نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرا
اره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
خار و خس را دشمنی چون برق عالمسوز نیست
آرزو نگذاشت در دل تندی خویش مرا
می شود صد آه، چون مجمر اگر آهی کشم
رخنه کرد از بس به دل مژگان دلجویش مرا
شکوه ها در دل گره زان چین ابرو داشتم
سرمه گفتار شد چشم سخنگویش مرا
چون سپند از بزم خود چندان که دورم می کند
می کشد بی تابی دل همچنان سویش مرا
طوطی از آیینه می گویند می آید به حرف
چون به لب زد مهر حیرت، دیدن رویش مرا؟
آن که چون یوسف به نقد جان خریدارش شدم
نیست وزن برگ کاهی در ترازویش مرا
از دم تیغ تغافل روی گردان چون شوم؟
سیل نتوانست بردن از سر کویش مرا
سرو بر آیینه ام چون زنگ می آید گران
هست در مد نظر تا قد دلجویش مرا
نذر خاک آستانش سجده ای دارم ز دور
من کیم تا قبله گردد طاق ابرویش مرا؟
رو نمی گرداند از تیغ تغافل جرأتم
کز رمیدن رام خود کرده است آهویش مرا
نیست تنها پیچ و تاب من ازان موی میان
موی آتش دیده دارد هر سر مویش مرا
دیگران را گر به کویش پای در گل رفته است
در دل سنگ است صائب پای در کویش مرا



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: عاشق در این غزل از پایداری خود در برابر بیمهری و تغافل معشوق سخن میگوید. اخم، دور کردن از بزم، شمشیر بیاعتنایی و حتی سیل نمیتواند او را از کوی یار دور کند. با تصویرهایی مانند اسپند، طوطی و آینه، آتشدان و آهوی رمنده، بیقراری و حیرت خود را نشان میدهد. در پایان میگوید پای او در کوی یار از پای همهٔ عاشقان دیگر استوارتر است.
هوش مصنوعی: اگر چین ابروی او مانند اره بر سرم هم گذاشته شود، نمیتوانم چشم از چهرهاش بردارم. یعنی خشم و بیمهری او هم مرا از تماشایش باز نمیدارد.
هوش مصنوعی: خار و خس دشمنی مانند برقِ سوزانندهٔ جهان ندارند. تندخویی او هم مانند همان برق، هیچ آرزویی در دل من باقی نگذاشت.
هوش مصنوعی: مژگان دلربای او آنقدر دلم را سوراخ کرده که دلم مانند آتشدانِ پرروزنه شده است. اگر یک آه بکشم، از آن روزنهها صد آه بیرون میآید.
هوش مصنوعی: از اخم او گلههای بسیاری در دل داشتم، اما چشم گویای او برای سخن من مانند سرمه شد و زبانم را بست. سرمه را مایهٔ گرفتگی صدا میدانستند.
هوش مصنوعی: مانند اسپند هرچه او مرا از بزم خود دور میکند، بیقراری دلم باز مرا به سوی او میکشد. اسپند هم بیتاب است و به سوی آتش میجهد.
هوش مصنوعی: میگویند طوطی با دیدن آینه به سخن میآید. پس چرا دیدن چهرهٔ آینهمانند او مهر حیرت بر لب من زد و خاموشم کرد؟
هوش مصنوعی: معشوقی که مانند خریداران یوسف، با سرمایهٔ جانم خریدارش شدم، در ترازوی او به اندازهٔ برگ کاهی هم ارزش ندارم.
هوش مصنوعی: چگونه از لبهٔ شمشیر بیاعتنایی او روی برگردانم؟ وقتی سیل هم نتوانست مرا از سر کوی او ببرد، بیاعتنایی او هم نمیتواند.
هوش مصنوعی: تا قامت دلپسند او در برابر چشمم است، دیدن سرو بر آینهٔ دلم مانند زنگار سنگینی میکند. یعنی با وجود قامت یار، سرو را تاب نمیآورم.
هوش مصنوعی: از دور سجدهای را نذر خاک درگاه او کردهام. من کیستم که طاق ابروی او قبلهٔ من شود؟ این بیت از سر فروتنی گفته شده است.
هوش مصنوعی: جسارت من از شمشیر بیاعتنایی او روی برنمیگرداند، زیرا آهوی چشم او با رمیدن خود مرا رام و دلبستهٔ خویش کرده است.
هوش مصنوعی: پیچ و تاب من فقط از کمر باریک او مانند مو نیست. هر تار موی او مرا مانند مویی که به آتش خورده باشد، به پیچ و تاب انداخته است.
هوش مصنوعی: اگر پای دیگران در کوی او به گل فرو رفته و ماندگار شدهاند، پای من، صائب، در کوی او در دل سنگ فرو رفته است. یعنی سختتر و استوارتر از دیگران در کوی او ماندهام، و شاید به دل سنگین یار هم اشاره دارد.
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
می برد از هوش پیش از آمدن بویش مرا
نیست جز حسرت، نصیب دیده از رویش مرا
با خیال او نظر بازی نمی آید ز من
بس که ترسیده است چشم از تندی خویش مرا
در رگ ابر سیه امید باران است بیش
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.