در ره بماند این چشم تر، کان شوخ مهمان کی رسد
لب تشنه را خون در جگر، تا آب حیوان کی رسد
شبها که من خوار و زبون باشم ز هجران بی سکون
غلتان میان خاک و خون تا شب به پایان کی رسد
شب مونسم زهره ست و مه وین روز تنهایی رسید
روزم دو دیده سوی ره مانده که جانان کی رسد
چند، ای صبا، بر روی او گویی گل خوشبوی من
این گو که در پهلوی من سرو خرامان کی رسد
ز اندوه و غم بیچاره من مانده اسیر و ممتحن
این دست تیغ و آن کفن تا از تو فرمان کی رسد
هان، ای خیال فتنه جو، جانم برآمد ز آرزو
کافر دلا، آخر بگو، کان نامسلمان کی رسد
پیچان چو جعدم از جفا، لاغر چو مویم از عنا
درهم چو زلفم از صبا کان مو پریشان کی رسد
بردی دل حیلت گرم تا بخشی از لب شکرم
این رفت باری از سرم تا خود هنوزم آن کی رسد
سر بر سر شمشیر شد، جان و دل از تن سیر شد
رفتند یاران، دیر شد، خسرو بدیشان کی رسد



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشقی در شب و روزِ هجران چشم به راه معشوق است و بارها میپرسد که او کی میرسد. از بیخوابی، لاغری، پریشانی و جان به لب رسیدن خود میگوید و حتی شمشیر و کفن را آماده کرده تا به فرمان یار کشته شود. معشوق را حیلهگر میخواند که دل او را برده و وعدهٔ شیرین لبش را برنیاورده است. در پایان خسرو از رفتن یاران و دیر شدن کار خود مینالد و میپرسد کی به آنان خواهد رسید.
هوش مصنوعی: چشم گریانم به راه دوخته مانده است که آن معشوق شوخ و بازیگوش کی به مهمانی میآید. مانند تشنهای که جگرش از غم خون شده، چشم به راه رسیدن آب حیات است.
هوش مصنوعی: شبهایی که از دوری یار خوار و ناتوان و بیقرارم، در خاک و خون میغلتم و میپرسم این شب کی به پایان میرسد.
هوش مصنوعی: شبها همدمم ستارهٔ زهره و ماه است و اکنون روز تنهایی رسیده است. روزها هر دو چشمم به راه مانده که محبوب کی میآید.
هوش مصنوعی: ای باد صبا، تا کی از روی او سخن میگویی و او را گل خوشبوی من میخوانی؟ به جای آن بگو که آن سرو خرامان کی به کنار من میآید.
هوش مصنوعی: من بیچاره از غم و اندوه اسیر و گرفتار رنج ماندهام. شمشیر در دست و کفن آماده است، فقط منتظرم که فرمان کشتنم از سوی تو برسد.
هوش مصنوعی: ای خیال فتنهانگیز، از آرزوی دیدار جانم به لب رسید. ای دل بیایمان، آخر بگو آن معشوق بیرحم و نامسلمان کی میآید.
هوش مصنوعی: از ستم یار مانند حلقهٔ گیسو پیچ و تاب خوردهام و از رنج مانند مویی لاغر شدهام و مانند زلفی که باد آشفتهاش کرده درهم و پریشانم؛ آن یار پریشانگیسو کی میآید.
هوش مصنوعی: ای حیلهگر، دلم را بردی به این وعده که از لبت شکر به من بدهی. دلم که به هر حال از دستم رفت، اما آن شکر وعدهداده هنوز کی به من میرسد.
هوش مصنوعی: سرم بر لبهٔ شمشیر رفت و جان و دلم از تن سیر شد. یاران و همراهان رفتند و دیر شده است؛ خسرو کی به آنان خواهد رسید.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
جانم رسید از غم به جان، گویی به جانان کی رسد؟
وز حد گذشت وین سر گذشت، آخر به پایان کی رسد؟
حالم صبا گر بشنود، حالی رسول من شود
لیکن چنین کو میرود افتان و خیزان کی رسد؟
من دور از آن جان و جهان، همچون تنیام بیروان
[...]
گل رفت حالی از چمن تا خود به بستان کی رسد
وز شوق رویش ناله و زاری به دستان کی رسد
گفتم به باد صبحدم بشتاب در رفتن ولی
افتان و خیزان می رود او نزد جانان کی رسد
چون نزد جانان می روی بعد از سلام از من بگوی
[...]
خونخواره راهی میروم تا خود به پایان کی رسد
پایی که این ره سر کند دیگر به دامان کی رسد
سهل است کار پای من گو در طلب فرسوده شو
این سر که من میبینمش لیکن به سامان کی رسد
گر چه توانی چارهام سهل است گو دردم بکش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.