غمت روز مرا رسم شب آموخت
دلم را تاب و جانم را تب آموخت
مکن در گریه هر دم عیب چشمم
که این گوهرفشانی زان لب آموخت
ندیدم هیچ مذهب خوشتر از عشق
خوشا آن راهرو کین مذهب آموخت
فرو شوی ای معلم لوح بیداد
که یار این حرف پیش از مکتب آموخت
ستادن نیست اشکم را ندانم
که این سیر از کدامین کوکب آموخت
دلم دور از رخت تا صبحدم دوش
به ماه و زهره آه و یارب آموخت
نجوید جز شراب لعل جامی
ازان دم کز لبت این مشرب آموخت



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: در این غزل، ردیف «آموخت» محور سخن است و شاعر هر حال عاشقانهٔ خود را درسی میداند که از معشوق یا عشق آموخته است: تیرگی روز، بیقراری دل، گریهٔ گوهرافشان و آه شبانه. معشوق چنان ستمگر است که پیش از مکتب ستم را آموخته، و عشق برترین آیین شمرده میشود. در پایان، جامی میل خود به شراب لعلگون را نیز آموختهٔ لب معشوق میداند.
هوش مصنوعی: غم عشق تو روز مرا مانند شب تاریک کرد؛ به دلم بیقراری و پیچوتاب و به جانم تب و سوز آموخت.
هوش مصنوعی: چشمم را به خاطر گریهٔ پیوسته سرزنش مکن، زیرا این گوهرافشانی (ریختن اشکهای چون مروارید) را از لب تو آموخته که سخنانش چون گوهر است.
هوش مصنوعی: هیچ آیین و راهی را خوشتر از عشق ندیدم؛ خوشا به حال رهروی که این آیین را آموخت.
هوش مصنوعی: ای معلم، لوح ستم را که میخواهی به یار بیاموزی بشوی و پاک کن، زیرا یار پیش از آمدن به مکتب، این درس ستمگری را آموخته بود و نیازی به آموختن تو ندارد.
هوش مصنوعی: اشک من هرگز از رفتن باز نمیایستد؛ نمیدانم این حرکت پیوسته را از کدام ستاره آموخته است.
هوش مصنوعی: دیشب دلم دور از روی تو تا سپیدهدم بیدار ماند و آه کشیدن و «یارب» گفتن را حتی به ماه و زهره آموخت.
هوش مصنوعی: جامی از آن هنگام که این ذوق و مشرب را از لب تو آموخت، جز شراب سرخ چون لعل (که یادآور لب توست) چیزی نمیجوید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.