چهره ات گل در گریبان می کند آیینه را
طره ات سنبل به دامان می کند آیینه را
از سر زانو اگر یک دم گذاری بر زمین
دل تپیدن سنگباران می کند آیینه را
طوطی از شرم صفای روی او، از بال و پر
در لباس زنگ پنهان می کند آیینه را
در دل و در دیده ما گر نگنجد دور نیست
عرض حسنش تنگ میدان می کند آیینه را
جبهه واکرده آن دلبر آیینه رو
تنگ بر طوطی چو زندان می کند آیینه را
طوطی ما را کند آیینه گر شیرین زبان
نطق ما هم شکرستان می کند آیینه را
کیست تا آراید او را، کز حجاب عارضش
در بغل مشاطه پنهان می کند آیینه را
می شود پاک از قبول نقش، لوح ساده اش
گر چنین روی تو حیران می کند آیینه را
ساده لوحان زود برگردند از آیین خویش
آن فرنگی، کافرستان می کند آیینه را
گرچه از آیینه طوطی می شود صاحب سخن
طوطی آن خط، سخندان می کند آیینه را
آفتاب بی زوال عارض او از شکوه
همچو صبح از سینه چاکان می کند آیینه را
منت خشک و جبین تلخ آب زندگی
بر سکندر آب حیوان می کند آیینه را
می زنم صائب من از شوق لبش بر سینه سنگ
لعل میگونش بدخشان می کند آیینه را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل سراسر مضمونپردازی دربارهٔ رابطهٔ آینه با روی معشوق است. چهره، زلف، خط و لب یار هر بار آینه را به چیزی دیگر بدل میکنند: گلستان، زندان طوطی، کافرستان، سینهچاک و بدخشان. شاعر با بهرهگیری از باورهایی چون سخنآموزی طوطی در برابر آینه و نسبت آینه با اسکندر، برتری زیبایی یار را بر آینه نشان میدهد. در پایان، صائب از شوق لب یار سنگ بر سینه میزند.
هوش مصنوعی: بازتاب چهرهٔ تو در آینه چنان است که گویی آینه گل در گریبان دارد، و بازتاب زلف تو دامن آینه را پر از سنبل میکند.
هوش مصنوعی: اگر آینه را حتی لحظهای از روی زانوی خود بر زمین بگذاری، بیتابی و تپش دلِ آینه از دوری تو چنان سخت است که گویی آن را سنگباران کردهاند.
هوش مصنوعی: طوطی که با آینه سخن میآموزد، از شرم پاکی و روشنی روی یار، آینه را با بال و پر سبز خود میپوشاند؛ گویی آن را در جامهٔ زنگار پنهان میکند، چون آینه در برابر روی او تیره به نظر میآید.
هوش مصنوعی: اگر او در دل و چشم ما نگنجد عجیب نیست، زیرا جلوهٔ زیباییاش حتی آینه را هم برای خود میدانی تنگ میکند.
هوش مصنوعی: پیشانی گشاده و روشن آن دلبرِ آینهروی، آینه را برای طوطی همچون زندانی تنگ میکند؛ یعنی طوطی دیگر به آینه دل نمیبندد و آینهٔ واقعی را روی یار میداند.
هوش مصنوعی: اگر آینه طوطیِ وجود ما را شیرینسخن کند، سخن ما نیز در عوض آینه را شکرستان میسازد؛ یعنی شیرینی گفتار ما به آینه بازمیگردد.
هوش مصنوعی: چه کسی میتواند او را بیاراید؟ آرایشگر از شرمِ روی او آینه را در بغل پنهان میکند؛ یعنی زیباییاش بینیاز از آرایش است.
هوش مصنوعی: اگر روی تو اینگونه آینه را حیران کند، صفحهٔ سادهٔ آینه از پذیرفتن هر نقش دیگری پاک میشود و جز تصویر تو چیزی در آن نمینشیند.
هوش مصنوعی: سادهدلان زود از دین خود برمیگردند؛ آن یار فرنگیِ کافرکیش، آینهٔ سادهلوح را نیز به کافرستان بدل میکند و از آیین خود برمیگرداند.
هوش مصنوعی: اگرچه معمولاً طوطی از آینه سخن میآموزد، اما خطِ سبزِ رخسار یار که مانند طوطی است، آینه را سخندان میکند؛ یعنی کار وارونه شده است.
هوش مصنوعی: خورشیدِ همیشهتابانِ رخسار او با شکوه خود، آینه را مانند صبح از جمله سینهچاکان میکند؛ آینه از تابش آن روی شکافته و عاشق میشود.
هوش مصنوعی: آب حیات با منت خشک و روی ترش، خود را از اسکندر دریغ داشت؛ اما آینه که ساختهٔ اسکندر است برای او به جای آب حیات میشود.
هوش مصنوعی: صائب میگوید: من از اشتیاق لب یار سنگ بر سینه میکوبم؛ لب لعلگون و میرنگ او، با بازتاب خود، آینه را همچون بدخشانِ معدن لعل میکند.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.