پذیرفت این دل ز عشقت خرابی
درآ در خرابی چو تو آفتابی
چه گویی دلم را که از من نترسی
ز دریا نترسد چنین مرغ آبی
منم دل سپرده برانداز پرده
که عمریست ای جان که اندر حجابی
چو پرده برانداخت گفتم دلا هی
به بیداریست این عجب یا به خوابی
بگفتم زمانی چنین باش پیدا
بگفتا که شاید ولی برنتابی
دلم صد هزاران سخن راند ز آن خوش
مرا گفت بشنو گر اهل خطابی
که گر او نه آبست باغ از چه خندد
وگر آتشی نیست چون دل کبابی
از این جنس باران و برقش جهان شد
در اسرار عشقش چو ابر سحابی
بگفتم خمش کن چو تو مست عشقی
مثال صراحی پر از خون نابی
دلا چند باشی تو سرمست گفتن
چو در عین آبی چه مست سرابی
بر این و بر آن تو منه این بهانه
تو خود را برون کن که خود را عذابی
من و ماست کهگل سر خم گرفته
تو بردار کهگل که خم شرابی
دلا خون نخسپد و دانم که تو دل
تو آن سیل خونی که دریا بیابی
بهانهست اینها بیا شمس تبریز
که مفتاح عرشی و فتاح بابی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده دل ویرانشده از عشق را به خورشیدِ معشوق میسپارد و از او میخواهد پرده را بردارد. معشوق جلوه میکند ولی میگوید عاشق تاب دیدار پیوسته را ندارد. سپس گفتوگویی میان گوینده و دلِ مست درمیگیرد که در آن دل به خاموشی و رها کردن «من و ما» فراخوانده میشود تا شراب درونش آشکار شود. غزل با خواندن شمس تبریز، کلید عرش و گشایندهٔ درها، پایان مییابد.
هوش مصنوعی: دل من به خاطر عشق تو ویرانی و خرابی را پذیرفت؛ پس به این ویرانه درآ، زیرا تو مانند خورشیدی و خورشید بر ویرانه هم میتابد.
هوش مصنوعی: به دلم چه میگویی که از من نترس؟ دل من مانند مرغابی است که هرگز از دریا نمیترسد؛ یعنی دل از دریای عشق تو هراسی ندارد.
هوش مصنوعی: من دلم را به تو سپردهام؛ پرده را کنار بزن، ای جان، که عمری است در پرده و پنهان ماندهای.
هوش مصنوعی: وقتی معشوق پرده را کنار زد، به دلم گفتم: هان ای دل، این شگفتی در بیداری است یا در خواب میبینی؟
هوش مصنوعی: به او گفتم مدتی همینگونه آشکار بمان. گفت: ممکن است، اما تو تاب دیدن آن را نداری.
هوش مصنوعی: دلم دربارهٔ آن خوبروی صدها هزار سخن گفت و به من گفت: اگر شایستهٔ شنیدن خطابی، گوش کن.
هوش مصنوعی: سخن دل این بود: اگر او آب زندگی نیست، باغ از چه میخندد و شکوفا میشود؟ و اگر آتش نیست، دل چرا مانند کباب میسوزد؟
هوش مصنوعی: جهان از چنین باران و برقی که از او میآید پدید آمده و پر شده است؛ و تو (ای دل) در رازهای عشق او مانند ابر بارانی هستی.
هوش مصنوعی: به دل گفتم: خاموش باش، چون تو مست عشقی و مانند صراحی پر از خون ناب هستی.
هوش مصنوعی: ای دل، تا کی سرمست سخن گفتن هستی؟ وقتی خود در میان آب حقیقت هستی، چرا شیفتهٔ سراب گفتار شدهای؟
هوش مصنوعی: گناه را به گردن این و آن نینداز و بهانه نیاور؛ خودت را از میان بردار، زیرا خود تو مایهٔ عذاب خودت هستی.
هوش مصنوعی: «من» و «ما» مانند کاهگلی است که سر خم را بسته است؛ این کاهگل را بردار، چون تو خود خمی پر از شراب هستی.
هوش مصنوعی: ای دل، خون آرام نمیگیرد و میدانم که تو دل هستی؛ تو همان سیل خونی که سرانجام به دریا میرسی.
هوش مصنوعی: این سخنان همه بهانه است؛ ای شمس تبریز، بیا که تو کلید عرش و گشایندهٔ درهای بسته هستی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
تو ای خاکدان پی برافراز آبی
نپائی گر ایوان افراسیابی
گر ایوان افراسیابی نپایی
ازیرا که پی بر نهاده به آبی
یکی بحر بی ساحلی بر غریقان
[...]
سخن گفت با خویش، دلوی بنخوت
که بی من، کس از چه ننوشیده آبی
ز سعی من، این مرز گردید گلشن
ز گلبرگ پوشید گلبن ثیابی
نیاسودم از کوشش و کار کردن
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.