا به ابروی ناز چین بر زد
نیست آن خط که خاتم جم را
مور مشکین سر از نگین بر زد
سوخت عالم چو شعله آهم
علم از جان آتشین بر زد
نیست بر خاک جامی این لاله
داغ او شعله از زمین بر زد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل عاشقانه، کارهای یار را یکییکی وصف میکند: بالا زدن آستین، دامن به کمر زدن، خال، چین ابرو و خط لب، و هر یک را مایهٔ تاراج عقل و دین و دل عاشق میداند. در پایان، سوز عاشق به جایی میرسد که آهش جهان را میسوزاند و داغ عشق جامی پس از مرگ نیز به صورت لاله از خاک گورش شعله میکشد.
هوش مصنوعی: یار که آستین را از روی ساعد بالا زد، این کار را برای غارت کردن عقل و دین عاشق انجام داد.
هوش مصنوعی: هرچند یار به قصد دشمنی دامن به کمر زد و آمادهٔ جفا شد، اما دست محبت او گریبان دلم را گرفت و مرا اسیر خود کرد.
هوش مصنوعی: وقتی یار خال خوشبوی سیاه بر چهره نشاند، دل گل از رشک و سودای عشق داغدار شد؛ داغ سیاه میان گل سرخ اشاره به همین است.
هوش مصنوعی: وقتی یار از روی ناز ابرو در هم کشید و چین بر آن انداخت، در محراب نیاز من رخنه افتاد؛ ابروی خمیده به محراب و قبله تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: آنچه بر لب یار پیداست خط نیست، بلکه مورچهای مشکین است که از نگین انگشتری جم سر بیرون آورده است؛ لب به نگین سلیمانی و خط نورسته به مور تشبیه شده است.
هوش مصنوعی: شعلهٔ آه من چون از جان آتشینم سر برآورد و پرچم برافراشت، همهٔ عالم را سوزاند.
هوش مصنوعی: آنچه بر خاک گور جامی روییده لاله نیست، بلکه داغ عشق اوست که از زمین شعلهور شده است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.