ای آنک جان ما را در گلشکر کشیدی
چون جان و دل ببردی خود را تو درکشیدی
ما را چو سایه دیدی از پای درفتاده
جانا چو سرو سرکش از سایه سر کشیدی
چون سیل در کهستان ما سو به سو دوانه
اندر پیت تو خیمه سوی دگر کشیدی
تو آن مهی که هر کو آمد به خرمن تو
مانند آفتابش در کان زر کشیدی
کشتی ز رشک ما را باری چو اشک ما را
از چشم خود میفکن چون در نظر کشیدی
بر عاشقت ز صد سو از خلق زخم آید
از لطف و رحمت خود پیشش سپر کشیدی
یک قوم را به حیلت بستی به بند زرین
یک قوم را به حجت اندر سفر کشیدی
آوه که شد فضولی در خون چند گولی
رحمی بکن بر آن کش در شور و شر کشیدی
از چشم عاشقانت شب خواب شد رمیده
زیرا که بیدلان را وقت سحر کشیدی
ای عشق دل نداری تا که دلت بسوزد
خود جمله دل تو داری دل را تو برکشیدی
بس کن که نقل عیسی از بیخودی و مستی
در آخر ستوران در پیش خر کشیدی



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از معشوقی گله میکند که جان و دل او را با شیرینی ربود و سپس خود را پنهان کرد و هر بار که عاشق در پیاش دوید، از او دورتر شد. در کنار این گله، لطف معشوق را هم میستاید: هر که به او نزدیک شود زر میشود، عاشقش را در برابر زخم مردم پناه میدهد و هر گروهی را از راهی به سوی خود میکشد. شاعر از او رحم و نگهداشتن در نظرِ لطفش را میخواهد. در پایان خود را از ادامهٔ سخن باز میدارد، زیرا در مستی اسرار را پیش نااهلان گفته است.
هوش مصنوعی: ای کسی که جان ما را به شیرینیِ گلشکر کشاندی و کام ما را شیرین کردی، همین که جان و دل ما را بردی، خودت را پنهان کردی و کنار کشیدی.
هوش مصنوعی: ما را مانند سایه بر خاک افتاده و ناتوان دیدی. ای جان، تو مثل سروِ سرکش و بلند سرت را از این سایه دور کردی و به ما اعتنا نکردی.
هوش مصنوعی: ما مانند سیلی که در کوهستان به هر سو روان است، در جستوجوی تو به هر طرف میدویم، و تو هر بار خیمهات را به جای دیگری بردی.
هوش مصنوعی: تو آن ماهی هستی که هر کس به هالهٔ نورت درآمد، او را مانند خورشید که در معدن طلا میسازد، به کانِ زر بردی و طلا کردی؛ یعنی هر کس به تو نزدیک شد، گوهرش ارزشمند و ناب شد.
هوش مصنوعی: ما را از غیرت و حسادت کشتی. دستکم اکنون که ما را در نظر آوردهای، ما را مانند اشک از چشمت نینداز و از نظر لطفت دور نکن.
هوش مصنوعی: از صد سو از مردم بر عاشق تو زخم و آزار میرسد، و تو از لطف و رحمت خودت سپری پیش او گرفتی و نگهش داشتی.
هوش مصنوعی: گروهی را با تدبیر و حیله در بندِ زرین، یعنی با نعمت و دلبستگیهای خوشایند، گرفتار کردی، و گروهی دیگر را با دلیل و برهان به سفر و سلوک کشاندی.
هوش مصنوعی: افسوس که فضولی و کنجکاوی بیجا باعث ریخته شدن خون چند نادان شد. بر کسی که او را به آشوب و فتنهٔ عشق کشاندی رحم کن.
هوش مصنوعی: خواب شبانه از چشم عاشقانت گریخته است، زیرا دلباختگان را هنگام سحر به سوی خودت کشیدی و آنان در سحر بیدار و مشغول تو هستند.
هوش مصنوعی: ای عشق، تو دلی نداری که بر ما بسوزد و رحم کند. همهٔ دلها در دست توست و دلِ ما را تو بیرون کشیدی و بردی.
هوش مصنوعی: شاعر خطاب به خودش میگوید: بس کن، زیرا از بیخودی و مستی، نُقل و خوراکِ روحانیِ عیسی را به آخور چارپایان و پیش خر بردی؛ یعنی اسرار را برای نااهلان گفتی.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.