خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ما
گل به دامن بر سر دیوانه می ریزیم ما
قطره گوهر می شود در دامن بحر کرم
آبروی خویش در میخانه می ریزیم ما
در خطرگاه جهان فکر اقامت می کنیم
در گذار سیل، رنگ خانه می ریزیم ما
در دل ما شکوه خونین نمی گردد گره
هر چه در شیشه است، در پیمانه می ریزیم ما
در بساط ما چو ابر نوبهاران بخل نیست
هر چه می آید به کف، رندانه می ریزیم ما
انتظار قتل نامردی است در آیین عشق
خون خود چون کوهکن مردانه می ریزیم ما
درد خود را می کنیم اظهار پیش عاقلان
در زمین شور دایم دانه می ریزیم ما
هر چه نتوانیم با خود برد ازین عبرت سرا
هست تا فرصت، برون از خانه می ریزیم ما
بس که سختی دیده ایم از زندگانی چون شرار
خرده جان را سبکروحانه می ریزیم ما
تلخکام از نخل بارآور گذشتن مشکل است
سنگ چون اطفال بر دیوانه می ریزیم ما
خوشه امید ما خواهد به گردون سر کشید
در زمین خاکساری دانه می ریزیم ما
همت ما را نظر بر کاسه دریوزه نیست
بحر جای قطره در پیمانه می ریزیم ما
در حریم زلف اگر نگشاید از ما هیچ کار
آبی از مژگان به دست شانه می ریزیم ما
می شود معشوق عاشق چون کند قالب تهی
شمع از خاکستر پروانه می ریزیم ما
ریزش ما را نظر صائب به استحقاق نیست
پیش هر مرغی که باشد دانه می ریزیم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: غزلی با ردیف «میریزیم ما» که در آن صائب منش عاشقان رند را وصف میکند: خوار داشتن عقل و گرامی داشتن جنون، بخشش بیدریغ مانند ابر بهار، و جانبازی دلیرانه مانند فرهاد. در میانه به غفلت آدمی در جهان ناپایدار و بیحاصلی گفتن درد با عاقلان اشاره میکند. پایان غزل بر بخشش بیتوجه به شایستگی گیرنده تأکید دارد.
هوش مصنوعی: ما به خردمندان و عاقلان آزار میرسانیم و خار در پیراهنشان میریزیم، اما بر سر دیوانگانِ عشق گل نثار میکنیم. یعنی عقل را خوار میداریم و جنون عاشقانه را گرامی.
هوش مصنوعی: چنانکه قطره در دامن دریای بخشنده به گوهر بدل میشود، ما نیز آبروی خود را در میخانه میریزیم تا در آنجا ارزشی والاتر بیابد.
هوش مصنوعی: در این جهانِ پرخطر که گذرگاه سیل فناست، به فکر ماندن هستیم و در مسیر سیل خانه میسازیم؛ یعنی از ناپایداری دنیا غافلیم.
هوش مصنوعی: گلایهٔ خونین در دل ما گره نمیشود و پنهان نمیماند؛ هرچه در دل داریم آشکارا بیرون میریزیم، چنانکه هرچه در شیشه است در پیمانه ریخته میشود.
هوش مصنوعی: در سفرهٔ ما مانند ابر بهاری بخل نیست؛ هرچه به دستمان میرسد بیپروا و رندانه میبخشیم.
هوش مصنوعی: در آیین عشق، منتظر ماندن تا دیگری ما را بکشد نامردی است؛ ما مانند فرهاد کوهکن، خود دلیرانه خون خویش را میریزیم.
هوش مصنوعی: اینکه درد عشق خود را پیش عاقلان بازگو میکنیم، مانند آن است که همیشه در زمین شوره دانه بکاریم؛ کاری بیثمر.
هوش مصنوعی: هرچه را که نمیتوان از این دنیای عبرتآموز با خود برد، تا فرصت هست از خانه بیرون میریزیم و از آن دل میکنیم.
هوش مصنوعی: از بس در زندگی مانند جرقه سختی کشیدهایم، اندک جانی را که داریم سبک و بیدریغ نثار میکنیم.
هوش مصنوعی: گذشتن با کام تلخ از کنار درخت پربار دشوار است؛ از این رو ما هم مانند کودکان که به دیوانه سنگ میزنند، سنگ میپرانیم. دیوانهٔ عشق چون درخت میوهدار است که سنگ میخورد.
هوش مصنوعی: ما در زمین فروتنی و خاکساری دانه میکاریم و امید داریم خوشهٔ آرزوی ما تا آسمان سر برکشد؛ یعنی فروتنی مایهٔ سربلندی است.
هوش مصنوعی: همت بلند ما به کاسهٔ گدایی چشم ندارد؛ به جای قطره، دریا را در پیمانه میریزیم و بزرگ میبخشیم.
هوش مصنوعی: اگر در حریم زلف معشوق کاری از دست ما برنیاید، دستکم با اشک مژگان به دست شانه آب میریزیم و خدمتگزار شانهٔ زلف او میشویم.
هوش مصنوعی: وقتی عاشق جان میسپارد، معشوق عاشق او میشود؛ چنانکه ما از خاکستر پروانه شمع میسازیم. یعنی فنای عاشق او را به مقام معشوقی میرساند.
هوش مصنوعی: ای صائب، بخشش ما به شایستگی گیرنده نظر ندارد؛ پیش هر مرغی که باشد دانه میریزیم و به همه میبخشیم.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
خار در پیراهن فرزانه میریزیم ما
گل به دامن بر سر دیوانه میریزیم ما
قطره گوهر میشود در دامن بحر کرم
آبروی خویش در میخانه میریزیم ما
در خطرگاه جهان فکر اقامت میکنیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.