فرح آباد من آنجاست که جانان آنجاست
اشرف آنجاست که آن سرو خرامان آنجاست
عیش ما نیست چو بلبل به بهاران موقوف
هر کجا لاله رخی هست گلستان آنجاست
گر کشد دل به خرابات مرا، معذورم
سر فارغ، دل بی غم، لب خندان آنجاست
می کند خنده سوفار، دل از پیکانش
عیش فرش است در آن خانه که مهمان آنجاست
هر شبستان که در او روی عرقناکی هست
من دلسوخته را چشمه حیوان آنجاست
ای صبا در حرم زلف چو محرم شده ای
به ادب باش که دلهای پریشان آنجاست
نیست بی شور جنون عالم گل را نمکی
من و آن شهر که دیوانه فراوان آنجاست
دل چو بی عشق شود هیچ کم از زندان نیست
چاه، مصرست اگر یوسف کنعان آنجاست
در دل مور ز تنگی به حقارت منگر
که نهانخانه اقبال سلیمان آنجاست
دل تنگی که در او راه ندارد دنیا
بی سخن، خلوت پنهانی جانان آنجاست
ای که مشغول به سنجیدن مرده شده ای
دست بردار ازین کار، که میزان آنجاست
از صفای در و دیوار گلستان صائب
می توان یافت که آن نو گل خندان آنجاست



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزل بر ردیف «آنجاست» استوار است و میگوید ارزش هر جا به حضور معشوق و عشق در آن است: فرحآباد و اشرف و گلستان و میخانه همانجایی است که یار هست. شاعر با نمونههایی چون چاه یوسف و دل مور، نشان میدهد که جای تنگ و حقیر نیز با حضور عشق ارجمند میشود. دلِ رها از دنیا را خلوتگاه جانان میداند و در پایان، صفای گلستان را نشانهٔ حضور آن نوگل خندان میشمارد.
هوش مصنوعی: فرحآباد من، یعنی جای شادی من، همان جایی است که معشوق آنجاست. اشرف، یعنی برترین جا، همان جایی است که آن یار سروقامتِ خرامان آنجاست. فرحآباد و اشرف نام دو کاخ و شهر صفوی در مازندراناند و شاعر با معنای لغوی آنها نیز بازی کرده است.
هوش مصنوعی: شادی ما مانند شادی بلبل به فصل بهار بسته نیست. هر جا زیبارویی لالهرخ باشد، گلستان ما همانجاست.
هوش مصنوعی: اگر دلم مرا به میخانه بکشاند، معذورم؛ زیرا سرِ آسوده، دلِ بیغم و لبِ خندان در آنجا یافت میشود.
هوش مصنوعی: پیکان تیر یار در دل نشسته و مهمان دل شده است. از این رو انتهای شکافدار تیر (سوفار) که بیرون مانده، گویی از شادی دل میخندد؛ چون در خانهای که چنین مهمانی دارد، بساط عیش گسترده است.
هوش مصنوعی: هر خلوتسرایی که چهرهٔ عرقکردهٔ یاری در آن باشد، برای منِ دلسوخته همان چشمهٔ آب حیات است.
هوش مصنوعی: ای باد صبا، اکنون که به حریم زلف یار راه یافتهای و محرم شدهای، ادب نگه دار؛ زیرا دلهای پریشان عاشقان در آن زلف جای دارند.
هوش مصنوعی: جهان خاکی بی شور دیوانگی هیچ نمک و لطفی ندارد. من شهری را میخواهم که دیوانه در آن فراوان باشد.
هوش مصنوعی: دلی که از عشق خالی باشد چیزی کمتر از زندان نیست. اما اگر یوسف کنعانی در چاه باشد، همان چاه مصر است؛ یعنی حضور عشق و معشوق، تنگنا را به سرزمین عزت بدل میکند.
هوش مصنوعی: دل مور را به سبب تنگی و کوچکیاش خوار مشمار؛ زیرا راز بخت و شکوه سلیمان در همانجا نهفته است. این بیت به داستان مور و سلیمان اشاره دارد.
هوش مصنوعی: دلِ تنگی که دنیا را در آن راهی نیست، بیگمان خلوتگاه پنهانی معشوق است.
هوش مصنوعی: ای کسی که سرگرم سنجیدن و داوری دربارهٔ مردگان شدهای، از این کار دست بکش؛ زیرا ترازوی سنجش اعمال در آن جهان است و داوری کار تو نیست.
هوش مصنوعی: صائب، از صفا و طراوت در و دیوار گلستان میتوان دریافت که آن نوگل خندان، یعنی معشوق، در آنجاست.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.