گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ما
کار با اطفال چون افتاد مجنونیم ما
سرو آزادیم، ما را حاجت پیوند نیست
هر که از ما بگذرد چون آب، ممنونیم ما
نارسایی باده ما را ز دوران مانع است
گر حصاری در خم تن چون فلاطونیم ما
چشمه کوثر نمی سازد دل ما را خنک
تشنه بوسی از آن لبهای میگونیم ما
از حجاب عشق نتوانیم بالا کرد سر
در تماشاگاه لیلی بید مجنونیم ما
شکوه ما نعل وارونی است از بیداد چرخ
ورنه از غمخانه افلاک بیرونیم ما
در وجود خاکسار ما به چشم کم مبین
کز سویدا نقطه پرگار گردونیم ما
چون صدف گر آبرو را با گهر سودا کنیم
پیش طبع بی نیاز خویش مغبونیم ما
روح ما از پیکر خاکی است دایم در عذاب
در ضمیر خاک زندانی چو قارونیم ما
از دم تیغ است پشت تیغ بی آزارتر
هر که می گرداند از ما روی، ممنونیم ما
باعث سرسبزی باغیم در فصل خزان
در ریاض آفرینش سرو موزونیم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: گوینده در این غزل از خود تصویری از آزادگی، بینیازی و عزت نفس میسازد: مانند سرو از پیوند با دیگران بینیاز است، آبرو را با گوهر عوض نمیکند و از رویگرداندن مردم ممنون است. در کنار این، از عشق و تشنگی به لب معشوق و شرم عاشقانه سخن میگوید و روح خود را گرفتار زندان تن میداند. سرانجام خود را، با وجود ظاهر خاکسار، مرکز پرگار آسمان و سرو همیشهسبز باغ آفرینش میخواند.
هوش مصنوعی: هرچند در عقل و وقار مانند افلاطون سنگین و استواریم، وقتی سروکارمان با کودکان میافتد مانند مجنون دیوانه میشویم. اشاره به سنگ زدن کودکان به دیوانگان است و شاید کنایه از معشوقان کمسال باشد.
هوش مصنوعی: ما مانند سرو آزادهایم و به پیوند و وابستگی به دیگران نیازی نداریم. هر کس مثل آب از کنار ما بگذرد و ما را رها کند، از او سپاسگزاریم.
هوش مصنوعی: اگر مانند افلاطون در خمِ تن گوشه گرفته و محصوریم، به این سبب است که بادهٔ وجود ما هنوز پخته و رسیده نیست و این خامی ما را از گردش جام و دور روزگار بازمیدارد.
هوش مصنوعی: حتی چشمهٔ کوثر هم دل سوختهٔ ما را خنک نمیکند؛ ما فقط تشنهٔ بوسهای از آن لبهای میرنگ معشوقیم.
هوش مصنوعی: از شرم و حجابی که عشق در ما پدید آورده نمیتوانیم سر بلند کنیم. در جایی که لیلی را تماشا میکنند، مانند بید مجنون سر به زیر افکندهایم.
هوش مصنوعی: شکایت ما از ستم فلک فقط نیرنگی برای گمراه کردن دیگران است، مانند نعل وارونه. وگرنه ما در حقیقت از این غمخانهٔ آسمانها بیرون و آزادیم.
هوش مصنوعی: به وجود خاکسار و فروتن ما به چشم حقارت نگاه نکن، زیرا دانهٔ سیاه دل ما نقطهٔ مرکزی پرگار آسمان است و آسمان بر گرد ما میچرخد.
هوش مصنوعی: اگر مانند صدف آبروی خود را با مروارید معامله کنیم، در نظر طبع بینیاز خود زیان کرده و فریب خوردهایم؛ یعنی آبرو از هر گوهری گرانتر است.
هوش مصنوعی: روح ما همیشه از این تن خاکی در رنج است. ما مانند قارون که در زمین فرو رفت، در دل خاک زندانی هستیم.
هوش مصنوعی: پشت شمشیر از لبهٔ آن کمآزارتر است. پس هر کس از ما روی بگرداند و پشت کند، از او سپاسگزاریم، چون از آزارش در امان ماندهایم.
هوش مصنوعی: ما حتی در فصل پاییز مایهٔ سرسبزی باغیم. در باغ آفرینش مانند سرو موزون و همیشهسبزیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.