از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟
چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما
تا غبار خط او را در نظر داریم ما
منت روی زمین بر چشم تر داریم ما
فکر ما هر روز گردد یک سر و گردن بلند
تا نهال قد او را در نظر داریم ما
خار دامن می شود رنگ سبک پرواز را
چون ازان مژگان گیرا چشم برداریم ما؟
لاله زاری می شود عالم، اگر بیرون دهیم
داغهایی کز تو پنهان در جگر داریم ما
می کند ما را ز روی تلخ دریا بی نیاز
قطره آبی که در دل چون گهر داریم ما
نیست جود ساقی تردست، موقوف سؤال
چون سبو دست طلب در زیر سر داریم ما
همت ما می زند پر در فضای لامکان
بیضه افلاک را در زیر پر داریم ما
عالم آسوده را دریای پرشورش کند
از دل بی تاب خود گر دست برداریم ما
بر لب خاموش ما انگشت گستاخی مزن
تیغ ها پوشیده در زیر سپر داریم ما
موج دریا گرچه تردست است در حل حباب
در گشاد عقده ها دست دگر داریم ما
نیست آسان ترک می صائب خمارآلود را
از لب میگون او چون چشم برداریم ما؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل از دلبستگی عاشق به معشوقی چون یوسف آغاز میشود که در سفر است. شاعر از ناتوانی خود در چشم برداشتن از خط و قامت و مژگان و لب یار میگوید و داغهای پنهان عشق را برمیشمارد. در میانهٔ غزل به ستایش بینیازی، همت بلند و سکوتِ پرمعنای خود میپردازد. در پایان، به همان دلبستگی به لب میگون معشوق بازمیگردد.
هوش مصنوعی: چگونه میتوانیم چشم از گرد و غبار کاروان برداریم، در حالی که عزیزی همچون یوسف (ماه کنعان) در سفر داریم؟ عاشق چشمبهراه بازگشت معشوقِ مسافر است.
هوش مصنوعی: از وقتی که موی تازهرستهٔ رخسار او را که به غبار میماند در نظر داریم، چشم گریانِ ما بر روی زمین منت دارد، زیرا با اشک خود خاک را آبیاری میکند. تصویر غبار و چشم تر با هم مرتبط است.
هوش مصنوعی: تا وقتی قامت بلند معشوق را که چون نهالی است پیش چشم داریم، اندیشهٔ ما هر روز بلندتر و والاتر میشود.
هوش مصنوعی: رنگِ سبکپرواز هم در آن مژگانِ گیرا گیر میکند، همانگونه که خار دامن را میگیرد؛ پس ما چگونه میتوانیم از آن مژگان چشم برداریم؟
هوش مصنوعی: اگر داغهایی را که از عشق تو پنهانی در جگر داریم آشکار کنیم، همهٔ جهان از سرخی آنها لالهزار میشود.
هوش مصنوعی: آن قطره آبی که مانند مروارید در دل نگه داشتهایم، ما را از روی ترش و تلخِ دریا بینیاز میکند؛ یعنی گوهر درون ما را از منت بزرگان بینیاز کرده است.
هوش مصنوعی: بخشش ساقیِ گشادهدست به درخواست وابسته نیست؛ ما مانند سبو دستِ طلب را زیر سر گذاشتهایم و بیآنکه بخواهیم بهره میبریم.
هوش مصنوعی: همت بلند ما در عالمِ بیمکان پرواز میکند و افلاک را چون تخمی زیر بال خود داریم.
هوش مصنوعی: اگر از دل بیقرار خود دست برداریم و آن را رها کنیم، جهانِ آرام را به دریایی پرآشوب بدل میکند.
هوش مصنوعی: گستاخانه انگشت بر لب خاموش ما نزن و ما را نیازمای؛ ما زیر سپرِ سکوت، شمشیرهای پنهان داریم، یعنی سخنان تیز در پسِ خاموشی نهفته است.
هوش مصنوعی: اگرچه موج دریا در گشودن حباب چیرهدست است، ما در گشودن گرهها و دشواریها مهارت دیگری داریم.
هوش مصنوعی: صائبِ خمارزده نمیتواند بهآسانی از می دست بکشد؛ چگونه میتوانیم از لب سرخ و میگون معشوق چشم برداریم؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟
چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما
بسکه از ساز ضعیفیها خبر داریم ما
چنگ میگردیم اگر یک ناله برداریم ما
عاشقان را صندل آسودگی دردسرست
تا به سر، دردی نباشد، دردسر داریم ما
ازکمال ما ممیپرسیکه چون آه حباب
[...]
از هجوم اشک بر دریا گذر داریم ما
ریشه نخل امید از چشم تر داریم ما
بس که باشد جنس ما را گرمی بازار غم
گوییا دکانی از سنگ شرر داریم ما!
رهروان عشق را زاد دگر در کار نیست
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.