هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل است
در جگرخاری که اینجا بشکند آنجا گل است
انبساط ماست موقوف گشاد کار خلق
فتح بابی هر که را رو می دهد ما را گل است
هر که با نیکان نشیند رنگ نیکان بر کند
چون ز می سیراب گردد پنبه مینا گل است
می پرستان در خزان عیش بهاران می کنند
قلقل میناست بلبل، باده حمرا گل است
پرده بیگانگی نبود میان حسن و عشق
در حریم بیضه بلبل گرم صحبت با گل است
قدر خاک افتاده را سرگشتگان دانند چیست
نقش پا گمراه را در دامن صحرا گل است
هست با هر داغ من پیوند خاصی عشق را
برگ برگ این چمن پیش چمن پیرا گل است
صحبت روشن ضمیران سرخ رویی بر دهد
شاخ مرجان در کنار بحر سر تا پا گل است
از فروغ شمع صائب نیست غم پروانه را
رهنورد شوق را آتش به زیر پا گل است



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «گل است» نشان میدهد که رنج و سختی در نگاه عاشق و اهل دل به گل و شادی بدل میشود. صائب از تبدیل خار امروز به گل فردا، شادی از گشایش کار دیگران، اثر همنشینی با نیکان و روشندلان، و پیوند ازلی حسن و عشق سخن میگوید. در پایان، پروانه و رهرو شوق را مثال میآورد که آتش را چون گل زیر پا میبینند.
هوش مصنوعی: هر رنج و سختیای که امروز بر دلت سنگینی میکند، فردا (در آخرت یا آینده) به گل و شادی بدل میشود. خاری که در این دنیا در جگر بشکند، در آن جهان گل میشود.
هوش مصنوعی: گشادهدلی و شادی ما به گشایش کار مردم بسته است. هر گاه برای کسی دری گشوده شود و کارش سامان یابد، برای ما همچون شکفتن گل است.
هوش مصنوعی: هر کس با نیکان همنشین شود، رنگ و خوی آنان را میگیرد؛ چنانکه پنبهای که در دهانهٔ مینا از شراب سیراب شود، سرخ و همچون گل میشود.
هوش مصنوعی: بادهپرستان حتی در پاییز هم عیش بهاری دارند؛ زیرا صدای قلقل شیشهٔ شراب برایشان بلبل است و شراب سرخ برایشان گل.
هوش مصنوعی: میان حسن و عشق پردهٔ بیگانگی نیست؛ بلبل حتی پیش از بیرون آمدن از تخم، در درون آن با گل گرم گفتوگوست. یعنی پیوند عاشق و معشوق ازلی است.
هوش مصنوعی: ارزش افتادگان و خاکساران را سرگشتگان میدانند؛ برای گمکردهٔ راه در بیابان، ردّ پایی بر خاک به اندازهٔ گل ارزشمند و دلپذیر است.
هوش مصنوعی: عشق با هر یک از داغهای دل من پیوندی ویژه دارد؛ همانگونه که برای باغبان هر برگِ این باغ ارزش گل را دارد.
هوش مصنوعی: همنشینی با روشندلان آدمی را سرافراز و سرخرو میکند؛ چنانکه شاخهٔ مرجان در کنار دریا سراپا سرخ و همچون گل است.
هوش مصنوعی: صائب، پروانه از شعلهٔ شمع غمی ندارد؛ برای رهرو مشتاق، آتش زیر پایش مانند گل است.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.