از اشک من به کویت جز سرخ گل نروید
زان گل که بویت آید، میرد کسی که بوید
جایی که از لب تو باران بوسه بارد
دل غنچه غنچه خیزد، جان خوشه خوشه روید
چشمم که خورد خونم، از بس که خون گرفتش
خود ریخت خون خود را بی آنکه کس نجوید
جانم فداش، چون او خود را به خشم سازد
با جمله در حکایت با من سخن نگوید
زین غم که از جدایی خسرو به سینه دارد
شاید که بر تن او هر موی او بموید



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق از اشک خونین خود میگوید که در کوی معشوق گل سرخ میرویاند، و از بوسهٔ معشوق که به دل و جان زندگی میبخشد. سپس چشم خود را مقصر ریختن خونش میداند که اکنون خود خون میگرید، و از معشوقی گله میکند که به ظاهر خشمگین است و با همه سخن میگوید جز با او. در پایان، خسرو غم جدایی را چنان سنگین میداند که هر موی تنش باید بر آن مویه کند.
هوش مصنوعی: از اشک خونینی که در کوی تو ریختهام، جز گل سرخ چیزی نمیروید. آن گل بوی تو را دارد و هر کس آن را ببوید، از شدت شوق و حسرت جان میدهد.
هوش مصنوعی: هر جا که از لب تو بوسه مانند باران ببارد، دل همچون غنچهها از زمین برمیخیزد و جان مانند خوشهها میروید؛ یعنی بوسهٔ تو به دل و جان زندگی تازه میدهد.
هوش مصنوعی: چشمم که با عاشق کردن من باعث ریختن خونم شد، چنان گرفتار گناه این خون شد که بی آنکه کسی از او خونخواهی کند، خودش خون خود را ریخت؛ یعنی اکنون از ندامت اشک خونین میبارد.
هوش مصنوعی: جانم فدای او باد که وقتی خود را خشمگین نشان میدهد، با همه گفتوگو میکند ولی با من سخن نمیگوید.
هوش مصنوعی: خسرو از جدایی چنان غمی در سینه دارد که سزاوار است هر موی تنش بر حال او مویه و زاری کند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
گوئی که گر بخواهم یک دانه شعر سازم
کز شاخهای نظمش نقش ترنج روید
هیهات گر بخواهی کز گه ترنج سازی
در دل شکن که آن را جز تو کسی نبوید
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.