چهره ات خورشید سیما می کند آیینه را
لعل جان بخشت مسیحا می کند آیینه را
گرچه از آیینه گویا می شود هر طوطیی
طوطی خط تو گویا می کند آیینه را
ساده لوح آن کس که بهر دیدن رخسار تو
تخته مشقر تماشا می کند آیینه را
تا چه کیفیت دهد، کز آبداری لعل تو
پر می لعلی چو مینا می کند آیینه را
حسن روزافزون او در هر تماشا کردنی
نشأه حیرت دو بالا می کند آیینه را
شوق دامنگیری تمثال آن یوسف لقا
دست گستاخ زلیخا می کند آیینه را
دیدن پیشانی واکرده ات هر صبحگاه
چین جوهر از جبین وا می کند آیینه را
چون برآرد شوکت حسن تو دست از آستین
شق چو ماه عالم آرا می کند آیینه را
می کند زنجیر جوهر پاره چون دیوانگان
گر چنین حسن تو شیدا می کند آیینه را
مردمان را آب اگر گردد به چشم از آفتاب
پرتو روی تو دریا می کند آیینه را
چون زمین تشنه ای کز ابر گردد تازه رو
از عرق روی تو احیا می کند آیینه را
نفس بدکردار خواهد خانه دل را سیاه
زنگ بر زنگی گوارا می کند آیینه را
کلک صائب چون عصای موسوی در رود نیل
رخنه ها در سینه پیدا می کند آیینه را



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: این غزل با ردیف «آیینه را» تأثیر جمال معشوق را بر آیینه با تصویرهای پیدرپی نشان میدهد: آیینه از چهرهٔ او خورشیدوار، از لبش مسیحاصفت، از زیباییاش حیران و دیوانه و شکافته میشود. در بیت پیش از پایان، سخن به آیینهٔ دل میگردد که نفس بدکار آن را زنگار بر زنگار میپوشاند، و در مقطع شاعر قلم خود را به عصای موسی مانند میکند که در سینهٔ آیینه راه میگشاید.
هوش مصنوعی: چهرهٔ تو آیینه را که در برابرش قرار میگیرد مانند خورشید درخشان میکند، و لب لعلگون جانبخش تو آیینه را همچون مسیح زندهکننده میسازد.
هوش مصنوعی: هر طوطی با دیدن تصویرش در آیینه سخن گفتن میآموزد؛ اما طوطیِ خط سبز تازهرستهٔ تو برعکس، آیینه را به سخن میآورد.
هوش مصنوعی: سادهلوح است کسی که برای دیدن رخسار تو آیینه را تختهٔ تمرینِ تماشا قرار میدهد؛ یعنی گمان میکند با تمرین در آیینه میتواند تاب دیدن جمال تو را پیدا کند.
هوش مصنوعی: معلوم نیست چه حالت و سرمستیای پدید میآورد، چون آب و تاب لب لعل تو آیینه را مانند صراحی پر از شراب سرخ میکند.
هوش مصنوعی: زیبایی روزافزون او در هر بار تماشا، مستیِ حیرتِ آیینه را دو چندان میکند.
هوش مصنوعی: اشتیاق آیینه به گرفتن دامن تصویر آن معشوق یوسفچهره، آیینه را مانند دست بیپروای زلیخا میکند که دامن یوسف را گرفت.
هوش مصنوعی: دیدن پیشانی گشاده و خندان تو هر بامداد، چینهای نقش جوهر را از پیشانی آیینه باز میکند و آن را شاد و گشاده میسازد.
هوش مصنوعی: هنگامی که شکوه زیبایی تو قدرتنمایی کند، آیینه را مانند ماه در معجزهٔ شقالقمر دو نیم میکند.
هوش مصنوعی: اگر زیبایی تو آیینه را اینگونه شیفته و دیوانه کند، آیینه مانند دیوانگان زنجیرِ نقش جوهر خود را پاره میکند.
هوش مصنوعی: اگر از تابش خورشید چشم مردم اشکآلود میشود، پرتو روی تو آیینه را از اشک به دریایی بدل میکند.
هوش مصنوعی: مانند زمین تشنه که از باران ابر سرسبز میشود، عرق چهرهٔ تو آیینه را زنده و تازه میکند.
هوش مصنوعی: نفس بدکار میخواهد خانهٔ دل سیاه شود؛ از این رو زنگار بر زنگار افزودن را برای آیینهٔ دل خوشایند جلوه میدهد، یعنی تیرگی را بر تیرگی میافزاید.
هوش مصنوعی: قلم صائب مانند عصای موسی که در رود نیل راه گشود، در سینهٔ آیینه شکافها پدید میآورد؛ یعنی شعر او چنان نافذ است که حتی آیینهٔ سخت را میشکافد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال یک حاشیه برای این شعر نوشته شده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
reply thumb_up ۰ thumb_down ۰ flag link
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.