جانم برون آمد ز غم، آخر به جانان کی رسم؟
عقلم نماند و هوش هم، بر نازنینان کی رسم؟
من عاشق و رسوا چنین، خلقی ز هر سو نقش من
دشمن هزاران در کمین، بر دوست آسان کی رسم؟
از یاد روی چون گلم، اشک است همرنگ ملم
نالنده همچون بلبلم تا در گلستان کی رسم؟
هستم به صحرای چمن مور ضعیف ممتحن
صد ساله ره بر پیش من تا بر سلیمان کی رسم؟
در جانم از غم خرمنی، صد پاره گشتم دامنی
من بندهام بی جان تنی تا بر تو، ای جان، کی رسم؟
با این سرشک افشاندنم، حیف است از تو ماندنم
تا خود نخواهی خواندنم، ناخوانده مهمان کی رسم؟
تو کردیم درد کهن، آنگاه درمان سخن
باری تو زان خود بکن، من خود به درمان کی رسم؟
هر جا که یار و همسری رفتند در هر کشوری
من شهربند کافری ماندم، بدیشان کی رسم؟
هر شام خسرو تا سحر انجم شمارد سر به سر
لیکن ندانم این قدر تا من به جانان کی رسم؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل شکوای عاشقی است که از دوری محبوب به جان آمده و در پایان هر بیت میپرسد «کی به وصال میرسم؟». او خود را عاشقی رسوا، مور ناتوانی در راه رسیدن به سلیمان، بلبلی نالان و مهمانی میبیند که تا فرا خوانده نشود نمیتواند پیش برود. در پایان، خسرو میگوید با آنکه شبها تا سحر ستاره میشمارد، زمان رسیدن به جانان را نمیداند.
هوش مصنوعی: از شدت غم جانم از تن بیرون رفت؛ پس کی به محبوبِ جانپرور میرسم؟ نه عقلی برایم مانده و نه هوشی، چگونه و کی به زیبارویان دست مییابم؟
هوش مصنوعی: من اینچنین عاشق و رسوا شدهام و مردم از هر سو مرا نشانه گرفتهاند و دربارهٔ من سخن میگویند. هزاران دشمن در کمین مناند، پس چگونه بهآسانی به دوست برسم؟
هوش مصنوعی: از یاد روی گلمانند محبوب، اشکم سرخ و همرنگ شراب شده است. مانند بلبل ناله میکنم و چشم به راهم که کی به گلستانِ دیدار او برسم.
هوش مصنوعی: من در صحرای چمن مانند مورچهای ناتوان و گرفتار آزمون و رنجم و راهی صدساله پیش رو دارم؛ پس کی به سلیمان (محبوب) میرسم؟ اشاره به داستان مور و سلیمان است.
هوش مصنوعی: در جانم خرمنی از غم انباشته است و دامنم صدپاره شده است. من بندهای هستم، تنی بیجان؛ ای که جان منی، کی به تو میرسم؟
هوش مصنوعی: با اینهمه اشک که میریزم، دریغ است که از تو دور بمانم. اما تا خودت مرا فرا نخوانی، چگونه مثل مهمان ناخوانده نزد تو بیایم؟
هوش مصنوعی: تو به من دردی کهنه دادی و سپس از درمان سخن گفتی. پس دستکم خودت کار خودت را بکن و درمانم کن، چون من بهتنهایی به درمان نمیرسم.
هوش مصنوعی: یاران و همدمانم هر کدام به سرزمینی رفتند و من در بند کافری (محبوب سنگدل) گرفتار و زندانی ماندم؛ کی به آنان میرسم؟
هوش مصنوعی: خسرو هر شب تا سحر همهٔ ستارگان را یکبهیک میشمارد، ولی همینقدر را نمیداند که کی به محبوب خواهد رسید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.