هر که در پیش چشم روشن ماست
گوییا آفت دل و تن ماست
چشم ما گر نمی شود، ماناک
آن همان آفتاب روشن ماست
لاله ها می دمد ز خون دو چشم
گرد من آن بهار و گلشن ماست
غمزه زن جان من و گر میرم
غم مخور خون ما به گردن ماست
ما چو هندوی سومنات به عشق
بت پرستیم و دل برهمن ماست
گفتم از مهر سوخت خسرو، گفت
چند ازین ذره ها به روزن ماست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل معشوق را بلای جان، خورشید روشن چشم و بتی میداند که دلش چون برهمنی در سومنات او را میپرستد. از خون چشمانش لاله و گلشن میروید و حاضر است با غمزهٔ یار بمیرد و خونش را به گردن خود بگیرد. در بیت پایانی وقتی از سوختن خسرو در مهر یار سخن میگوید، معشوق با بینیازی پاسخ میدهد که چنین عاشقانی مانند ذرههای روزن، بیشمارند.
هوش مصنوعی: هر کسی که در برابر چشم روشن ما قرار میگیرد (یعنی معشوق زیبارو)، گویی بلای جان و دل و تن ماست.
هوش مصنوعی: اگر چشم ما بسته نمیشود و خواب به آن راه نمییابد، گویا از آن است که همان خورشید روشن ما، یعنی معشوق، در برابر آن است.
هوش مصنوعی: از خونی که از دو چشمم میریزد، گرداگردم لاله میروید؛ همین لالههای خونین، بهار و گلستان ما شده است.
هوش مصنوعی: ای معشوق، با غمزهات بر جان من تیر بزن و اگر مُردم غمی نداشته باش؛ خون ما به گردن خود ماست و تو گناهی نداری.
هوش مصنوعی: ما در عشق مانند هندوی بتکدهٔ سومنات بتپرستیم و دلمان برهمن (خادم و پرستندهٔ) این بت است؛ یعنی معشوق را چون بت میپرستیم.
هوش مصنوعی: به معشوق گفتم خسرو از مهر تو سوخت؛ پاسخ داد: چه بسیار از این ذرهها در روزن ما هست. با ایهام «مهر» به معنای عشق و خورشید، عاشقان بیشمار را به ذرههای معلق در پرتو خورشید تشبیه کرده که معشوق اعتنایی به آنان ندارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.