اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم ما
در زمین شور دایم دانه می ریزیم ما
از کمین گریه ما ای فلک غافل مشو
بی خبر چون سیل در ویرانه می ریزیم ما
قطره گوهر می شود چون واصل دریا شود
آبروی خویش در میخانه می ریزیم ما
بر سر آب روان زندگانی چون حباب
ساده لوحی بین که رنگ خانه می ریزیم ما
نیست در طینت جدایی عاشق و معشوق را
شمع از خاکستر پروانه می ریزیم ما
مرد سیلاب گرانسنگ حوادث نیستیم
رخت هستی را برون زین خانه می ریزیم ما
خاطری معمور کردن، از دو عالم خوشترست
گنج را در دامن ویرانه می ریزیم ما!
تا مگر مرغ همایونی شکار ما شود
پیش هر مرغی که باشد دانه می ریزیم ما
پیش ازان دم کز نصیحت عیش ما سازند تلخ
زهر خود بر مردم فرزانه می ریزیم ما
یا در آن زلف پریشان جای خود وا می کنیم
یا به خاک ره ز دست شانه می ریزیم ما
دیگران ز افسانه می ریزند صائب رنگ خواب
سرمه بیداری از افسانه می ریزیم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «میریزیم ما» حال عاشقی را وصف میکند که اشکش در برابر عاقلان بیثمر است، اما گریهاش چون سیل ویرانگر است. شاعر از آبروریزی در میخانه برای رسیدن به گوهر شدن، از ناپایداری زندگی، از جداییناپذیری عاشق و معشوق و از برتری آباد کردن دلها سخن میگوید. در پایان، صائب خود را از دیگران جدا میکند که افسانه آنان را به خواب میبرد، ولی او را بیدار میکند.
هوش مصنوعی: ما پیش خردمندان و اهل عقل اشک میریزیم و این کار مانند پاشیدن دانه در زمین شورهزار بیحاصل است؛ چون عاقلان دردِ عشق را درنمییابند.
هوش مصنوعی: ای آسمان، از گریهای که در کمین داریم غافل مباش؛ ما ناگهان و بیخبر مانند سیل بر ویرانه فرومیریزیم و آن را از جا میکنیم.
هوش مصنوعی: قطره وقتی به دریا برسد گوهر میشود؛ ما نیز آبروی خود را در میخانه میریزیم تا با پیوستن به دریای عشق و مستی ارزشی گرانبها بیابیم.
هوش مصنوعی: ما مانند حباب بر روی آب روانِ زندگی که پایدار نیست بنای خانه میگذاریم؛ ببین چه سادهلوحیم که بر چیزی ناپایدار خانه میسازیم.
هوش مصنوعی: در سرشت عاشق و معشوق جدایی نیست؛ چنانکه ما از خاکستر پروانهٔ سوخته، شمع را دوباره میسازیم و این دو را یکی میکنیم.
هوش مصنوعی: ما تاب ایستادگی در برابر سیل سنگین حوادث را نداریم، از این رو پیش از رسیدن سیل، بار هستی خود را از این خانهٔ دنیا بیرون میریزیم و از آن دل میکنیم.
هوش مصنوعی: آباد کردن یک دل از هر دو جهان خوشتر است؛ پس ما گنج خود را در دامن دلهای ویران میریزیم تا آنها را آباد کنیم.
هوش مصنوعی: به این امید که شاید پرندهٔ خجستهٔ همای سعادت به دام ما بیفتد، پیش هر پرندهای دانه میپاشیم؛ یعنی با همه نیکی میکنیم تا شاید یکی از آنان صاحبدلی بلندمرتبه باشد.
هوش مصنوعی: پیش از آنکه خردمندان با پند و نصیحت شادی ما را تلخ کنند، ما خود زهر خویش را بر آنان میریزیم و پیشدستی میکنیم.
هوش مصنوعی: ما یا مانند تار مو در زلف پریشان یار جایی برای خود باز میکنیم، یا مثل موی کندهشده از دست شانه به خاک راه میافتیم؛ میان وصل و نابودی راه دیگری نداریم.
هوش مصنوعی: صائب، دیگران با شنیدن افسانه خوابآلوده میشوند، اما ما از افسانه سرمهٔ بیداری میگیریم؛ یعنی قصهها ما را هوشیار و بیدار میکنند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
خار در پیراهن فرزانه میریزیم ما
گل به دامن بر سر دیوانه میریزیم ما
قطره گوهر میشود در دامن بحر کرم
آبروی خویش در میخانه میریزیم ما
در خطرگاه جهان فکر اقامت میکنیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۲ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.