با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ما
همچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما
سنگ راه هیچ کس از خاکساری نیستیم
زیر پای رهنوردان راه همواریم ما
با هزاران چشم می جوییم عیب خویش را
چون رسد نوبت به عیب خلق، ستاریم ما
خودفروشی پیشه ما نیست چون بی مایگان
بی نیاز از ناز بی جای خریداریم ما
زیب مردان از خودآرایی نظر پوشیدن است
گه به بند جامه، گه در قید دستاریم ما
گر به پا، درد سر آن آستان کم می دهیم
از ره اخلاص دستی در دعا داریم ما
حرف بی جا از لب ما کم تراوش می کند
بی سؤال از گفتگو خامش چو کهساریم ما
نیست چون طاوس چشم ما به بال و پر ز پا
عیب خود را در نظر بیش از هنر داریم ما
کارفرمایی چو شیرین در جهان تلخ نیست
ورنه چون فرهاد دستی در هنر داریم ما
آنچه ما از دل سیاهی با جوانی کرده ایم
هر چه با ما می کند پیری سزاواریم ما
از صفای سینه ما گرچه داغ است آفتاب
در میان زنگیان آیینه تاریم ما
تلخکامان را به شیرینی دهن خوش می کنیم
در زمین شور بیش از پاک می باریم ما
تا رسیدن باده را با خم مدارا لازم است
ورنه از زندان جسم تیره بیزاریم ما
روی ما را سرخ خواهد کرد صائب روز حشر
آل تمغایی که از آل عبا داریم ما



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: صائب در این غزل از زبان «ما» صفات اخلاقی خود را برمیشمارد: فروتنی، عیبجویی از خویش و پوشاندن عیب دیگران، بینیازی از خودفروشی، خاموشی بجا و نیکی به نیازمندان. در میانه به گناهان جوانی و ناقدری اهل زمانه نیز اعتراف و گلایه میکند و تن را زندانی میداند که تا پختگی جان باید تحملش کرد. در پایان، امید رستگاری خود را به محبت اهل بیت پیوند میدهد.
هوش مصنوعی: ما با آنکه ظاهراً زمینگیر و ساکنیم، مانند آسمان پرشتاب در حرکتیم؛ همچون نقطهٔ مرکز پرگار هم پابرجاییم و هم گردنده. یعنی جسم ما ساکن است و جان ما در سیر.
هوش مصنوعی: به سبب فروتنی و خاکساری، مانع راه هیچکس نمیشویم؛ بلکه زیر پای رهروان همچون راهی هموار هستیم.
هوش مصنوعی: عیب خودمان را با هزار چشم جستجو میکنیم، اما وقتی نوبت به عیب مردم میرسد، پوشانندهٔ آنها هستیم.
هوش مصنوعی: ما مانند فرومایگان کارمان خودفروشی و خودنمایی نیست و از ناز بیجای خریداران بینیازیم.
هوش مصنوعی: آرایش مردان در این است که از خودآرایی چشم بپوشند؛ اما ما هنوز گاه گرفتار بند جامه و گاه اسیر قید دستاریم، یعنی هنوز از ظاهرآرایی رها نشدهایم.
هوش مصنوعی: اگر با رفتوآمد پیاپی کمتر به آن درگاه زحمت میدهیم، از سر اخلاص همواره دستی به دعا برای آن داریم.
هوش مصنوعی: سخن نابجا کمتر از لب ما بیرون میآید؛ تا از ما نپرسند مانند کوه خاموشیم، چنانکه کوه نیز تنها در پاسخ صدا، پژواک میدهد.
هوش مصنوعی: ما مانند طاووس نیستیم که به بال و پر زیبای خود بنازیم و از پای زشتش غافل باشیم؛ بلکه عیب خود را بیشتر از هنرمان در نظر داریم.
هوش مصنوعی: در این جهان تلخ، سفارشدهنده و دلبری مانند شیرین وجود ندارد؛ وگرنه ما نیز همچون فرهاد در هنر دستی توانا داریم.
هوش مصنوعی: به سبب گناهانی که از سیهدلی در جوانی کردهایم، سزاوار هر رنجی هستیم که پیری بر ما وارد میکند.
هوش مصنوعی: هرچند آفتاب از روشنی و صفای سینهٔ ما حسرت میبرد، اما در میان مردم تیرهدل مانند آینهای در میان زنگیان، تیره و بیقدر به نظر میآییم.
هوش مصنوعی: کام تلخکامان را با شیرینی خوش میکنیم و مانند باران، بر زمین شورهزار بیش از زمین پاک میباریم؛ یعنی به نیازمندان و بدان بیشتر نیکی میکنیم.
هوش مصنوعی: شراب تا به پختگی برسد ناگزیر باید با خم مدارا کند؛ ما نیز به همین سبب تن را تحمل میکنیم، وگرنه از زندان جسم تیره بیزاریم.
هوش مصنوعی: صائب، نشان و مهر محبتی که از خاندان آل عبا (اهل بیت پیامبر) داریم، در روز قیامت ما را سرافراز و روسفید خواهد کرد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
ناامیدی بردهد اشکی که می باریم ما
رزق قانون می شود تخمی که می کاریم ما
هر که پا کج می گذارد ما دل خود می خوریم
شیشه ناموس عالم در بغل داریم ما
در شکار شوخ چشمان دست و پا گم می کنیم
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
مرتبسازی حاشیهها: محبوبترین | جدیدترین | قدیمیترین
تا به حال ۳ حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.