داغ رسوایی خدادادست منصور مرا
هست تمغای تجلی لاله طور مرا
در تلاش خاکساری دارم آتش زیر پا
گر سلیمان جا به دست خود دهد مور مرا
حد شرعی، مست بی حد را نمی آرد به هوش
نیست پروایی ز چوب دار منصور مرا
در نمکدان از نمکزاری چه گنجد، ظاهرست
برنتابد تنگنای آسمان شور مرا
پرتو منت کند دلهای روشن را سیاه
می کشد دست حمایت شمع مغرور مرا
تاک نتواند به چندین دست در زنجیر داشت
باده شوخ من و صهبای پر زور مرا
باغبان سنگدل را دیدن من می گزد
گرچه رزق از نکهت گلهاست زنبور مرا
کوشش ظاهر حجاب کعبه مقصود بود
رفتن دل ساخت کوته منزل دور مرا
برنیاورد از گداچشمی طمع را ملک چین
کاسه دریوزه از چینی است فغفور مرا
نور من چون برق صائب پرده سوز افتاده است
ابر چون پنهان تواند ساختن نور مرا؟



با انتخاب متن و لمس متن انتخابی میتوانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از شور و مستی بیحد خود سخن میگوید، شوری که مانند رسوایی منصور حلاج از جانب خداست و از مجازات و دار نمیهراسد. او این شور را بزرگتر از گنجایش آسمان و رهاتر از هر بند و قیدی میداند. در کنار آن، منتپذیری و آزمندی را نکوهش میکند و سیر دل را بر کوشش ظاهری برتری میدهد. در پایان، نور درونی خود را به برقی پردهسوز مانند میکند که هیچ ابری نمیتواند آن را بپوشاند.
هوش مصنوعی: رسوایی من مانند رسوایی منصور حلاج داغی است که خدا بر من نهاده است. داغ سیاه لالهٔ من نشان و مُهر تجلی الهی است، همانگونه که آتش طور نشانهٔ تجلی خدا بر موسی بود.
هوش مصنوعی: در جستوجوی خاکساری و فروتنی چنان بیقرارم که گویی آتش زیر پایم است. حتی اگر سلیمان مور وجود مرا در کف دست خود جا دهد، باز آرام نمیگیرم و به سوی خاک میشتابم.
هوش مصنوعی: مجازات شرعی (حد) مستی را که مستیاش حد و اندازه ندارد به هوش نمیآورد. ازاینرو منصور درون من از چوبهٔ دار هراسی ندارد.
هوش مصنوعی: روشن است که نمکزار در نمکدان کوچک نمیگنجد. به همین سان فضای تنگ آسمان هم تاب شور و هیجان مرا ندارد.
هوش مصنوعی: فروغِ منتپذیری دلهای روشن را سیاه میکند. برای همین شمع مغرور من نمیپذیرد که دستی برای حمایت، آن را از باد نگه دارد.
هوش مصنوعی: درخت تاک با آنهمه شاخه و پیچک که مانند دستهای فراوان است، نمیتواند بادهٔ شوخ و شراب پرزور مرا در بند نگه دارد. یعنی شور و مستی من در هیچ قیدی نمیماند.
هوش مصنوعی: باغبان سنگدل از دیدن من آزرده میشود، هرچند زنبور من روزیاش را تنها از بوی گلها میگیرد و چیزی از باغ برنمیدارد.
هوش مصنوعی: تلاش ظاهری و جسمانی پردهای بود که مرا از کعبهٔ مقصود دور میداشت. اما رفتن با دل و سیر باطنی، راه دور مرا کوتاه کرد.
هوش مصنوعی: حتی پادشاهی سرزمین چین چشم گدای طمع را سیر نکرد. به نظر من فغفور چین، با همهٔ داراییاش، کاسهٔ گداییای از چینی در دست دارد؛ یعنی آزمند همیشه گداست.
هوش مصنوعی: صائب، نور من مانند برق پردهها را میسوزاند و آشکار میشود. ابر چگونه میتواند نور مرا پنهان کند؟
در حال بارگذاری آرایههای ادبی...
پیشنهاد تصاویر مرتبط از منابع اینترنتی
راهنمای نحوهٔ پیشنهاد تصاویر مرتبط از گنجینهٔ گنجور
میخواهید شما بخوانید؟ اینجا را ببینید.
نیست ظرف باده توحید، مخمور مرا
می کند حلاجی این می مغز منصور مرا
مستی بلبل به ایام خزان خواهد فتاد
گر به این عنوان بهار افزون کند شور مرا
در کف آیینه چون سیماب باشد بی قرار
[...]
یک شرر باشد تجلّی شعلهی طور مرا
کردهاند از نخل ایمن دار منصور مرا
بر فلک خورشید داغ در نمک خوابیده است
پرده بردارد شکرخند تو چون شور مرا
خال روی نور باشد ظلمتش چون مردمک
[...]
معرفی ترانههایی که در متن آنها از این شعر استفاده شده است
تا به حال حاشیهای برای این شعر نوشته نشده است. 💬 من حاشیه بگذارم ...
برای حاشیهگذاری باید در گنجور نامنویسی کنید و با نام کاربری خود از طریق آیکون 👤 گوشهٔ پایین سمت چپ صفحات به آن وارد شوید.